บทที่ 14 อายุของข้าหรือ? ข้ามีอายุหลายร้อยปีแล้ว

บทที่ 14 อายุของข้าหรือ? ข้ามีอายุหลายร้อยปีแล้ว

ยูยานออกเดินทางจากเกาะเทนโรว

เขาเริ่มต้นการผจญภัยไปทั่วทวีปอีกครั้ง และในไม่ช้าก็ได้ข่าวว่าเมืองแมกโนเลียได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระแล้ว

"แม้ทุกอย่างจะดำเนินไปตามเนื้อเรื่องเดิม แต่เมวิสที่ไม่ได้เรียนรู้วิชาคุณไสยมนต์ดำ ก็ไม่ควรต้องคำสาปอีกแล้วไม่ใช่หรือ"

ยูยานเดินทอดน่องไปตามตัวเมืองพร้อมกับเรียบเรียงความทรงจำในหัว

นอกจากว่าเมวิสจะเรียนรู้มหาเวทลอว์ด้วยตัวเอง มิเช่นนั้นแล้ว...

ไม่ เป็นไปไม่ได้

ยูยานส่ายหัว ปฏิเสธความเป็นไปได้ที่แทบจะเป็นศูนย์นั้น

วิชาคุณไสยมนต์ดำนั้นยากแก่การฝึกฝนยิ่งนัก

ในช่วงเวลาที่ผ่านมา เขาได้พยายามสืบข่าวทั้งทางตรงและทางอ้อม จนมั่นใจแล้วว่าเมวิสไม่ได้ถลำลึกเข้าสู่ศาสตร์มืดแขนงนั้นจริงๆ

ถ้าเป็นเช่นนั้น เมวิสก็ควรจะเติบโตขึ้นได้ตามปกติ

"อีกไม่กี่ปีค่อยกลับไปดูแล้วกัน"

จะคิดมากไปทำไมกัน ในเมื่อเขาสามารถรู้ความจริงทั้งหมดได้ทันทีที่ไปเยือนแมกโนเลีย

สำหรับยูยานผู้ครอบครองชีวิตอมตะ กาลเวลาช่างไร้ความหมายนัก

เขาเพียงแค่พำนักอยู่ในอาณาจักรต่างๆ เพียงชั่วระยะหนึ่ง แต่เวลาที่ผันผ่านกลับเนิ่นนานเหลือเกิน

กิลด์แฟรี่เทลถูกก่อตั้งขึ้นแล้ว!

เขาเข้าร่วมในสงครามครั้งแล้วครั้งเล่า และปฏิบัติภารกิจมานับไม่ถ้วน

เมื่อยูยานย่างกรายเข้าสู่แมกโนเลียอีกครั้ง เวลาได้ล่วงเลยไปถึงสิบปีแล้ว

"คึกคักดีจริงๆ"

ตามท้องถนนในเมือง เขามักจะเห็นผู้คนที่มีสัญลักษณ์กิลด์แฟรี่เทลประทับอยู่บนร่างกาย

ยูยานเดินไปเรื่อยๆ จนกระทั่งพบกิลด์

แอ๊ด...

เขาสัมผัสบานประตูที่ส่งเสียงประท้วงยามถูกผลักออก กลิ่นเหล้าที่ฉุนกะทิเตะเข้าจมูกทันที

ภายในโถงกิลด์คลาคล่ำไปด้วยสมาชิก

"เอาเหล้ามาอีก เอามาอีก!"

"ฮ่าๆๆ เดือนนี้ข้าหาเงินได้ตั้งสามแสน ใช้ชีวิตสำราญได้อีกนานเลย!"

"แกคำนวณผิดแล้วโว้ย มันแค่สามหมื่นต่างหาก!"

"หุบปากไปเลยไอ้บ้า! ข้าไม่เคยลงบัญชีผิดพลาดหรอกนะ!"

เสียงจอกแจกจอแจดังระงมไปทั่วทั้งกิลด์

"มีอะไรให้ช่วยไหมคะ พ่อหนุ่ม?"

พนักงานต้อนรับของกิลด์เอ่ยทักทายเมื่อเห็นผู้มาเยือน

"ข้ามาหาเมวิส มาสเตอร์กิลด์ของพวกเจ้า" ยูยานแจ้งจุดประสงค์

"มาสเตอร์คนปัจจุบันของพวกเราคือเพรชค่ะ" พนักงานต้อนรับตอบ

หืม?

ยูยานชะงักไปครู่หนึ่ง หรือว่าเมวิสจะสละตำแหน่งไปแล้ว?

"ยูยาน!!!"

ในขณะที่เขากำลังลังเลอยู่นั้น เสียงตะโกนที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้น

เขาเงยหน้ามอง หญิงสาววัยยี่สิบเศษผู้มีทรวดทรงเย้ายวนวิ่งตรงดิ่งมาหาเขา

อ้อมกอดที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมปะทะร่าง ยูยานจึงเริ่มรู้สึกคุ้นหน้าเธอขึ้นมาบ้าง

"เซร่าหรือ?"

สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ก่อนจะดันตัวเธอออกเบาๆ เพื่อพิเคราะห์ใบหน้าให้แน่ชัด

"อื้ม อื้ม"

เซร่าทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมกัน เธอพยักหน้าไม่หยุดหย่อน

"ไม่น่าเชื่อเลยว่าเจ้าจะโตขึ้นมากขนาดนี้ ไม่ใช่ยัยหนูตัวเล็กเมื่อหลายปีก่อนแล้วสินะ" ยูยานถอนหายใจ

จริงแท้ที่ว่าสตรีมักเปลี่ยนแปลงไปมากในรอบสิบแปดปี ใครจะไปคาดคิดว่าเซร่าจะเติบโตมาเป็นสาวงามที่เปี่ยมเสน่ห์ได้ถึงเพียงนี้

"ว่าแต่ เมวิสอยู่ที่ไหนล่ะ?" ยูยานเอ่ยถาม

รอยยิ้มบนใบหน้าของเซร่าแข็งค้างไปทันที เพียงไม่กี่วินาทีต่อมา น้ำตาก็ไหลพรากอาบแก้ม ร่างกายของเธอสั่นเทาอย่างไม่อาจควบคุมได้

"เกิดอะไรขึ้น..."

ปฏิกิริยาของเซร่าทำให้ยูยานสัมผัสได้ถึงลางร้าย

"เมวิส... ไม่อยู่แล้วค่ะ" เซร่าตอบด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"เล่ารายละเอียดมาให้ข้าฟังที"

ยูยานรีบซักถามเรื่องราวทั้งหมด เซร่าสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามฝืนใจให้สงบลง เธอนั่งลงเคียงข้างยูยานและเริ่มบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

ไม่นานนัก ยูยานก็เข้าใจสถานการณ์

เมื่อสิบปีก่อน หลังจากเมวิสและคนอื่นๆ พบหยกเกาะเทนโรว พวกเขาก็ถูกเข้าสิงตามเนื้อเรื่องเดิม

เมื่อเห็นยูริทำลายล้างเมืองอย่างบ้าคลั่ง เพื่อไม่ให้เพื่อนพ้องได้รับอันตราย เมวิสจึงใช้ศาสตร์มืดแขนงหนึ่งที่เธอแอบค้นคว้ามาโดยตลอด!

เดิมที เมวิสตั้งใจวิจัยเวทมนตร์นี้เพื่อหวังจะสร้างเซอร์ไพรส์ให้ยูยาน

ทว่าการจากลากลับมาถึงเร็วเกินไป เธอจึงไม่มีโอกาสได้อวดผลงานชิ้นโบแดงนี้ให้เขาดู

"หลายปีที่ผ่านมา เมวิสเฝ้าครุ่นคิดและได้พบความจริงในภายหลังว่าตนเองต้องคำสาปแห่งอังค์เซรัม"

"ยิ่งเห็นคุณค่าของชีวิตมากเท่าไร ชีวิตนั้นก็จะยิ่งถูกพรากไปมากเท่านั้น!"

"เมื่อไม่นานมานี้ ภรรยาของยูริเสียชีวิต เมวิสเตลิดหนีไปเหมือนคนเสียสติ ข้าตามเธอไปไม่ทันจริงๆ"

เซร่าสะอึกสะอื้นพลางเช็ดน้ำตา ยูยานที่นั่งฝั่งตรงข้ามกลับนิ่งเงียบไป

เขาไม่คาดคิดเลยว่าเมวิสจะแอบศึกษาวิชาคุณไสยมนต์ดำ และใช้มหาเวทลอว์นั้นจริงๆ

แล้วคำสาปก็บังเกิดขึ้น หลังจากนั้นเมื่อมีชีวิตดับสูญไปต่อหน้า คำสาปก็ทำงานจนเธอต้องเตลิดหนีไป

"เซร่า เขาคือใครหรือ?"

ในจังหวะนั้นเอง เพรชก็ได้เดินเข้ามาหา เมื่อเห็นคนแปลกหน้า เขาก็แสดงท่าทีระแวดระวังตามสัญชาตญาณ

"เขาคือยูยาน คนที่สอนเวทมนตร์ให้ข้ากับเมวิสบนเกาะเทนโรวค่ะ" เซร่าแนะนำ

"ส่วนท่านนี้คือเพรช มาสเตอร์รุ่นที่สองของกิลด์แฟรี่เทลค่ะ หลังจากกิลด์ก่อตั้งขึ้น ข้ากับเมวิสก็ได้สอนเวทมนตร์ให้กับพวกเขาทั้งสามคน" เซร่าเล่าเรื่องราวของเพรชและคนอื่นๆ ต่อ

"อืม"

ยูยานไม่มีอารมณ์จะรื้อฟื้นความหลังกับเพรชในตอนนี้ จิตใจของเขาหดหู่เป็นพิเศษ เขาอุตส่าห์ระวังทุกวิถีทางแล้วแต่ก็ยังป้องกันไม่ให้มันเกิดขึ้นไม่ได้

"ข้าจะไปตามหาเธอ"

หลังจากพิจารณาแล้ว ยูยานก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เดิมทีเขาตั้งใจจะให้เมวิสเลือกเองว่าจะใช้ชีวิตยืนยาวหรือไม่

แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องลำบากใจอีกแล้ว อย่างไรเสียคำสาปที่ขัดแย้งกันนี้ก็ทำอะไรเขาไม่ได้

จะมีก็แต่เซร่าที่ดูไม่ยุติธรรมนักหากจะต้องเป็นอมตะและไม่แก่ชราไปตลอดกาล

"ข้าไปด้วย!" เซร่ารีบสนับสนุนทันที

เธออยากออกจากกิลด์มานานแล้ว หากไม่ใช่เพราะความเป็นห่วงยูริและคนอื่นๆ เธอคงออกตามหาเมวิสไปตั้งนานแล้ว

"เพรช ข้าขอลาออกจากกิลด์ตั้งแต่วันนี้ เมื่อพบเมวิสแล้วพวกเราจะกลับมา!" เซร่ากล่าวคำอำลา

เพรชอยากจะบอกเหลือเกินว่าการตามหาไปก็ไม่มีประโยชน์ เขาก็รู้จักคำสาปแห่งอังค์เซรัมและได้ค้นคว้าข้อมูลที่เกี่ยวข้องมาเช่นกัน

"ไปกันเถอะ... เดี๋ยวก่อน" ยูยานที่เพิ่งหันหลังกลับไป เดินย้อนกลับมา "เพรช ข้าเป็นหมอ ข้าขอเจาะเลือดเจ้าหน่อยได้ไหม?"

เพรชทำหน้าฉงน แต่เมื่อคิดว่าคนผู้นี้คือพรรคพวกคนหนึ่ง เขาจึงไม่ได้สงสัยอะไรและยื่นแขนให้อีกฝ่าย

"วิเศษมาก! เจ้าจะต้องเป็นมาสเตอร์กิลด์ที่ยิ่งใหญ่แน่นอน!"

ยูยานดีใจจนเนื้อเต้น เขาไม่ได้เจาะเลือดมาหลายปีแล้ว ตอนนี้คลังเลือดของเขาเริ่มร่อยหรอ ถึงเวลาต้องเติมเสบียงเสียที

"แฮ่ๆๆ... ถ้าข้าจะสูบเลือดเจ้าจนหมดตัวเลย จะเป็นไรไหมนะ?"

เข็มฉีดยาปักลงบนท่อนแขน เลือดสีแดงฉานถูกดูดออกมา รอยยิ้มวิปริตที่หลับใหลมานานหลายปีของยูยานปรากฏขึ้นอีกครั้ง ความตื่นเต้นที่ฝังรากลึกถึงกระดูกถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

"นี่มัน..." เพรชเริ่มดิ้นรน "ถ้าสูบจนหมดตัว ข้าก็คงลำบากเหมือนกันนะ"

เมื่อเห็นรอยยิ้มนั้น เพรชรู้สึกหวาดกลัวไปถึงขั้วหัวใจ เขารู้สึกได้ทันทีว่าจิตใจของคนผู้นี้ดูจะผิดปกติไปเสียหน่อย

การเจาะเลือดยังคงดำเนินต่อไป จนกระทั่งใบหน้าของเพรชขาวซีดเผือด ยูยานจึงยอมหยุดมือ

"ยูยาน ถ้าท่านต้องการเลือดก็เจาะของข้าเถอะ เพรชกลัวจนแทบจะร้องไห้อยู่แล้วนะ" เซร่ารีบขัดจังหวะ

เธอยื่นแขนเรียวบางออกมาโบกตรงหน้ายูยาน ส่งสัญญาณให้เขาเจาะเลือดของเธอแทน

"ไม่ล่ะ"

ยูยานส่ายหน้าปฏิเสธ เขาไม่จำเป็นต้องเจาะเลือดธาตุไฟสีแดงในตอนนี้ เพราะเขากำลังรอที่จะเจาะเปลวเพลิงสีม่วงของมาคาโอในอนาคตต่างหาก

"อะแฮ่ม... งั้นพวกเราขอตัวก่อน"

ยูยานเก็บเข็มฉีดยา เขากลับสู่สภาวะปกติและเอ่ยลาเพรช สำหรับเขาแล้ว ใครก็ตามที่ยอมให้เจาะเลือดล้วนเป็นคนดีทั้งสิ้น

"ท่านครับ ข้าขอถามหน่อยเถอะว่าปีนี้ท่านอายุเท่าไรแล้ว?"

เพรชสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากคำแนะนำของเซร่า ยูยานผู้นี้ควรจะมีรูปลักษณ์เช่นเดิมมาเป็นเวลานานแล้ว เขาไม่เชื่อจริงๆ ว่าจะมีใครที่สามารถคงความเยาว์วัยไว้ได้ตลอดกาล

"พูดก็พูดเถอะ ยูยานดูหนุ่มและหล่อเหลาแบบนี้มาหลายปีแล้ว ตอนนี้เขาก็ยังดูเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย"

เซร่าเองก็สงสัยไม่แพ้กัน เธอมองจ้องไปที่เขา รอคอยที่จะได้รับรู้ความลับแห่งความเป็นอมตะนั้น

"ข้ามีอายุได้หลายร้อยปีแล้ว ส่วนเหตุผลที่ข้ายังดูหนุ่มแน่นเช่นนี้ เป็นเพราะข้า... ก็คือผู้ที่ถูกพระเจ้าสาปแช่งเช่นกัน"

วูบ!

สิ้นคำกล่าว ยูยานก็คว้าตัวเซร่าแล้วหายวับไปจากกิลด์ทันที

"คำสาปแห่งอังค์เซรัม..." สีหน้าของเพรชเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง "แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงที่เขาสามารถสัมผัสตัวคนอื่นได้ตามปกติแบบนั้น?"

เพรชไม่อาจหาคำตอบได้ เขาตัดสินใจว่าต้องศึกษาเรื่องนี้อย่างละเอียด และหากเขาสามารถเปิดโปงความลับของมันได้ก็คงจะดียิ่งขึ้น