082 ภาพยนตร์สยองขวัญ

ดันเต้เคาะประตูห้อง 105

“คนข้างในฟังนะ ถ้าตอนนี้ยอมมอบตัวยังพอจะผ่อนหนักให้เป็นเบาได้ แต่ถ้าต้องให้พวกเราบุกเข้าไปจับเองล่ะก็ โทษมันจะคนละเรื่องกันเลยนะ”

ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็มีเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นดังลอดออกมา

“น้องสาวฉันล่ะ?”

“กลับจุดเกิดไปแล้ว”

หลังจากดันเต้ตอบกลับไป ฝ่ายตรงข้ามก็เงียบไปอีกครู่ใหญ่ ถึงแม้เธอจะไม่เข้าใจว่าการ กลับจุดเกิด หมายความว่าอย่างไร แต่จากน้ำเสียงของดันเต้ เธอก็พอจะเดาความหมายได้ลางๆ

“ฉันขอสาบาน! สักวันฉันจะตามหาพวกแกในโลกแห่งความเป็นจริง แล้วฆ่าทิ้งให้หมดทุกคนเลย!”

เสียงของพี่สาวฝาแฝดสั่นเครือเล็กน้อยเหมือนคนจะร้องไห้ เธอพูดรอดไรฟันด้วยความโกรธแค้นสุดขีด

“พูดอะไรของเธอน่ะ? ยังคิดว่าตัวเองจะได้กลับไปอย่างปลอดภัยอีกเหรอ?”

“ฮ่าๆ”

มีเพียงเสียงหัวเราะที่แฝงไปด้วยความบ้าคลั่งดังมาจากหลังประตู เธอคิดว่าวิธีการข่มขู่ของดันเต้นั้นดูปัญญาอ่อนสิ้นดี

ดันเต้ถอนหายใจยาวก่อนจะหันไปมองลิลิต

“เจรจาล้มเหลวแฮะ รบกวนพวกเธอช่วยเฝ้าพี่สาวฝาแฝดไว้ตรงนี้ทีนะ อย่าให้เธอออกมาได้ล่ะ”

ดันเต้เท้าสะเอวพูดอย่างจนใจ

ลิลิต: “ไม่มีปัญหา ต่อจากนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพวกเราเอง”

ดันเต้: “ลำบากหน่อยนะ งั้นพวกเราไปทำธุระสำคัญก่อนละ!”

ลิลิต: “พวกนายจะไปทำอะไรกัน?”

ดันเต้: “ยังต้องถามอีกเหรอ? ก็เตรียมปาร์ตี้ไง!”

“ปาร์ตี้เมี๊ยว!”

แม้แต่อาจารย์แมวก็ยังดูตื่นเต้นขึ้นมาเช่นกัน

กะแล้วเชียวว่าตามเจ้าหนูนี่ไปมันสบายจริงๆ

ลิลิต: “???”

ดันเต้: “วางใจเถอะ วันนี้พวกเราจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย พรุ่งนี้ทุกคนจะได้มาสนุกด้วยกัน”

ยิ่งดันเต้พูดสีหน้าของลิลิตก็ยิ่งดูงุนงงเข้าไปใหญ่ เธอไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าดันเต้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ ด้วยเหตุนี้ ลิลิตและผู้คุ้มกันจึงเฝ้าอยู่หน้าประตูห้อง 105 ส่วนดันเต้และโคนีเลียก็หายลับไปในโถงทางเดินและไม่โผล่หน้ามาอีกเลย

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง พวกเธอเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมานิดๆ

“ทำไมถึงมีกลิ่นบาร์บีคิวหอมฉุยขนาดนี้ล่ะเนี่ย?”

ลิลิตสูดจมูกฟุดฟิดพลางถามด้วยความสงสัย ถึงแม้ในครัวจะมีวัตถุดิบ แต่ก็มีแค่เตาอบ ไม่มีเตาปิ้งย่างสักหน่อย หรือว่าพวกเธอจะเกิดอาการหลอนไปเอง? ทว่ากลิ่นหอมกลับยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนแม้แต่ผู้คุ้มกันของลิลิตยังพยักหน้าเห็นด้วย

“เอาอาหารกลางวันมาส่งแล้วจ้า”

เสียงใสๆ ดังขึ้นที่โถงทางเดิน

พวกเธอเห็นดันเต้และโคนีเลียปรากฏตัวขึ้นที่อีกฟากของทางเดินแล้วเดินตรงมาหา โดยที่ทั้งสองถือบาร์บีคิวเสียบไม้ที่มีทั้งเนื้อและผักสลับกันมาให้

“ลำบากหน่อยนะ”

โคนีเลียเองก็กล่าวให้กำลังใจ

ลิลิตและผู้คุ้มกันอึ้งกิมกี่ไปอีกรอบ

บรรยากาศแบบนี้มันใช่เหรอ?

แต่ไม่รู้ทำไม พอเห็นท่าทางของดันเต้และโคนีเลียในตอนนี้ พวกเธอก็พลอยรู้สึกผ่อนคลายจนความตึงเครียดหายวับไปหมด

ดูเหมือนคฤหาสน์หลังนี้จะเป็นที่พักตากอากาศที่ดีจริงๆ แฮะ? ช่างเถอะ เลิกคิดดีกว่า

พวกเธอรับอาหารมาทานด้วยความซาบซึ้ง พูดตามตรง ตั้งแต่เข้ามาในโลกเงาแห่งนี้ พวกเธอไม่เคยคิดเลยว่าจะได้กินของอร่อยๆ เช่นนี้ เพราะในสถานการณ์แบบนี้ ปกติคงไม่มีใครเข้าครัวไปประณีตทำอาหารเลิศรสกันหรอก

“จะว่าไป บาร์บีคิวพวกนี้ใช้เครื่องครัวอะไรทำเหรอ?”

ลิลิตถามขึ้นมาทันควัน

“อ้าว? เตาปิ้งย่างอันบิ๊กเบิ้มในห้องรับแขกนั่นเธอไม่เห็นเหรอ?”

“???”

......

ช่วงบ่ายลิลิตและผู้คุ้มกันยังคงรับหน้าที่เฝ้าประตู ส่วนดันเต้และโคนีเลียก็หายตัวไปอีกครั้ง เขาบอกว่าจะไปสร้างไอเทมเกมบางอย่าง เพราะพรุ่งนี้ยังมีเวลาให้เล่นกันทั้งวัน

พอฟ้ามืด ดันเต้และโคนีเลียก็เอาอาหารค่ำมาส่งให้ลิลิตและพวกอีกครั้ง

“เอาละ อีกสักพักพวกเธอสองคนกลับไปนอนที่ห้องนอนชั้นสองเถอะนะ อย่าออกมาเด็ดขาด ไม่งั้นมันจะอันตรายมาก”

ดันเต้ยิ้มพลางบอกกับพวกลิลิต

“ตรงนี้ไม่ต้องให้พวกเราเฝ้าแล้วเหรอ?”

“อื้ม ศัตรูในห้องพวกเราจะจัดการเอง หลังจากนั้น แวมไพร์ก็จะถูกคลายผนึก ถึงตอนนั้นพวกเราสองคนก็จะสอยเจ้าแวมไพร์นั่นด้วยเหมือนกัน”

“พวกนายระวังตัวด้วยนะ”

“วางใจเถอะ คืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้จะเป็นวันที่สดใสและสวยงามแน่นอน”

“อื้ม ขอบใจนะ”

ลิลิตไม่ถามอะไรมาก เธอพยักหน้าแล้วพาผู้คุ้มกันเดินจากไป

ดันเต้เดินไปที่หน้าห้อง 105 แล้ววางมือลงบนบานประตู

“เจ้าพวกหัวรุนแรงในห้องน่ะ บอกข้อมูลของลัทธิคืนชีพมาซะดีๆ ไม่แน่อาจจะยังพอไว้ชีวิตได้นะ”

ดันเต้ตะโกนเข้าไป

“ฝันไปเถอะ ไอ้สารเลว!”

พี่สาวฝาแฝดตะโกนสวนออกมาจากในห้อง ถึงไม่อยากจะเสวนากับดันเต้ แต่ตอนนี้อารมณ์ของเธอมันหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนกั้นไม่อยู่แล้ว

ตั้งแต่เข้ามาในโลกเงานี้ ทุกอย่างมันดูประหลาดไปหมด เธอกับน้องสาวต่างก็เป็นสมาชิกลัทธิคืนชีพที่ซ่อนตัวได้อย่างแนบเนียนที่สุด ตอนแรกที่พบว่าเข้ามาในโลกเงาประเภทเผชิญหน้า พวกเธอต่างก็ตื่นเต้นกันสุดๆ เพราะเธอมั่นใจมากว่าตัวเองกับน้องสาวจะต้องได้เป็นผู้ท้าทายฝ่ายทรยศ และเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นลานล่าสังหารของพวกเธอ

แต่ที่น่าประหลาดก็คือ…

มีแต่น้องสาวที่ได้เป็นมนุษย์หมาป่า แต่คนพี่กลับไม่ได้เป็น แม่มด ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ไม่ว่าจะได้สถานะอะไรมา จุดประสงค์สุดท้ายคือการฆ่าคนเพื่อแย่งชิงการ์ดก็ไม่เปลี่ยนไปหรอก!

ต่อให้พี่สาวจะเป็นผู้ท้าทายทั่วไป เธอก็จะช่วยน้องสาวที่เป็นมนุษย์หมาป่าออกล่าผู้ท้าทายคนอื่นๆ อยู่ดี พวกเธอถึงขั้นคิดว่าโอกาสชนะน่ะสูงลิบ เพราะในบรรดาคนพวกนี้ จะต้องมีคนชั่วที่พวกเธอไม่รู้จักได้รับตำแหน่งแม่มด และจ้องจะทำลายโลกอยู่แน่ๆ!

หรือก็คือจากเดิม 2 ต่อ 8 กลายเป็น 3 ต่อ 7 นั่นเอง!

แต่ไม่รู้ทำไม ยัยแม่มดบ้าบอนั่นกลับไม่ยอมปรากฏตัวออกมาสักที จนทำให้พี่น้องของพวกเธอต้องมาตกอยู่ในสภาพที่สิ้นหวังขนาดนี้

“เดี๋ยวอย่ามาอ้อนวอนขอชีวิตละกันนะ”

ดันเต้ส่ายหัวอย่างเสียดาย ก่อนจะถอยฉากออกมา

“โคนีเลีย ลุยได้เลย”

“โอเค”

โคนีเลียยกค้อนศึกสยองขวัญสำรองขึ้นมา แล้วเดินไปที่ข้างประตู ก่อนจะเริ่มฟาดใส่มันไม่ยั้ง

“ไอ้พวกโง่เอ๊ย! ต่อให้มีแรงควายแค่ไหน ฟาดไปทั้งชาติก็ไม่มีทางพังประตูนี้ได้หรอก!”

เมื่อได้ยินเสียงโครมครามจากการทุบประตู พี่สาวในห้องก็ตะโกนเย้ยหยันออกมา

ทว่า...

ด้วยเสียง ตึง! ตึง! ที่ดังสนั่นหวั่นไหวครั้งแล้วครั้งเล่า

เธอก็เริ่มสังเกตเห็นว่าบานไม้หนาทึบนั้นเริ่มบิดเบี้ยวเสียรูปทรง

เธอขยี้ตาตัวเอง พลางก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ อีกสองก้าวด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา

โครม!!

จนกระทั่งการโจมตีครั้งนี้ ประตูไม้ก็ถูกทุบจนเป็นรูโหว่เล็กๆ

“มะ...ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้!”

พี่สาวแผดเสียงร้องด้วยความตกใจกลัวสุดขีด แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวาอย่างถึงที่สุด

เธอถอยกรูดเหมือนคนเสียสติไปหลายก้าว แต่แล้วขาก็เกิดอ่อนแรงจนทรุดตัวลงนั่งจ้ำเบ้ากับพื้น

ดันเต้ส่งสัญญาณให้โคนีเลียหยุดมือก่อน เขาชะโงกหน้าเข้าไปจ้องมองพี่สาวในห้องผ่านรูโหว่บนประตู

“ฮี่ๆๆๆๆ”

“ดันเต้มาแล้วจ๊ะ~!”

“ไม่! ทำไมกัน!!”

พี่สาวกรีดร้องลั่น ตัวสั่นเทาราวกับลูกกระต่ายที่ตื่นกลัว

ดวงตาของเธอเบิกโพลงจนกลมกิ๊ก ทำได้เพียงจ้องมองใบหน้าที่ยิ้มกริ่มอย่างย่ามใจของดันเต้ผ่านรอยแตกของประตู

“มาทายกันดูซิว่า...ใครคือแม่มดกันแน่?”

ดันเต้ยิ้มร่ามองดูพี่สาวที่กำลังสิ้นหวังจนแทบจะร้องไห้ออกมา

“ทะ...ทำไมล่ะ?! พวกเราไม่ใช่พวกเดียวกันหรอกเหรอ?”

พี่สาวตะโกนถามจนสุดเสียง น้ำเสียงแหลมสูงนั้นบาดหูเป็นพิเศษ

ตอนนี้เธอเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้งแล้ว

ไอ้หมอนี่ที่อยู่หน้าประตูก็คือแม่มด!

เขาใช้วิธีไหนก็ไม่รู้แย่งชิงสถานะแม่มดที่ควรจะเป็นของเธอไป!

แต่เขากลับเลือกที่จะยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับมนุษย์หมาป่า และวางแผนต้อนพวกเธอสองพี่น้องจนมุมถึงตาย!

มันไม่ยุติธรรมเลยสักนิด!!

“หึๆ ใครเขาอยากจะเป็นพวกเดียวกับเธอกันล่ะ?”

ดันเต้หัวเราะเยาะ

“ผมก็แค่สะกดจิตตัวเองก่อนจะเข้าโลกเงา ว่าผมคือผู้ทำลายล้างโลกน่ะสิ

“ก็นะ แถมผมยังมีโอกาสสูงกว่าคนอื่นที่จะได้สถานะจากฝ่ายอธรรมอีกด้วย ดวงมันก็เลยดีไปหน่อย แย่งชิงตำแหน่งแม่มดที่ควรจะเป็นของเธอมาได้เฉยเลย”