086 การเดินทางที่แสนสุขและแสนสั้น

“รอให้ชำระล้างโลหิตของผมคูลดาวน์เสร็จก่อนค่อยทำต่อ”

ดันเต้มองดูการ์ดใบนี้ด้วยความพึงพอใจ ดูเหมือนว่าระดับความเจ็บปวดที่สร้างให้กับศัตรูจะค่อนข้างน่าประทับใจเลยทีเดียว สมแล้วที่เป็นการ์ดที่เขาสร้างขึ้นมาเอง

หลังจากผ่านไป 2 นาที ดันเต้ก็ใช้ชำระล้างโลหิตใส่วิสเคานต์ออกัสตินอีกครั้ง แวมไพร์ฟื้นคืนสติขึ้นมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวน ทว่าเขายังไม่ทันได้ลืมตาเสียด้วยซ้ำ แรงกระแทกหนักหน่วงจากของแข็งก็ทำให้เขา มึนงง จนสลบเหมือดไปอีกรอบ

คุณหมอเจ้าของไข้ ดันเต้และ พยาบาล โคนีเลียทำแบบนี้วนไปเรื่อยๆ ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็ชำระล้างวิสเคานต์ออกัสตินจนกลายเป็นแวมไพร์แดดเดียวที่สะอาดบริสุทธิ์ไร้มลทิน

“เฮ้อ น่าเสียดายวัตถุดิบดีๆ ชะมัด”

ดันเต้มองดูซากศพของแวมไพร์ด้วยความเสียดายอย่างยิ่ง ถ้าระดับของเขาสูงกว่านี้อีกสักหน่อย เขาคงสามารถแยกส่วนวัตถุดิบจากศพนี้มาสร้างการ์ดได้แล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะสร้างการ์ดดีๆ ออกมาได้ แล้วใช้การผูกมัดวิญญาณนำมันออกจากโลกเงาได้ด้วย น่าเสียดายที่ตอนนี้เขายังจัดการกับวัตถุดิบระดับ 6 ไม่ไหว

ดังนั้นทั้งสองคนจึงทำได้เพียงแบกร่างแห้งเหี่ยวของแวมไพร์ออกจากคฤหาสน์ ฝ่าลมหนาวและหิมะไปตามทาง แล้วโยนทิ้งลงจากหน้าผา ในภารกิจของผู้ท้าทายฝ่ายทรยศ หากฝ่ายทรยศอัญเชิญวิสเคานต์ออกัสตินสำเร็จ อันตรายที่จะเกิดขึ้นกับโลกเดิมก็คือ เมื่อเวลาภารกิจสิ้นสุดลง วิสเคานต์ออกัสตินจะถูกเคลื่อนย้ายไปยังโลกเดิมของผู้ท้าทาย แต่พอจัดการปลิดชีพวิสเคานต์ออกัสตินได้แล้ว อันตรายที่ว่านี้ก็หายวับไปกับตา นี่คือเหตุผลที่ดันเต้กล้าปล่อยให้คู่หูฝาแฝดอัญเชิญวิสเคานต์ออกัสตินออกมาอย่างสบายใจ หากมันจะก่อให้เกิดภัยพิบัติอื่นตามมา เขาก็คงต้องหาทางรับประกันว่าอย่างน้อยหนึ่งในสองพี่น้องนั้นจะต้องไม่ตาย

ทั้งสองรีบวิ่งกลับเข้าคฤหาสน์ ปิดประตูให้แน่นหนา แล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสองด้วยท่าทางผ่อนคลายสุดๆ พรุ่งนี้พวกเขาก็จะได้ออกไปเที่ยวเล่นได้อย่างอิสระโดยไม่ต้องมีอะไรให้กังวลแล้ว!

“รู้สึกว่าคืนนี้ต้องตื่นเต้นจนนอนไม่หลับแน่ๆ เลย”

โคนีเลียถูไม้ถูมือพลางเอ่ยออกมา

“ผมเข้าใจนะ อารมณ์เหมือนคืนก่อนไปทัศนศึกษานั่นแหละ ก่อนจะเข้าโลกเงาผมก็รู้สึกแบบนี้บ่อยๆ”

ดันเต้พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยกับคำพูดของโคนีเลียอย่างยิ่ง

โคนีเลีย: “ตั้งตารอครั้งต่อไปจังเลยนะ”

ดันเต้: “รอให้พวกเราถึงระดับ 4 กันทั้งหมดก่อนเถอะ จะได้พาโคลอิกซ์มาเล่นด้วยกัน ไม่รู้เหมือนกันว่าป่านนี้หมอนั่นจะคิดถึงพวกเราบ้างหรือเปล่า”

อาจารย์แมว: “พวกเจ้าเนี่ยนะ...แล้วจะให้นักศึกษาที่ดูถ่ายทอดสดอยู่ข้างนอกคิดยังไงเมี๊ยว...ทำแบบนี้มันเสียชื่อเสียงโรงเรียนหมดเลยนะเมี๊ยว...”

แต่ดันเต้ไม่ได้สนใจอาจารย์แมวเลยสักนิด เขายังคงชวนโคนีเลียคุยต่อ

ดันเต้: “รอบนี้พวกเราฟันกำไรเละเลยล่ะ พอขายของที่ริบมาได้แล้ว เงินรางวัลพวกเราแบ่งกันคนละสามส่วน อีกหนึ่งส่วนเก็บไว้เป็นกองกลางของปาร์ตี้”

อาจารย์แมว: “คราวหน้าขอข้าแจมด้วยคนนะเมี๊ยว!”

สองคนกับอีกหนึ่งตัวเดินคุยกันอย่างสนุกสนานไปตามโถงทางเดิน จนกระทั่งเดินผ่านห้องนอนหมายเลข 202

“หืม?”

โคนีเลียขมวดคิ้วฉับทันที

“มีอะไรเหรอ?”

ดันเต้มองเธอด้วยความสงสัย ดูท่าทางโคนีเลียจะสัมผัสถึงอะไรบางอย่างได้

“ในห้องมีเสียงแปลกๆ น่ะ”

โคนีเลียชี้ไปที่ห้อง 202

ดันเต้ซึ่งอยู่ใกล้ประตูมากกว่าจึงขยับเข้าไปใกล้ๆ แล้วเอาหูแนบพิงประตูฟังสถานการณ์ข้างใน เขาได้ยินเสียงครางกระเส่าแผ่วเบาลอดออกมา

“คุณหนู อึก...ทำต่อไม่ได้แล้วนะคะ พวกเราได้สติคืนมาแล้ว...”

“ในเมื่อทำผิดไปแล้ว ก็ปล่อยให้มันผิดให้ถึงที่สุดเถอะ...”

“อื้อ...คุณหนู...”

“เรียกฉันว่า ลิลิต...”

ดันเต้ผละออกมาจากหน้าประตูอย่างเงียบเชียบด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน นึกไม่ถึงเลยว่าเอฟเฟกต์การขยายความปรารถนาจะลามไปถึงพวกลิลิตด้วย ดูเหมือนว่าเขาจะต้องประเมินความอันตรายของสามศพคลุ้มคลั่งใบนี้ใหม่เสียแล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปเนี่ย มันเป็นเรื่องแย่หรือเรื่องดีกันแน่

“พวกเธอเป็นอะไรไปเหรอ?”

โคนีเลียถามขึ้นด้วยความสงสัยเต็มประดา เธอดูจะกังวลว่าลิลิตกับผู้ติดตามจะล้มป่วยเอา

“ไม่มีอะไรหรอก ไม่ต้องห่วง พวกเธอแค่กำลังออกกำลังกายที่มีประโยชน์ต่อร่างกายและจิตใจน่ะ”

“อ๋อๆ”

ในเมื่อดันเต้บอกว่าไม่มีปัญหา โคนีเลียก็เลิกกังวล

เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนพวกเธอ ดันเต้จึงกลับไปนอนห้อง 204 ส่วนอาจารย์แมวก็ขอตามโคนีเลียเข้าไปนอนที่ห้อง 205 แทน แปลกแฮะที่คราวนี้อาจารย์แมวยอมไปอยู่กับโคนีเลียแต่โดยดี คงเป็นเพราะกลัวว่าถ้าอยู่กับดันเต้สองต่อสอง จะโดนเขาเช็คบิลล่ะมั้ง

ดันเต้มองท่าทางกวนประสาทของอาจารย์แมวแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ ทั้งที่เขาก็ออกจะดีกับมันแท้ๆ หรือว่าเขาจะดูน่ากลัวจริงๆ? เป็นไปไม่ได้แน่นอน โลกนี้หาเด็กหนุ่มที่อ่อนโยนกว่าเขาไม่ได้อีกแล้ว

พอดันเต้กลับเข้าห้อง ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเขาก็ล้มตัวลงนอนพลางครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เขารู้สึกเหมือนวันนี้ยังมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ยังไม่ได้ทำ ว่าแล้วเขาก็หยิบสามศพคลุ้มคลั่งออกมาจ้องมอง ก่อนจะเปิดใช้สกิลในวงแคบสุดขีด เพื่อให้แน่ใจว่ามันจะส่งผลกระทบต่อตัวเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น หากในใจเขามีความปรารถนาซ่อนอยู่ มันก็จะถูกสามศพคลุ้มคลั่งกระตุ้นจนขยายใหญ่ขึ้น จนอาจถึงขั้นขาดสติ แต่แน่นอนว่าถ้าจิตใจเขาว่างเปล่าไร้สิ่งรบกวน เขาก็จะไม่ได้รับผลกระทบใดๆ

“เยี่ยมไปเลย จิตใจยังสงบนิ่งอยู่ ต่อไปคงต้องหยิบการ์ดใบนี้มาฝึกสมาธิบ่อยๆ ซะแล้ว”

ดันเต้กล่าวอย่างพึงพอใจ

“ถ้าเจ้ามีปัญญาสร้างการ์ดที่แยกแยะมิตรกับศัตรูได้ เรื่องมันก็คงไม่ยุ่งยากแบบนี้หรอก”

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เสียงในหัวที่คุ้นเคยและนุ่มนวลก็ดังขึ้น

“สร้างไม่ได้หรอก! อาจารย์ก็น่าจะรู้ว่าการใส่ระบบคัดกรองมิตรศัตรูลงในเวทมนตร์แบบวงกว้างน่ะ มันยากขนาดไหน!”

ดันเต้บ่นอุบกับอาจารย์

“นั่นเพราะฝีมือยังไม่ถึงขั้นไงล่ะ”

อาจารย์พูดจี้ใจดำออกมานิ่งๆ ราวกับแค่บอกเล่าความจริง

ดันเต้ขมวดคิ้วแน่น ดูเหมือนว่าเขาจะเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว

“ความอยากที่จะดูถูกผมของอาจารย์ก็ถูกสามศพคลุ้มคลั่งขยายขึ้นมาเหมือนกันใช่ไหมล่ะ? อัดอั้นมาตั้งนานสุดท้ายก็อดใจไม่ไหวต้องขอแซะสักสองสามคำจนได้ ดูท่าสภาพจิตใจของอาจารย์ก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่ากันเท่าไหร่เลยนะ”

“ลองพูดอีกทีสิ?”

“จะให้พูดอีกกี่ทีก็ได้! ยัยแก่แน่จริงก็โผล่ออกมาฟัดกับฉันสิ! ถ้าอาจารย์แพ้ล่ะก็ คอยดูเถอะผมจะกดอาจารย์ลงกับพื้นแล้ว...”

พูดถึงตรงนี้ ดันเต้ก็รู้สึกเหมือนลำคอถูกบีบจนพูดไม่ออก

“อื้อๆๆ! ผมได้สติแล้ว! เมื่อกี้ผมโดนเอฟเฟกต์ของสามศพคลุ้มคลั่งเล่นงานเข้าให้ เลยพูดจาเลอะเทอะออกไปแบบนั้น! ขอบคุณท่านอาจารย์ที่ช่วยดึงสติของผมกลับมา! ยามคับขันทีไรก็มีแต่ท่านนี่แหละที่พึ่งพาได้ที่สุด!”

ดันเต้รีบตะโกนบอกด้วยน้ำเสียงที่ทั้งตื่นตระหนกและดูจริงใจสุดๆ

“เหอะ ข้าจะยอมปล่อยเจ้าไปสักครั้งก็ได้ แต่มีแค่หนเดียวนี้เท่านั้นนะ”

“ราตรีสวัสดิ์ครับท่านอาจารย์!”

น้ำเสียงของดันเต้เปลี่ยนเป็นนอบน้อมขึ้นมาทันตาเห็น จนกระทั่งแน่ใจว่าสัมผัสทางจิตของอาจารย์หายไปอย่างสมบูรณ์แล้ว ดันเต้ก็รีบเอามืออุดปากตัวเองไว้ มุมปากของเขาในที่สุดก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา

ความจริงแล้วเขาไม่ได้โดนกระตุ้นอะไรเลย แค่อยากหาเรื่องตื่นเต้นเล่นสนุกเท่านั้นเอง เขาแค่อาศัยจังหวะแกล้งสติหลุดด่าอาจารย์ไปรอบหนึ่ง แถมยังมีข้ออ้างให้รอดตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบอีก!

โคตรมีความสุขเลยว้อย

ภารกิจรายวัน (1/1)

หลังจากนี้เขาก็มีวิธีใหม่ในการต่อปากต่อคำกับอาจารย์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่างแล้ว

ช่างเป็นวันที่สมบูรณ์แบบจริงๆ หลังจากนั้น ดันเต้ก็ปิดไฟแล้วนอนหลับไปอย่างสบายใจ