บทที่ 38 ซุนซือเหมี่ยวมาเยือน

บทที่ 38 ซุนซือเหมี่ยวมาเยือน

นักบุญ

นั่นคือคำวิจารณ์ของราษฎรในนครฉางอันที่มีต่อฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยในยามนี้

ไม่มีผู้ใดรู้สึกว่าคำยกย่องนี้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย ถึงขั้นมีบางคนเริ่มเตรียมการสร้างศาลเจ้าเพื่อกราบไหว้บูชาฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่

เมื่อเห็นว่าเป็นน้ำยาที่ฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยนำออกมาเพื่อกำจัดตั๊กแตน ก็ไม่มีผู้ใดกังขาในความจริงของเรื่องนี้อีกต่อไป

ชายผู้หนึ่งจ้องมองตัวอักษรบนกระดาษสีแดง พลันเอ่ยปากถามขึ้นว่า "แล้วเหตุใดถึงยังต้องเก็บเงินอีกล่ะ?"

พรึ่บ!

แทบทุกคนต่างหันไปมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามเป็นตาเดียว

"ตอนนี้เจ้าไปจับยาที่ร้านยาสักเทียบ ยังต้องจ่ายเงินตั้งครึ่งตำลึงหรือหนึ่งตำลึงเงิน นี่แค่สิบอีแปะ เจ้ายังกล้าบ่นว่าแพงอีกรึ?"

"ข้าได้ยินมาว่า การที่ฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยนำเสบียงเหล่านั้นออกมาแจกจ่าย อย่างน้อยๆ ก็ต้องสูญเงินไปถึงสามสิบล้านตำลึงเงินเชียวนะ"

"สิบอีแปะนี่เกรงว่าแค่ต้นทุนยังไม่พอเสียด้วยซ้ำ"

"ข้ากลับรู้สึกว่า การที่ฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยเก็บเงิน ย่อมต้องมีจุดประสงค์แอบแฝงที่ลึกซึ้งแน่นอน"

ชายฉกรรจ์ที่ตั้งคำถามว่า "เหตุใดจึงต้องเก็บเงิน" เป็นคนแรก ถูกต่อว่าจนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย เขารีบแหวกฝูงชนมุดหนีไปอย่างเงียบๆ ไม่กล้าอยู่สู้หน้าใครอีก

ไม่มีใครรู้สึกว่าการเก็บเงินเป็นเรื่องผิดปกติอันใด

ก็นั่นคือนักบุญเชียวนะ! ไม่ว่าท่านจะทำสิ่งใด ต่อให้ชาวบ้านตาดำๆ อย่างพวกตนจะไม่เข้าใจ ทว่ามันย่อมต้องเป็นเรื่องที่ถูกต้องอย่างแน่นอน

ทว่าการเก็บเงิน ก็ทำให้ชาวเมืองหลายคนที่แค่อยากมาดูของแปลกใหม่ต้องถอยร่นไป

ต่อให้เป็นเงินแค่สิบอีแปะ... สู้เอาไปซื้อขนมเปี๊ยะย่างสักสองสามชิ้นกลับไปให้ลูกเมียกิน ไม่ดีกว่ารึ?

อีกอย่าง พวกเขาก็ไม่ได้มีความจำเป็นต้องไปฆ่าตั๊กแตนเสียหน่อย

ในทางกลับกัน ชาวนาจากไร่นารอบนอกหลายคนที่ได้ยินข่าว ต่างทนรอไม่ไหว รีบเบียดเสียดกันเข้าไปในซูเปอร์มาร์เก็ต หวังจะซื้อยาฆ่าแมลงสักขวดกลับไปกำจัดฝูงตั๊กแตนจอมวายร้ายเหล่านั้น

การซื้อขายยาฆ่าแมลงนั้น ต้องทำด้วยความระมัดระวังรัดกุมกว่าสินค้าอื่นๆ มาก

ทั้งชื่อ-สกุล ที่อยู่ ไปจนถึงวัตถุประสงค์ในการซื้อ ล้วนต้องถูกจดบันทึกไว้

หลังจากลงทะเบียนเสร็จ ยังต้องกำชับแล้วกำชับอีกถึงวิธีการใช้งาน...

กำลังคนในซูเปอร์มาร์เก็ตไม่เพียงพอ หลินเซินจึงต้องขอยืมตัวทหารจินอู๋เว่ยที่รู้หนังสือมากว่ายี่สิบนายมาช่วยงาน

สิ่งนี้ยิ่งทำให้พวกที่อยากจะซื้อไปดูเล่นหมดความอยากรู้อยากเห็นไปโดยปริยาย

การระมัดระวังเช่นนี้ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เพราะของอย่างยาฆ่าแมลง สามารถนำไปใช้เป็นยาพิษได้สบายๆ

ข่าวที่หรูอี้ซูเปอร์มาร์เก็ตเริ่มวางจำหน่ายน้ำยากำจัดตั๊กแตน แพร่สะพัดไปทั่วนครฉางอันในชั่วพริบตา รวดเร็วยิ่งกว่าข่าวที่หลินเซินได้รับการแต่งตั้งเป็นฉู่อ๋องเสียอีก

จากตลาดตะวันออกไปจนถึงตลาดตะวันตก ใช้เวลาส่งข่าวไม่ถึงครึ่งชั่วยามด้วยซ้ำ

ณ โรงน้ำชาแห่งหนึ่งในย่านตลาดตะวันตก

ชายชราในชุดนักพรตเต๋ากำลังจิบชาแกล้มกับขนมเปี๊ยะย่าง โดยมีนักพรตน้อยยืนคอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างตาแป๋ว

ปัง!

ประตูโรงน้ำชาถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง

เจ้าหน้าที่ปู้เหลียงเหรินนายหนึ่งแหกปากตะโกนลั่น "หรูอี้ซูเปอร์มาร์เก็ตของฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ย เริ่มจำหน่ายน้ำยาที่สามารถกำจัดตั๊กแตนได้อย่างชะงัดแล้ว ราคาเพียงขวดละสิบอีแปะเท่านั้น!"

"ตามคำกล่าวของฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ย น้ำยาหนึ่งขวดสามารถสังหารตั๊กแตนในรัศมีหนึ่งหมู่ได้จนหมดสิ้น!"

"หากท่านใดมีความจำเป็น สามารถไปหาซื้อได้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตของฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ย..."

พรึ่บ—

โรงน้ำชาพลันเดือดดาลขึ้นมาทันที

น้ำยากำจัดตั๊กแตนรึ? นี่มันของแปลกใหม่ชัดๆ...

วิธีการกำจัดตั๊กแตนในยุคปัจจุบันนั้น เรียบง่ายและป่าเถื่อนมาก

ถ้าไม่ใช้แรงคนไล่ตี... ทว่าด้วยความรุนแรงของภัยตั๊กแตนในต้าถังยามนี้ ต่อให้คนตีจนเหนื่อยตาย ก็คงกำจัดตั๊กแตนไม่หมด

หรือไม่ก็ก่อกองไฟล่อให้มันบินเข้ากองเพลิง วิธีนี้พอจะได้ผลอยู่บ้าง ทว่าเมื่อต้องเผชิญกับฝูงตั๊กแตนมืดฟ้ามัวดิน ผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังถือว่าน้อยนิดนัก

นักพรตเฒ่าหันขวับไปจ้องมองปู้เหลียงเหรินนายนั้นด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

นักพรตน้อยที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถามเสียงสั่น "ท่านอาจารย์ มีน้ำยากำจัดตั๊กแตนอยู่จริงหรือขอรับ?"

นักพรตเฒ่าส่ายหน้าอย่างลังเล "ข้าเองก็ไม่มีปัญญาคิดค้นของพรรค์นั้นขึ้นมาได้ ทว่าฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยผู้นั้นมีจิตใจเมตตากรุณา จะเรียกว่าเป็นนักบุญเดินดินก็ไม่ปาน ด้วยฐานะของพระองค์ คงไม่จำเป็นต้องมุสา..."

นักพรตน้อยพยักหน้าแบบเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง

นักพรตเฒ่าเลิกรักษากิริยาสงวนท่าที เขายัดขนมเปี๊ยะเข้าปากสองสามคำจนหมด ก่อนจะตบหัวนักพรตน้อยเบาๆ "รีบกินเข้าเถอะ เดี๋ยวพวกเราจะไปเข้าเฝ้าฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยกัน"

นักพรตน้อยจึงเริ่มสวาปามอาหารอย่างตะกละตะกลาม

วันนี้หรูอี้ซูเปอร์มาร์เก็ตวุ่นวายสุดๆ

คนที่มาซื้อยาฆ่าแมลงมีมากกว่าที่คาดคิดไว้หลายเท่านัก

นักพรตเฒ่าและนักพรตน้อยต้องต่อแถวอยู่หน้าประตูถึงครึ่งชั่วยาม กว่าจะเดินมาถึงหน้าประตูร้าน

เมื่อเห็นว่าเป็นชายชรา เฉินซันก็รีบเดินเข้าไปต้อนรับ "ท่านผู้เฒ่า ท่านก็มาซื้อยาฆ่าแมลงหรือขอรับ?"

ซุนซือเหมี่ยวแสดงท่าทีเคารพอย่างยิ่ง เขาประสานมือคารวะ "ชายชราผู้นี้มีนามว่า ซุนซือเหมี่ยว ตั้งใจมาขอเข้าเฝ้าฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ย ไม่ทราบว่ายามนี้เตี้ยนเซี่ยพอจะมีเวลาว่างหรือไม่?"

ซุนซือเหมี่ยว?

ชื่อนี้ทำเอาสมองของเฉินซันถึงกับหยุดทำงานไปชั่วขณะ

"ท่าน... ท่านคือท่านเซียนเฒ่าซุนจริงๆ หรือขอรับ?" เฉินซันมองเขาพลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

ซุนซือเหมี่ยวพยักหน้ารับอย่างเรียบเฉย "คำว่าเซียนเฒ่าคงมิกล้ารับ ข้าก็เป็นเพียงหมอชาวบ้านธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น"

เฉินซันตะลึงงัน

นี่คือซุนซือเหมี่ยว ผู้ประพันธ์คัมภีร์ตำรับยาพันตำลึงทองตัวจริงเสียงจริง!

หมอเทวดาผู้ปฏิเสธการแต่งตั้งบรรดาศักดิ์จากหลี่ซื่อหมิน เซียนเฒ่าที่อายุล่วงเลยเข้าวัยแปดสิบกว่าปีแล้ว... ทว่ามองดูเผินๆ กลับไม่ต่างจากชายอายุสี่ห้าสิบปีเลยแม้แต่น้อย

เฉินซันรีบประสานมือคารวะเขาอย่างนอบน้อมที่สุด "ท่านเซียนเฒ่าโปรดรอสักครู่ เตี้ยนเซี่ยกำลังพักผ่อนอยู่ที่ห้องหลังร้าน ข้าน้อยจะไปเรียนให้ทรงทราบเดี๋ยวนี้ขอรับ"

ซุนซือเหมี่ยวพยักหน้ารับ

หลินเซินกำลังงีบหลับอยู่ในห้องหลังร้าน การนอนกลางวันเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของเขาเสมอมา

เฉินซันปลุกเขาอย่างระมัดระวัง พลางกระซิบว่า "ท่านอ๋อง หมอเทวดาเฒ่าซุนขอเข้าเฝ้าขอรับ"

สมองของหลินเซินยังคงมึนงง ตอบสนองช้าไปจังหวะหนึ่ง "หมอเทวดาเฒ่า... ใครกัน?"

"ซุนซือเหมี่ยว ท่านเซียนเฒ่าซุนขอรับ" เฉินซันเน้นเสียงหนักและกล่าวซ้ำอีกรอบ

หลินเซินตื่นเต็มตาในทันที รีบกวักมือเรียก "เร็วเข้า รีบเชิญท่านเข้ามา"

เฉินซันเดินออกไป หลินเซินลุกขึ้นนั่งบนเตียง พลางหรี่ตาลงเล็กน้อย

ทั่วทั้งมหาจักรวรรดิต้าถัง มีคนเพียงหยิบมือที่ได้รับความเคารพจากเขา และซุนซือเหมี่ยวก็คือหนึ่งในนั้น

ผู้อาวุโสท่านนี้คือเพชรยอดมงกุฎแห่งวงการแพทย์แผนจีน ถึงขั้นกล่าวได้ว่า หากวงการแพทย์แผนจีนไร้ซึ่งผู้อาวุโสท่านนี้ เกรงว่าคงไม่ต่างอะไรกับการแพทย์ตะวันตกในยุคโบราณเลย

ไม่นานนัก ซุนซือเหมี่ยวก็เดินเข้ามาภายใต้การนำทางของเฉินซัน

เมื่อมองดูห้องแห่งนี้ ซุนซือเหมี่ยวก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

นี่คือที่พักของท่านอ๋องอย่างนั้นรึ?

ห้องนั้นตกแต่งอย่างประณีต เครื่องเรือนภายในล้วนเป็นรูปแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูเผินๆ ทุกชิ้นล้วนเป็นของล้ำค่า...

ทว่าสำหรับท่านอ๋องผู้มีอำนาจล้นฟ้าในต้าถังแล้ว การตกแต่งเช่นนี้ดูจะเรียบง่ายและสมถะเกินไปหรือไม่

ยามนี้หลินเซินตื่นเต็มตาแล้ว เขามองชายชราผู้เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งตำนานเบื้องหน้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะเอ่ยถามเสียงนุ่ม "ท่านคือท่านผู้เฒ่าซุนซือเหมี่ยวใช่หรือไม่?"

ซุนซือเหมี่ยวพยักหน้ารับ "ชายชราซุนซือเหมี่ยว ขอคารวะฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ย"

หลินเซินยังไม่ค่อยชินนัก เขาโบกมือปัด "อ้อๆ ไม่ต้องมากพิธีหรอก เชิญท่านหาเก้าอี้นั่งตามสบาย ว่าแต่ท่านมาหาข้ามีธุระอันใดรึ?"

ซุนซือเหมี่ยวพยักหน้ารับ "วันนี้ตอนที่ชายชรากำลังกินข้าวอยู่ในโรงน้ำชา ได้ยินปู้เหลียงเหรินนายหนึ่งกล่าวว่า ฉู่อ๋องเตี้ยนเซี่ยทรงนำน้ำยาที่สามารถกำจัดตั๊กแตนได้ออกมา เรื่องนี้เป็นความจริงหรือเท็จพะย่ะค่ะ?"

หลินเซินตอบ "ย่อมเป็นความจริงอยู่แล้ว"

พูดจบ เขาก็ตะโกนออกไปข้างนอก "เฉินซัน หยิบยาฆ่าแมลงเข้ามาให้ข้าขวดหนึ่ง!"

ตึกตักๆ—

เฉินซันวางมือจากงานตรงหน้าทันที เขาคว้าขวดยาฆ่าแมลงที่ชาวนาเพิ่งหยิบมาจากชั้นวาง แล้ววิ่งเหยาะๆ เข้าไปในห้องด้านหลัง