บทที่ 3 - เลเวลอัพกับวิวัฒน์วงจรเทพ

บทที่ 3 - เลเวลอัพกับวิวัฒน์วงจรเทพ

☆☆☆☆☆

"ฮ่าๆ! ครั้งนี้รวยเละแน่!"

เสียงหัวเราะอย่างสะใจของเกรย์ดังขึ้น เขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดหมาป่าจนดูดิบเถื่อนผิดกับลุคหนุ่มเจ้าสำราญก่อนหน้านี้

ค่าหัวของหมาป่าหนึ่งตัวคือสามเหรียญเงิน ครั้งนี้หมาป่าที่ตายด้วยคมดาบของเกรย์มีไม่ต่ำกว่าหกเจ็ดตัว ซึ่งมันทำเงินได้มากกว่ารายได้ห้าวันแรกรวมกันเสียอีก

ประกายดาบสีเงินวาดผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว เกรย์ฟันขาหน้าซ้ายของหมาป่าตัวหนึ่งที่พยายามจะลอบขย้ำคอเขาจนขาดสะบั้น

เจ้าหมาป่าผู้โชคร้ายตัวนั้นร้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนจะล้มคะมำลงกับพื้น เลือดพุ่งกระฉูดออกมาจากบาดแผลที่ขาหน้าและลมหายใจของมันก็เริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ

เมื่อเห็นภาพนั้น ดวงตาของเซเลียร์ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

หมาป่าตัวนั้นยังไม่ตาย!

ถ้าหากเขาเป็นคนปลิดชีพมันเป็นคนสุดท้าย... เขาจะได้รับค่าประสบการณ์ไหมนะ?

ตอนนี้เขากำลังกลุ้มใจเรื่องที่ไม่มีที่ให้เก็บเลเวลพอดี

คิดแล้วก็ลงมือเลย!

เซเลียร์ชักนำพลังเวทและวาดโครงสร้างวงจรเวทของศรเพลิงในหัวอย่างแม่นยำ

เพื่อให้มั่นใจว่าจะสามารถสังหารมันได้ในนัดเดียว เซเลียร์จึงอัดพลังเวทเข้าไปจนเต็มพิกัดเท่าที่จะทำได้

กระบวนการร่ายเวททั้งหมดใช้เวลาประมาณห้าวินาที

เปลวเพลิงที่ร้อนแรงลุกโชนขึ้นบนฝ่ามือของเซเลียร์ จากนั้นเขาก็เล็งไปที่หมาป่าตัวนั้น... แล้วยิงออกไป!

อุณหภูมิในอากาศเพิ่มสูงขึ้นเล็กน้อยตามวิถีของเปลวไฟที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว มันกระแทกเข้าที่ลำคออันหนาทึบของหมาป่าอย่างจัง

แรงปะทะจากพลังเวทที่แฝงอยู่ในศรเพลิงระเบิดจนเนื้อหนังของมันฉีกขาด จากนั้นเปลวไฟก็เริ่มลุกไหม้ขนของมันอย่างรุนแรง!

หมาป่าที่ร่อแร่ใกล้ตายอยู่แล้วกลับต้องมาเจอกับคราวเคราะห์ซ้ำสอง ความเจ็บปวดจากการเสียขาหน้าบวกกับความร้อนแรงของเปลวเพลิงทำให้มันดิ้นพราดไปมาบนพื้นเหมือนปลาถูกน้ำร้อนลวก มันร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาอยู่พักหนึ่งก่อนจะสงบนิ่งไป

เฟิร์สบลัด!

เซเลียร์ยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ

เป็นไปตามที่เขาคาดไว้ หลังจากสังหารหมาป่าได้แล้ว ค่าประสบการณ์ในหน้าต่างสถานะก็เพิ่มสูงขึ้น

เลเวล 1 ไป เลเวล 2... เลเวลอัพ!

พลังที่ไร้ที่มาไหลเวียนเข้าสู่ร่างกายและแผ่ซ่านไปตามเส้นสายและกระดูกทั่วร่าง

เบื้องหน้าของเซเลียร์ปรากฏแสงสีฟ้าจางๆ ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น

แต้มสถานะสี่แต้มกำลังรอการจัดสรร และพรสวรรค์ที่เคยเป็นสีเทาก็ได้รับการปลดล็อกแล้ว

"มหาคลื่นมนตรา" และ "วิวัฒน์วงจรเทพ"

เซเลียร์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเลือก "วิวัฒน์วงจรเทพ" ในที่สุด!

[พรสวรรค์ "วิวัฒน์วงจรเทพ" ได้รับการปลดล็อกแล้ว]

ทันใดนั้นเอง ภายใต้ชื่อพรสวรรค์วิวัฒน์วงจรเทพ ก็มีแถบความคืบหน้าโผล่ขึ้นมา

มหาเวทสรรค์สร้าง ความคืบหน้าการวิเคราะห์—0%

เซเลียร์อึ้งไปเล็กน้อย

มหาเวทสรรค์สร้าง... งั้นเหรอ?

มันคืออะไรกันแน่ ฟังดูชื่อแล้วท่าทางจะเทพน่าดู

แต่ว่าเมื่อกี้มีใครร่ายเวทมนตร์นี้ต่อหน้าเขาด้วยเหรอ?

ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมากแล้ว เซเลียร์ขยับความคิดเพียงนิดเพื่อจัดสรรแต้มสถานะทั้งสี่แต้มลงไปที่พลังจิตทั้งหมด

ค่าพลังจิตของเขาเปลี่ยนจาก 67 กลายเป็น 71

ช่วยไม่ได้จริงๆ แม้ว่าวิวัฒน์วงจรเทพจะพึ่งพาค่าสติปัญญาอย่างมาก แต่ในฐานะจอมเวท พลังจิตคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ไม่อย่างนั้นต่อให้เรียนรู้เวทมนตร์ได้มากมายแค่ไหน แต่ยิงออกไปแล้วไม่มีพลังทำลายล้าง มันจะมีประโยชน์อะไรล่ะ?

กลไกที่ทรงพลังแค่ไหนก็ต้องมีตัวเลขสถานะมารองรับถึงจะแสดงประสิทธิภาพได้เต็มที่

เมื่อพลังจิตเพิ่มขึ้นสี่แต้ม เซเลียร์รู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดโคจรได้เร็วขึ้นเล็กน้อย และพลังเวทของเขาก็ดูจะเข้มข้นขึ้นด้วย

เขาเผยรอยยิ้มอย่างพอใจ

ไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ตอนนี้เขาถือว่าได้ก้าวเข้าสู่ประตูแห่งจอมเวทอย่างเป็นทางการแล้ว ด้วยพรสวรรค์อย่างวิวัฒน์วงจรเทพ เส้นทางการแข็งแกร่งขึ้นของเขาคงจะลดความยุ่งยากไปได้เยอะ

เกรย์ที่กำลังจะเดินเข้าไปซ้ำหมาป่าตัวนั้นถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมามองเซเลียร์ด้วยแววตาสงสัย

เซเลียร์ยิ้มแห้งๆ ให้เป็นการขอโทษ

ขอโทษทีนะพี่ชาย พอดีผมขอลาสต์ช็อตหน่อย

หลังจากนั้นเซเลียร์ก็ไม่มีโอกาสได้สอดมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้อีกเลย

มาร์คัสและเกรย์แทบจะจัดการหมาป่าได้ในดาบเดียว ส่วนลูกธนูของวาไลส์ก็แม่นยำจนไม่เหลือเป้าหมายที่ยังมีลมหายใจทิ้งไว้ให้เขาเลย

การบุกจู่โจมยามค่ำคืนสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว ฝูงหมาป่าทิ้งศพไว้สิบกว่าร่างก่อนจะพากันหนีเตลิดเข้าไปในป่าลึกอย่างลนลาน

พวกมันมีจำนวนเยอะจริงๆ มิน่าล่ะชาวบ้านแถวนี้ถึงต้องส่งคำร้องไปยังสมาคมนักผจญภัย ถ้าพวกมันรวมตัวกันบุกหมู่บ้านคงมีคนเจ็บคนตายไม่น้อยแน่ๆ

"ฉลาดไม่เบานี่เจ้าหนู"

เกรย์ปาดเหงื่อที่ผสมกับเลือดบนหน้าผาก "รู้จักหาจังหวะเก็บตกด้วย"

"ขอโทษครับ ผมแค่ร่ายเวทออกไปตามสัญชาตญาณ..." เซเลียร์ตอบ

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องเกรงใจพี่ชาย หมาป่าตัวนี้ยกให้นายถือเป็นรางวัลพิเศก็แล้วกัน ภารกิจครั้งแรกในชีวิต มีรายได้เพิ่มขึ้นหน่อยก็เป็นเรื่องดี"

เกรย์ฉีกยิ้มกว้าง "ตอนนี้เริ่มเข้าใจหรือยัง? นี่แหละคือเสน่ห์ของการผจญภัย สามเหรียญเงินเชียวนะ นั่นคือค่าแรงทั้งวันของพวกคนงานแบกหามเลยนะ แต่นายจัดการมันได้ด้วยศรเพลิงเพียงนัดเดียว"

สมาชิกในทีมเริ่มเก็บกวาดสนามรบ มาร์คัสเลือกศพหมาป่าที่ขนยังดูสมบูรณ์ ส่วนวาไลส์ก็เดินไปเก็บลูกธนูออกจากซากศพ

หัวธนูบางอันที่ยังไม่สึกหรอมากนัก หลังจากเช็ดคราบเลือดออกแล้วก็ยังนำกลับมาใช้ใหม่ได้ ซึ่งช่วยประหยัดเงินไปได้อีกโข

เกรย์จับซากหมาป่าตัวหนึ่งห้อยหัวลงกับกิ่งไม้ แล้วใช้มีดสั้นกรีดเป็นวงกลมรอบข้อเท้าขาหลัง

มีดถลกหนังกรีดลากยาวจากรอยตัดตรงขาลงมาจนถึงทวารหนัก แล้วจึงวกกลับไปยังขาอีกข้างหนึ่งอย่างชำนาญ

จากนั้นเกรย์ก็เริ่มถลกหนังหมาป่าออกจากขาหลัง

การเคลื่อนไหวของเขามั่นคงมาก มือหนึ่งจับส่วนหนังที่กรีดไว้แล้วดึงลงมาอย่างแรง ส่วนอีกมือก็ถือมีดถลกหนังค่อยๆ กรีดตัดพังผืดและไขมันที่ยึดติดกับเนื้อออกอย่างระมัดระวัง

"เซเลียร์ มาช่วยหน่อย ยกขาข้างนี้ขึ้นที" เกรย์สั่ง

ด้วยการประสานงานของทั้งสองคน หนังขาหลังของหมาป่าก็ถูกถลกออกมาจนสมบูรณ์เหมือนกับการถอดถุงเท้าไม่มีผิด

จากนั้นก็เป็นส่วนลำตัว ขั้นตอนการถลกหนังเต็มไปด้วยเสียงฉีกขาดของพังผืดที่ฟังดูน่าขนลุกและกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งไปในอากาศ

เซเลียร์รู้สึกพะอืดพะอมจนอยากจะอาเจียน แต่เขาก็พยายามฝืนทนและไม่เบือนหน้าหนี

เขารู้ดีว่านี่คือทักษะที่เขาต้องเรียนรู้

สมาคมนักผจญภัยตั้งค่าหัวหมาป่าไว้โดยใช้หูข้างซ้ายเป็นหลักฐานในการรับรางวัล

ส่วนพวกหนังหรือส่วนอื่นๆ ที่เหลือนั้น สมาชิกในทีมสามารถเก็บไว้จัดการและนำไปขายต่อได้เอง

หนังหมาป่าที่สมบูรณ์หนึ่งผืนสามารถขายได้ราคาสูงถึงสามหรือสี่เหรียญเงิน สำหรับนักผจญภัยระดับล่างแล้ว นี่ถือเป็นรายได้เสริมที่สำคัญมาก

เมื่อครู่นี้พวกเขากำจัดหมาป่าไปทั้งหมดสิบห้าตัว และมีซากหมาป่าหลายตัวที่ขนยังสมบูรณ์พอจะถลกหนังไปขายได้

ลาภลอยครั้งนี้ทำให้มาร์คัสที่มักจะทำหน้าเคร่งขรึมอยู่เสมอดูมีรอยยิ้มขึ้นมาบ้าง

เกรย์เริ่มลงมือกรีดขาหลังของหมาป่าตัวสุดท้าย

ท่วงท่าของเขาคล่องแคล่วและดูสวยงามตามแบบฉบับมือเก๋า เมื่อเทียบกับเซเลียร์ที่ดูเกะกะเงอะงะไปหมด

หน้าที่ของเซเลียร์คือการจับหนังที่กรีดไว้แล้วดึงให้ตึงเพื่อให้เกรย์กรีดพังผืดได้ง่ายขึ้น

แต่งานนี้มันยากกว่าที่เขาคิดไว้เยอะ ไขมันที่ลื่นปรื๊ดบนหนังหมาป่าทำให้เขารู้สึกเหมือนมือถูกทาด้วยน้ำมันจนเกือบจะหลุดมือไปหลายครั้ง

"จับให้แน่นหน่อย เซเลียร์!"

เกรย์สั่งโดยไม่เงยหน้า "นั่นแหละ รักษาแรงดึงไว้แบบนั้น... มือคู่นี้ของนายดูไม่ค่อยเหมือนมือของจอมเวทเลยนะ"

หางตาของเกรย์เหลือบไปเห็นมือของเซเลียร์ที่มีรอยด้านบางๆ ตามข้อนิ้วและเส้นเลือดที่หลังมือที่ปูดโปนออกมาอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นลักษณะของคนที่ผ่านงานหนักมาไม่น้อย

[จบแล้ว]