080 ซิทคอมเรื่องโปรด

“งั้นเราขึ้นไปตรวจสอบที่ชั้นสองกันเถอะครับ”

ดันเต้เอ่ยชวนทุกคน ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ปลายโถงทางเดินชั้นหนึ่ง กุญแจห้อง 103 ถึง 105 หายไปอย่างไร้ร่องรอย การเปิดศึกกับมนุษย์หมาป่าที่นี่ไม่ใช่ทำเลที่ดีเลยสักนิด การล่อศัตรูขึ้นไปสู้บนชั้นสองถือเป็นทางเลือกที่เพลย์เซฟที่สุด เพราะพวกเขามีข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ หากเกิดเหตุไม่คาดฝัน ดันเต้และโคนีเลียก็ยังสามารถถอยกลับเข้าไปกบดานในห้องนอนได้ทันที

แผนเอของพวกเขาคือ เมื่อถึงชั้นสองแล้ว โคนีเลียจะค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้คนอื่นๆ ทั้งสี่คน ในขณะที่ดันเต้จะแอบอัญเชิญกวีผู้เสื่อมสลายออกมานอกระยะสายตาของสี่สาว แล้วให้โคนีเลียคอยสังเกตว่าใครที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปมากที่สุด จากนั้นก็พุ่งเข้าไปหวดด้วยค้อนทันที

นี่เป็นการวัดใจความไวในการตอบสนองของโคนีเลียล้วนๆ เธอต้องซัดศัตรูให้ร่วงก่อนที่มนุษย์หมาป่าตัวจริงจะทันตั้งตัว ไม่อย่างนั้นถ้ามันเปิดโหมดบ้าคลั่งขึ้นมา ดันเต้กับโคนีเลียคงต้องเหนื่อยกันหน่อย แต่ถึงจะสู้ไม่ได้ในตอนนั้น พวกเขาก็แค่เผ่นเข้าห้องนอนไปซะ รอให้เวลา 10 นาทีของสถานะบ้าคลั่งหมดลง ที่เหลือก็แค่กลับออกมาทรมานหมาป่าเล่นตามใจชอบเท่านั้นเอง

ดันเต้หันหลังเตรียมเดินไปที่บันได โคนีเลียเองก็เริ่มทำตามแผนด้วยการขยับเข้าใกล้คนอื่นๆ อย่างเป็นธรรมชาติ และเว้นระยะห่างจากดันเต้ออกมาเล็กน้อย

ทว่าในวินาทีนั้นเอง...

บาเรียแสงศักดิ์สิทธิ์สายหนึ่งก็พุ่งลงมากั้นกลางระหว่างดันเต้และโคนีเลีย!

ดันเต้รีบหันขวับกลับมา แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ลองโจมตีเพื่อทำลายบาเรีย เขาก็เห็นร่างของน้องสาวมือสังหาร พุ่งประดุจภูตผีเข้าไปประชิดตัวโคนีเลียเสียแล้ว

เธอโผล่มาข้างหลังแล้วล็อคตัวโคนีเลียไว้แน่น ก่อนจะคว้าข้อมือของโคนีเลียแล้วพากระโดดถอยกลับไปหาพี่สาวนักฮีล จากนั้นน้องสาวมือสังหารก็ชักมีดสั้นออกมาจ่อที่คอของโคนีเลียทันที

ใบหน้าของเธอเริ่มดูบิดเบี้ยวและดุร้าย เธอขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจ้องมองดันเต้อย่างระแวดระวัง เพราะรู้ดีว่าดันเต้คือตัวอันตรายระดับพระกาฬ โดยเฉพาะเรื่องเมื่อวานที่เธอโดนดันเต้ปั่นหัวซะจนเข็ดหลาบ แถมพิษบ้าๆ นั่นก็ยังคงตามหลอกหลอนเธอไม่เลิก ไม่รู้ว่าไอ้หมอนี่ผสมพิษอะไรขึ้นมา ขนาดใช้เวทมนตร์ชำระล้างยังแก้ไม่ได้เลย! ถ้าไม่ได้พี่สาวคอยร่ายเวทรักษาและระงับความเจ็บปวดให้ตลอดทั้งคืน เธอคงจะทนไม่ไหวจนตายไปแล้ว แม้แต่เมื่อเช้านี้ เธอก็ต้องกัดฟันแทบตายเพื่อรักษาหน้าตาให้ดูเป็นปกติ

“ฉันรู้ว่านายเก่ง แต่นายลองขยับดูสิ ฉันจะฆ่ายัยนักสืบที่บอบบางคนนี้ทิ้งซะ!”

น้องสาวมือสังหารตะโกนใส่ดันเต้เสียงลั่น

“......”

แม้ดันเต้จะยังดูนิ่งสงบ แต่คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นจนเป็นปม ท่าทางแบบนั้นทำให้น้องสาวมือสังหารยิ้มออกมาอย่างพอใจ ดูเหมือนว่าการเดินหมากเสี่ยงดวงครั้งนี้จะมาถูกทางแล้ว ถ้าไม่รีบฉวยโอกาสจับโคนีเลียเป็นตัวประกันไว้ตอนนี้ หากขึ้นไปถึงชั้นสองแล้วความลับแตก พวกเธอคงไม่มีโอกาสพลิกเกมอีก

“ยกมือขึ้นแล้วถอยไป! อยู่ห่างๆ พวกเราไว้!”

น้องสาวมือสังหารตะโกนสั่งอย่างเหี้ยมเกรี้ยด

ดันเต้ไม่ได้พูดอะไร เขาพยักหน้าช้าๆ แล้วเริ่มถอยหลังไปทีละก้าวตามที่เธอบอก เมื่อเห็นดันเต้ว่าง่ายขนาดนี้ น้องสาวมือสังหารก็เริ่มใจชื้นขึ้นมาบ้าง ดูเหมือนเธอจะพนันถูกจริงๆ ว่าดันเต้ให้ความสำคัญกับชีวิตของยัยนักสืบมากแค่ไหน จนกระทั่งดันเต้ถอยออกไปไกลถึง 30 เมตร น้องสาวมือสังหารก็เผยรอยยิ้มของผู้ชนะออกมาบนใบหน้า

เธอมองดูสีหน้าของดันเต้ด้วยความสะใจ

“ฉันทนนายมานานแล้วนะ จะปั้นหน้ายิ้มทำเป็นเก่งไปถึงไหน? สุดท้ายนายก็น่าสมเพชอยู่ดี! ความสุขุมเมื่อคืนหายไปไหนหมดแล้วล่ะ?!”

น้องสาวมือสังหารแค่นหัวเราะเยาะเย้ย

ดันเต้เพียงแค่เม้มริมฝีปากแน่น สายตาของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจและความลนลานที่ปิดไม่มิด หมัดที่กำไว้แน่นสั่นระริกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤตที่ยากจะรับมือ

ทางด้านลิลิตและผู้คุ้มกันต่างก็หน้าถอดสี แต่พวกเขาก็ไม่กล้าขยับส่งเดช ตอนนี้ทุกคนเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า สองพี่น้องฝาแฝดคือผู้ท้าทายฝ่ายทรยศ ที่หาจังหวะจับตัวนักสืบเป็นตัวประกันเพื่อข่มขู่ดันเต้ซึ่งเป็นหน่วยรบที่แข็งแกร่งที่สุดในกลุ่ม และจากบทสนทนาเมื่อครู่ ก็ชัดเจนแล้วว่าคนที่ทำให้มนุษย์หมาป่าสะบักสะบอมเมื่อคืนก็คือดันเต้นี่เอง พลังต่อสู้ของเขามันช่างน่ากลัวจริงๆ

แต่ในตอนนี้ ต่อให้เขาจะเก่งแค่ไหน จุดอ่อนของเขาก็เด่นชัดเกินไปแล้ว ขอเพียงแค่คุมตัวโคนีเลียไว้ได้ ก็เท่ากับคุมตัวเขาไว้ได้ทั้งตัว!

“ขอแค่พวกเธอไม่ทำร้ายคุณหนูของผม จะให้ผมแลกด้วยชีวิตผมก็ยอม!”

ดันเต้ตะโกนออกมา

จากน้ำเสียงที่สั่นเครือ ใครๆ ก็ดูออกว่าเขา ลนลาน ของจริง แต่ในใจดันเต้ตอนนี้ขำจนเกือบจะหลุดมาดแล้ว

ยัยแอสซาซินงี่เง่าเอ๊ย

ศัตรูดันเลือกแผนบีให้พวกเขาซะงั้น! ถ้าไม่มีการประสานงานที่ดีจากฝั่งศัตรู แผนนี้คงไม่ราบรื่นขนาดนี้หรอก คิดเหรอว่าระดับโคนีเลียจะโดนจับตัวง่ายๆ ถ้าเธอไม่ยอม? แล้วคิดเหรอว่าเธอจะไม่เต็มใจให้ศัตรูเข้าประชิดตัว?

นี่แหละคือโอกาสที่เขารอให้มนุษย์หมาป่ากระโดดออกมาเอง!

โคนีเลียที่ถูกจับเป็นตัวประกันอยู่ กำลังจ้องมองการแสดงของดันเต้ด้วยความเพลิดเพลิน เธอเริ่มรู้สึกสนุกขึ้นมาเรื่อยๆ แล้ว ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้สวมบทเป็นตัวประกันอยู่ เธอคงหยิบขนมออกมากินรอแล้วล่ะ การได้ดูละครของดันเต้คือความบันเทิงอันดับหนึ่งของเธอเสมอ

“พวกแกคนไหนคือแม่มด? ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”

น้องสาวมือสังหารตะโกนใส่ลิลิตและผู้คุ้มกัน

ลิลิตและผู้คุ้มกันมองหน้ากันด้วยความงุนงง ไม่เข้าใจว่าน้องสาวมือสังหารหมายถึงอะไร ก็นึกว่าแม่มดคือพี่สาวนักฮีลซะอีก? หรือว่าน้องสาวคือหมาป่า แต่พี่สาวไม่ใช่แม่มด?

“อ้าว พวกแกก็ไม่ใช่แม่มดงั้นเหรอ? งั้นแม่มดคงเป็นไอ้คนที่สิบที่ยังไม่โผล่หัวมาสินะ”

น้องสาวมือสังหารขมวดคิ้วแล้วสรุปเองเสร็จสรรพ

“ตอนนี้เราเป็นฝ่ายได้เปรียบแล้ว! ถ้ายังไม่โผล่หัวออกมาอีกจะแพ้เอานะ!”

น้องสาวมือสังหารคำรามใส่ความว่างเปล่าอย่างหัวเสีย

ตอนนี้เธอต้องการคุมตัวประกันไว้เพื่อข่มไม่ให้ดันเต้กล้าขยับ ขอแค่มีตัวช่วยเพิ่มอีกคนเดียว เธอมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าจะเก็บกวาดทุกคนได้เรียบ แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ นั่นยิ่งทำให้เธอเริ่มร้อนรน เพราะตั้งแต่เริ่มเข้าโลกเงามา ยัยแม่มดนั่นก็หายหัวไปเลย! เดิมทีตามตำแหน่งแล้ว เธอควรเป็นหมาป่า และพี่สาวควรเป็นแม่มดสิถึงจะถูก แต่ดูเหมือนว่าตำแหน่งแม่มดจะโดนใครบางคนแย่งไปซะงั้น!

ในจังหวะที่น้องสาวมือสังหารกำลังประสาทเสียและมุ่งความสนใจไปที่ดันเต้กับพวกลิลิต...

ปึ้ก!

แรงมหาศาลจากที่ไหนก็ไม่รู้พุ่งเข้าปะทะอย่างจัง พร้อมกับเสียงกระดูกขากรรไกรแตกละเอียด ทำให้น้องสาวมือสังหารสลบเหมือดไปในทันที!

ท่ามกลางสายตาที่ตกตะลึงของทุกคน...

โคนีเลียได้วาดหมัดอัปเปอร์คัตเสยคาง เข้าเต็มรักที่ใต้คางของน้องสาวมือสังหาร ส่งร่างของเธอลอยละลิ่วกระเด็นออกไปไกลแสนไกล

......

“ยัยบื้อสองพี่น้องนี่ก็กระไร จะลักพาตัวใครไม่ลักพา ดันไปลักพาตัวโคนีเลีย...ป่านนี้คงยังไม่รู้ตัวเลยมั้งว่า ใคร กันแน่ที่ตกเป็นตัวประกัน”

เหล่านักศึกษาในห้องรับชมการต่อสู้ ต่างพากันส่ายหน้าและถอนหายใจยาว ในสายตาของพวกเขาแล้ว ตอนที่ฝาแฝดเริ่มลงมือน่ะ มันคือจุดเริ่มต้นของความน่าเวทนาแล้วล่ะ

พวกเธอถูกดันเต้และโคนีเลียปั่นหัวเล่นจนอยู่หมัด ต่อให้จะเป็นคนชั่วที่แฝงตัวมาเนียนแค่ไหน แต่พอมาอยู่ต่อหน้าทีมจิตใจอันงดงามแล้ว พวกเธอก็ดูใสซื่อบริสุทธิ์เหมือนกระต่ายน้อยตัวขาวๆ เท่านั้นแหละ