087 ผู้ถูกโลกเงาตราหน้า (1/2)

เมื่อดันเต้ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แม้หิมะจะยังโปรยปรายอยู่นอกหน้าต่าง แต่ท้องฟ้าก็ไม่ดูมืดครึ้มเหมือนวันก่อนๆ แล้ว

“ดีล่ะ เดี๋ยวค่อยออกไปเล่นหิมะกัน”

เขาหยิบแผนการพักผ่อนออกมาจากหัวเตียง ซึ่งในนั้นยังมีกิจกรรมอีกหลายอย่างที่ยังไม่ได้ทำ ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ เขาต้องรีบใช้ให้คุ้มจะได้ไม่เสียดายทีหลัง!

ไม่นานนักดันเต้ก็ไปรวมตัวกับโคนีเลีย และอาจารย์แมวเพื่อทานมื้อเช้าด้วยกัน

“เดี๋ยวพอพวกลิลิตลงมา ผมจะเอาทะยานข้ามขุนเขาแห่งการสรรสร้างที่เพิ่งทำเสร็จเมื่อวานมาให้เล่นล่ะ”

เนื่องจากเมื่อวานตอนกลางวันว่างจัด แถมในห้องสมุดกับห้องทำงานก็มีพวกวัสดุกระดาษเยอะแยะ ดันเต้เลยนั่งประดิษฐ์บอร์ดเกมขึ้นมาชุดหนึ่ง ซึ่งโคนีเลียกับอาจารย์แมวเองก็ดูจะตั้งตารอเหมือนกัน ยิ่งถ้ามีคนเล่นเยอะๆ ก็น่าจะสนุกกว่าเดิม

ดันเต้ตัดสินใจว่าพอกลับสถาบันไปแล้ว เขาจะทำพวกอุปกรณ์ความบันเทิงเตรียมไว้หลายๆ ชุด คราวหน้าจะได้ให้อาจารย์แมวขนเข้าโลกเงามาด้วย โลกเงาน่ะมันควรจะมีบรรยากาศผ่อนคลายและสนุกสนานแบบนี้สิถึงจะถูก!

ทว่ารออยู่นานสองนาน จนดันเต้กับโคนีเลียออกไปปั้นตุ๊กตาหิมะยักษ์ที่สวนหน้าบ้านเสร็จแล้วหนึ่งตัว พวกลิลิตก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะลงมาข้างล่างเลย

“นี่ก็จะสิบโมงเช้าแล้วนะ”

โคนีเลียถูมือตัวเองเบาๆ พลางพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอสีขาว เธอมองดูตุ๊กตาหิมะรูปกัปตันดันเต้น้อย แล้วก็รู้สึกอยากจะชกมันสักหมัด แต่ก็ทำใจไม่ลง เพราะในสายตาของเธอตุ๊กตาตัวนี้มันดูน่ารักพิลึก

แต่อาจารย์แมวกลับคุมอุ้งเท้าตัวเองไม่อยู่ มันกระโดดขึ้นไปบนหัวตุ๊กตาหิมะแล้วตะกุยหน้าจนเละเทะไปหมด จนทำให้ดันเต้ต้องรีบพุ่งเข้าไปคว้าหลังคอของมันไว้ทันที

เขาลังเลนิดหน่อยก่อนจะโยนมันไปให้โคนีเลียอุ้มแทน ถ้าไม่เห็นว่าเจ้าแมวนี่ตัวอุ่นช่วยกันหนาวได้ ดันเต้คงจับมันทุ่มลงกลางกองหิมะไปแล้ว

“จริงสิ เมื่อวานผมกำชับพวกเธอไว้ว่าห้ามออกจากห้องซะด้วย เพราะมันอาจจะอันตราย พวกเธอเลยอาจจะยังไม่รู้ว่าตอนนี้คฤหาสน์น่ะปลอดภัยหายห่วงแล้ว”

ดันเต้เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพูดขู่เอาไว้เสียดิบดีเมื่อวาน

“งั้นพวกเราไปเรียกเธอหน่อยดีไหม”

จากนั้นทั้งสองคนจึงเดินกลับเข้าคฤหาสน์ ขึ้นไปยังชั้นสองแล้วเคาะประตูห้อง 202 เบาๆ

“แวมไพร์ถูกจัดการเรียบร้อยแล้วนะ ตอนนี้ในคฤหาสน์ปลอดภัยแล้วจ้า!”

โคนีเลียตะโกนบอกคนข้างใน

“......”

เงียบกริบ ไม่มีเสียงตอบรับ เธอเลยลองเคาะให้แรงขึ้นอีกสองสามที

คราวนี้ในห้องเริ่มมีความเคลื่อนไหว มีเสียงฟึ่ดฟั่ดเหมือนคนกำลังมุดตัวออกจากผ้าห่มด้วยความลนลาน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าถี่ๆ ลิลิตรีบวิ่งมาเปิดประตู

เธอสวมเสื้อคอสูงปิดมิดชิดถึงลำคอ แววตาดูอ่อนเพลียเหมือนคนอดนอนแถมยังมีความขัดเขินเจือปนอยู่ ดูเหมือนสภาพร่างกายจะยังโอเคอยู่ เพียงแต่น่าจะต้องการน้ำเข้าร่างกายสักหน่อยหลังจากเพิ่งตื่น

ลิลิต: “ขอโทษทีนะที่ต้องให้รอนาน”

โคนีเลีย: “ไม่เป็นไรๆ”

ลิลิต: “รอแป๊บนึงนะ เดี๋ยวพวกเราตามลงไป!”

โคนีเลีย: “อื้อ งั้นพวกเราลงไปรอข้างล่างนะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”

ดันเต้ที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ไม่พูดอะไรสักคำ ทำเนียนเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไป แต่ในใจแอบคิดว่า ให้ตายเถอะ เมื่อคืนพวกเธอเล่นกันหนักขนาดไหนเนี่ย? โชคดีนะเนี่ยที่ผมไม่ได้นอนห้อง 203 ไม่งั้นคงโดนเสียงรบกวนจนนอนไม่หลับแน่ๆ

โคนีเลียช่างใสซื่อจริงๆ เธอไม่ได้เอะใจอะไรเลยทำให้การคุยกับลิลิตเป็นไปอย่างธรรมชาติ แต่ทางด้านลิลิตที่เห็นดันเต้กับโคนีเลียทำหน้านิ่งๆ ไร้ความรู้สึก เธอก็คิดไปไกลจนหน้าเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาหลังจากปิดประตูลง

คนฉลาดสองคนนี้ต้องรู้เรื่องหมดแล้วแน่ๆ แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้สิไม่ว่า!

...

เมื่อลิลิตและผู้ติดตามของเธอเดินลงมาข้างล่าง ก็พบว่าห้องนั่งเล่นว่างเปล่า แต่กลับมีเสียงดังแว่วมาจากนอกคฤหาสน์เป็นระยะๆ

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นฝีมือของดันเต้กับโคนีเลีย การได้มีช่วงเวลาว่างๆ ในโลกเงาถือเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง แต่ในสถานที่สยองขวัญแบบนี้ การจะทำใจให้สงบจริงๆ ก็คงยากเหมือนกัน เพราะปกติมันต้องมีเรื่องให้กระทบกระเทือนจิตใจบ้างแหละ

แต่พอพวกเธอเดินออกมานอกคฤหาสน์...

สิ่งที่เห็นคือดันเต้และโคนีเลียนั่งอยู่บนรถเลื่อนหิมะ โดยมีสัตว์อัญเชิญหลายตัวกำลังลากรถวิ่งกวดกันอย่างบ้าคลั่ง!

“วู้ววว! บินเลย!”

“เร็วอีก! เร็วกว่านี้อีก!”

“เมี๊ยวๆๆ! ขับช้าๆ หน่อยสิเมี๊ยว! เดี๋ยวก็ตกหน้าผาตายหรอกเมี๊ยว!”

เสียงหัวเราะสนุกสนานของสองคนกับอีกหนึ่งตัวดังลั่นไปทั่วบริเวณ ลิลิตกับผู้ติดตามหันมามองหน้ากันด้วยเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

“นี่พวกเรายังไม่ตื่นใช่ไหม?”

“...น่าจะเป็นของจริงนะคะ”

ในขณะที่พวกเธอกำลังสงสัยในชีวิตอยู่นั้น ดันเต้กับโคนีเลียก็กวักมือเรียกพวกเธอแล้ว

“รีบขึ้นมาเร็ว!”

“เดี๋ยวไปเล่นสกีกันต่อ! ดันเต้ทำกระดานสกีไว้เสร็จหมดแล้ว!”

ลิลิตลองหยิกแก้มตัวเองดู เธอเคยเห็นคนที่พิชิตโลกเงาได้แบบชิลๆ มาบ้าง แต่คนที่มองว่าโลกเงาเป็นสวนสนุกแบบนี้เนี่ย...เธอเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตเลย!

สุดท้ายด้วยการตื๊ออย่างหนักจากดันเต้และโคนีเลีย พวกเธอก็เลยต้องเข้าร่วมทัวร์ท่องเที่ยวครั้งนี้ด้วย กว่าจะสลัดความรู้สึกไม่สมจริงพวกนี้ทิ้งไปได้ก็ใช้เวลานานโขเลยทีเดียว

พวกเขาทั้งหมดผ่านพ้นวันสุดท้ายในโลกเงาไปอย่างมีความสุข หลังจากพักผ่อนเต็มที่ในคืนที่สาม ทุกคนก็มารวมตัวกันที่ห้องนั่งเล่นตอนหกโมงเช้าเพื่อกล่าวคำอำลา

เนื่องจากเวลาเริ่มต้นในโลกเงาแห่งนี้คือ 06:30 น. ของวันแรก และไม่สามารถกดออกจากระบบก่อนเวลาได้ ต้องอยู่ให้ครบ 72 ชั่วโมง ดังนั้นพวกเขาจึงต้องรอจนถึง 06:30 น. ของวันที่สี่ ถึงจะถูกเคลื่อนย้ายออกไป

“ลิลิต ไว้ถ้ามีโอกาสไปอาณาจักรของพวกเธอ พวกเราค่อยมาเล่นด้วยกันใหม่นะ”

โคนีเลียกล่าวคำอำลาด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์

ปกติที่สถาบันเธอไม่ค่อยคุยกับใคร เลยสนิทแค่กับดันเต้และโคลอิกซ์เท่านั้น พอได้เพื่อนใหม่มาก็ต้องบอกลากันเสียแล้ว

“ได้เลย พวกเธอเองก็รักษาสุขภาพด้วยนะ!”

ลิลิตเองก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน

ด้วยความที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกัน พอได้รู้ว่านิสัยจริงๆ ของดันเต้กับโคนีเลียเข้ากันได้ง่ายมาก พวกเขาก็สนิทกันอย่างรวดเร็ว ลิลิตไม่มีความหยิ่งพยองเหมือนตอนเข้าโลกเงาแรกๆ อีกแล้ว ในสายตาของเธอตอนนี้ โคนีเลียที่ทั้งฉลาด เก่งกาจ และเป็นกันเองนี่แหละคือภาพลักษณ์ของคุณหนูผู้สมบูรณ์แบบที่เธออยากจะเป็นตาม

“จริงสิ ดันเต้ โคนีเลีย ปีหน้า เทศกาลวีรบุรุษแห่งสมาพันธ์ราชอาณาจักร จะจัดขึ้นที่ฝั่งอาณาจักรของฉันนะ ถ้าพวกเธอมาเที่ยว ฉันจะต้อนรับอย่างดีเลยล่ะ!”

ตอนนี้เป็นช่วงปลายปีพอดี เทศกาลวีรบุรุษคือเทศกาลใหญ่ที่สมาพันธ์ราชอาณาจักรจัดขึ้นทุกๆ 5 ปี ซึ่งครั้งหน้าจะตรงกับช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังจากปี 1 พอดี

เมื่อถึงเวลานั้น อาณาจักรสมาชิกต่างๆ จะมีกิจกรรมใหญ่โต นอกจากกษัตริย์ส่วนใหญ่จะมาร่วมงานด้วยตัวเองแล้ว ยังมีผู้มีอำนาจและเหล่ายอดฝีมือมาร่วมกิจกรรมสำคัญๆ อีกเพียบ

“พวกเราไปแน่นอน ถึงตอนนั้นรบกวนด้วยนะ!”

ดันเต้ตอบรับทันควันหลังจากคิดครู่หนึ่ง

หลังจากคุยกับพวกลิลิตอีกไม่กี่ประโยค ในที่สุดเวลาสรุปผลของโลกเงาก็มาถึง ดันเต้ โคนีเลีย และอาจารย์แมวถูกวาร์ปมายังพื้นที่รอยต่อขนาดเล็กระหว่างโลกเงาและโลกแห่งความเป็นจริง

“ดันเต้ แผนเที่ยวปิดเทอมฤดูร้อนของพวกเราวางไว้เรียบร้อยแล้วเหรอ?”

แม้จะเหลือเวลาอีกตั้งครึ่งปีกว่าจะถึงหน้าร้อน แต่โคนีเลียกังวลว่าค่าใช้จ่ายในการไปเที่ยวต่างอาณาจักรช่วงเทศกาลมันจะแพงหูฉี่...

เพราะในโลกจริงมันใช้ทรัพยากรฟรีเหมือนในโลกเงาไม่ได้นี่นา...เออ แต่ก็ไม่แน่แฮะ

ดันเต้เหมือนจะมองความคิดของโคนีเลียออก เลยยิ้มถามว่า

“อ้าว ลืมไปแล้วเหรอว่าผมเป็นใคร?”

“จริงด้วย!”

โคนีเลียตบมือฉาด

ในฐานะนักสร้างการ์ดขั้นพิเศษ อย่างน้อยดันเต้ก็น่าจะได้รับเชิญให้เข้าร่วมกิจกรรมสำคัญอยู่แล้ว การจะพาเพื่อนร่วมทางไปสักคนสองคนไม่ใช่ปัญหาเลย! โอกาสได้ไปเที่ยวด้วยงบหลวงแบบนี้จะพลาดไปได้ยังไง

แน่นอนว่ายังมีความเป็นไปได้อีกอย่าง คือถึงตอนนั้นการพิจารณาเป็นนักสร้างการ์ดขั้นพิเศษของเขาอาจจะยังไม่ผ่าน แต่ถ้าสมาคมนักสร้างการ์ดกล้าเล่นแง่กับเขาจริงๆ ล่ะก็ ถึงตอนนั้นเขาอาจจะสวมรอยเป็นลัทธิคืนชีพ ไป ร่วมงาน แทนก็ได้ หวังว่าสมาคมนักสร้างการ์ดจะฉลาดพอที่จะไม่ทำแบบนั้นนะ

ในขณะที่พวกเขากำลังคุยเรื่องที่น่าตื่นเต้นอยู่นั้น โลกเงาก็เริ่มสรุปผล

[เงาปริศนาท่ามกลางพายุหิมะบนเขาที่รกร้าง เคลียร์สำเร็จ]

[กำลังดำเนินการคำนวณผล]

[เนื่องจากสมาชิกในปาร์ตี้อยู่ต่างฝ่ายกัน จึงทำการคำนวณแยกส่วนกัน]

[ผู้ท้าทายดันเต้บรรลุความสำเร็จต่อไปนี้]

[จอมลวงโลกผู้ต่ำช้า ระดับ E — คุณได้ใช้วิธีการที่ต่ำช้าและไร้ยางอายหลอกลวงโลกเงา โลกเงาจะทำการปรับเปลี่ยนเงื่อนไข เพื่อรับมือกับการกระทำของคุณในอนาคต]

[งานเลี้ยงสีเลือด ระดับ A — บรรลุเป้าหมายพิเศษในโลกเงาประเภทเผชิญหน้าได้สำเร็จ โดยการอัญเชิญวิสเคานต์ออกัสตินออกมา]

[ราชาแห่งสงครามกลางเมือง ระดับ A — ประสบความสำเร็จในการกำจัดผู้ท้าทายฝ่ายทรยศที่เป็นเผ่ามนุษย์หมาป่า]

[ศีลธรรมเสื่อมทราม ระดับ E — คุณจะไม่ยอมปล่อยให้เปียโนรอดพ้นมือคุณไปได้แม้แต่หลังเดียว]

...

[นักล่าแวมไพร์ ระดับ SS — ทำให้วิสเคานต์ออกัสตินที่ควรจะมอบความสิ้นหวังให้กับผู้ท้าทายทุกคน ต้องตายลงภายใต้ความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด]

[สิ้นสุดการรวบรวมความสำเร็จ กำลังสร้างผลการประเมิน]

[คุณคือแม่มดที่แสนเมตตา คุณได้ทำการทรมานมนุษย์หมาป่าและแวมไพร์จนสมใจอยากเหมือนความปรารถนาเดิมของแม่มด แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การกระทำของคุณเริ่มออกห่างจากความเป็นมนุษย์ไปทุกทีแล้ว]

[เกรดประเมินรวมส่วนบุคคล: SS]

ดันเต้ขมวดคิ้วมุ่นทันที เขารู้สึกว่าการประเมินรอบนี้ โลกเงาดูจะใส่ความรู้สึกส่วนตัวลงไปเยอะเกินไปหน่อยนะ นี่โลกเงากำลังด่าเขาอยู่ใช่ไหมเนี่ย?