บทที่ 2 ตลาดค้าทาสแบล็กโกลด์

เป็นไปตามคาด ไม่ใช่ระดับชั้นเยี่ยม ไม่อย่างนั้นหน้าต่างระบบคงไม่แสดงตัวเลข '0/3' อยู่แบบนี้

แต่ในทางนิตินัยเรย์มอนด์ไม่ใช่ทาสของเขา เป็นเหมือนผู้ติดตามเสียมากกว่า แล้วแบบนี้ยังนับรวมด้วยงั้นหรือ?

เรื่องนี้ช่วยเปิดกว้างความเป็นไปได้อีกมากมายเลยทีเดียว

หลังจากตรวจสอบข้อมูลของเรย์มอนด์แล้ว ซีลินก็หันไปหาชายชราพลางเอ่ยว่า

"ยุ่งยากเกินไป เอาไว้ก่อนแล้วกัน แหวนของฉันวงนี้พอจะมีราคาสักกี่เหรียญทอง?"

เรย์มอนด์ใช้มือที่สวมถุงมือสีขาวซับเหงื่อบนหน้าผาก

สายตาของซีลิน ดิอาสเมื่อครู่นี้กดทับลงมาหนักอึ้งดั่งขุนเขา ราวกับว่าทุกสิ่งทุกอย่างในตัวเขาถูกมองทะลุปรุโปร่งจนหมดสิ้น

กระทั่งบารอนดิอาสคนก่อนก็ยังไม่เคยมีกลิ่นอายความน่าเกรงขามถึงเพียงนี้ หรือว่านายน้อยจะเติบโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นในชั่วข้ามคืนจริงๆ?

เมื่อเหลือบมองเอกสารที่วางระเกะระกะอยู่ทั่วห้องหนังสือ เรย์มอนด์ก็พยักหน้าด้วยความภาคภูมิใจอยู่ลึกๆ

ทว่าพอซีลิน ดิอาสเอ่ยปาก สีหน้าของเรย์มอนด์ก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบตอบว่า

"นายน้อยดิอาส แหวนวงนั้นเป็นของขวัญที่นายหญิงมอบให้ท่านในพิธีบรรลุนิติภาวะ ท่านหวงแหนมันมาตลอดเลยมิใช่หรือขอรับ!"

และด้วยเหตุผลนั้นเอง บารอนคนก่อนจึงยอมขายทุกสิ่งทุกอย่างทิ้ง ดีกว่าที่จะแตะต้องแหวนวงนี้

เมื่อได้ยินคำพูดของเรย์มอนด์ ซีลินก็แสร้งทำสีหน้าเศร้าสร้อยก่อนจะกล่าวว่า

"ถ้าท่านแม่ได้เห็นสภาพของตระกูลดิอาสในตอนนี้ ท่านก็คงจะเข้าใจ"

พวกเรากำลังจะอดตายกันอยู่แล้ว ยังจะมีอะไรให้ต้องห่วงหน้าพะวงหลังอีก?

เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวของนายน้อย เรย์มอนด์จึงทำได้เพียงส่งยิ้มขื่นแล้วตอบกลับไปว่า

"นายน้อย แหวนวงนั้นหากนำไปจำนำ น่าจะได้ราคาอย่างต่ำหนึ่งพันเหรียญทองขอรับ"

แน่นอนว่าของรักของหวงที่มีค่าที่สุดและเป็นตัวแทนบ่งบอกฐานะของซีลิน ดิอาส ผู้ซึ่งเคยเป็นลูกรัก ย่อมไม่มีทางราคาถูก

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาของซีลินก็ทอประกายวาบ

ทว่าหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยถามอีกครั้ง

"แล้วถ้าเป็นการจำนำแบบมีกำหนดไถ่ถอนล่ะ?"

เรย์มอนด์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทว่ายังมีสีหน้าจริงจังขณะตอบ

"ขึ้นอยู่กับระยะเวลาสัญญาขอรับ หากเป็นหกเดือน จะได้ประมาณเก้าร้อยเหรียญทอง แต่หากเป็นสามปี จะเหลืออย่างน้อยห้าร้อยเหรียญทอง"

เขาละเว้นที่จะพูดว่า หากหมดสัญญาแล้วไม่มีการไถ่ถอนคืน แหวนวงนี้ก็จะตกเป็นของโรงจำนำทันที

และถึงแม้จะมีการไถ่ถอน โรงจำนำก็ยังกอบโกยกำไรได้อย่างมหาศาลอยู่ดี

ส่วนต่างเพียงร้อยเหรียญทองนั้น เทียบเท่ากับค่าจ้างทั้งศตวรรษของชนชั้นแรงงานทั่วไปเลยทีเดียว

ในเมื่อนายน้อยทราบกฎเกณฑ์ของการจำนำแบบไถ่ถอนได้ดีอยู่แล้ว เรย์มอนด์จึงไม่ได้พูดอะไรให้มากความอีก

ช่างเป็นธุรกิจที่ขูดรีดกันเสียจริง

ใบหน้าของซีลินดำทะมึนลง กระนั้นเขาก็ยังสั่งให้เรย์มอนด์นำแหวนไปจำนำด้วยสัญญาหกเดือน

สัญญาหนึ่งหรือสองปีอาจจะปลอดภัยกว่า แต่เบาะแสการลอบกัดตระกูลดิอาสอย่างลับๆ ทำให้เขาตัดสินใจเลือกแค่หกเดือน

หากเขาไม่สามารถกอบกู้ความรุ่งเรืองของตระกูลกลับคืนมาได้ภายในครึ่งปี เขาก็อาจจะต้องลงไปปรโลกตามพ่อแม่จอมหาทำของร่างนี้ไป

หรือบางทีอาจจะเร็วกว่านั้นด้วยซ้ำ

สู้เทหมดหน้าตักไปเลยดีกว่า

ไม่นานนัก เรย์มอนด์ก็กลับมาพร้อมกับรถม้า

ซีลินรับบัตรทองคำเวทมนตร์และถุงเหรียญใบเล็กมา ก่อนจะสั่งให้เรย์มอนด์มุ่งหน้าไปยังตลาดค้าทาสแบล็กโกลด์แห่งเมืองดิอาส

เมื่อได้ยินจุดหมายปลายทาง เรย์มอนด์ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

"นายน้อย เรากำลังจะไปซื้อทาสกันหรือขอรับ?"

ซีลินพยักหน้าและตอบกลับด้วยข้ออ้างที่เตรียมเอาไว้แล้ว

"เรย์มอนด์ ฝีมือทำอาหารของนายมันอันตรายถึงชีวิต ฉันเลยกะจะไปซื้อพ่อครัวสักคนกับคนรับใช้อีกสักสองคน ไม่อย่างนั้นนายคงไม่มีทางทำความสะอาดปราสาททั้งหลังนั่นได้ด้วยตัวคนเดียวหรอก"

เรย์มอนด์พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

พ่อครัวหนึ่งคนกับคนรับใช้สองคนคงใช้เงินไม่เท่าไหร่นัก

เขาเพียงแค่รู้สึกโล่งใจที่นายน้อยไม่ได้ผลาญเงินไปกับการซื้อทาสฝูงใหญ่

อีกอย่าง นายน้อยยังนึกถึงภาระงานของข้ารับใช้ชราอย่างเขาด้วย

แม้ว่าเขาจะจัดการทุกอย่างตามลำพังได้ แต่ถ้ามีลูกมือมาช่วยดูแลสวนเพิ่มอีกสักสองคนก็คงจะดีไม่น้อย

เรย์มอนด์บังคับรถม้าได้อย่างนุ่มนวล ซีลินแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนใดๆ ภายในห้องโดยสารเลย

ด้วยความอยากรู้ เขาจึงลองเดาะถุงเงินในมือดู ภายในนั้นบรรจุเหรียญทองไว้หนึ่งร้อยเหรียญ

มันเบากว่าที่คิด น้ำหนักรวมกันคงราวๆ สามตำลึงเห็นจะได้

แสดงว่าเหรียญทองหนึ่งเหรียญมีน้ำหนักประมาณ 1.5 กรัม

เขาสอดบัตรทองคำเวทมนตร์เก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อด้านในตรงหน้าอก

บัตรใบนั้นมีมูลค่าเทียบเท่ากับเงินแปดร้อยเหรียญทอง จึงต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ดีที่สุด

เมืองดิอาสนั้นเติบโตและขยายอาณาเขตอยู่ล้อมรอบปราสาทของตระกูลดิอาส

แม้จะเป็นเมืองเล็กๆ แต่ก็มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน

ในฐานะบารอนดิอาสคนปัจจุบัน ซีลินจึงถือเป็นเจ้าของเมืองนี้ทั้งเมือง

ทว่าอสังหาริมทรัพย์ทุกแห่งถูกปล่อยเช่าในระยะเวลาอย่างน้อยสามปีไปหมดแล้ว ความคิดที่จะกอบโกยเงินด่วนจากค่าเช่าจึงเป็นอันต้องพับไป

รถม้าคันหรูหราถูกขายทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงรถม้าหน้าตาธรรมดาๆ คันนี้ ซึ่งซอมซ่อเกินกว่าจะขายได้ราคา

สภาพอันเรียบง่ายของรถม้าและม้าแก่ๆ ไม่ได้ดึงดูดความสนใจใดๆ ที่หน้าประตูตลาดค้าทาสเลยแม้แต่น้อย ยามเฝ้าประตูเพียงแค่ปรายตามองแล้วเมินหน้าหนี

รถม้าซอมซ่อเช่นนี้มักจะเป็นพาหนะของพวกพ่อค้าเร่รายย่อย ไม่มีอะไรให้ต้องใส่ใจนัก

เรย์มอนด์หวนนึกถึงสมัยก่อน ตอนที่แม้แต่เขามาเยือนที่นี่เพียงลำพังก็ยังได้รับการต้อนรับอย่างคับคั่งราวกับปูพรมแดง

ทว่าตอนนี้กลับไม่มีใครแม้แต่จะเดินมาจับสายจูงม้าให้พวกเขาด้วยซ้ำ

ถึงกระนั้น เขาก็บังคับรถม้าถอยเข้าจอดในช่องจอดได้อย่างเรียบร้อยหมดจด

ซีลินจับมือที่สวมถุงมือของเรย์มอนด์ก้าวลงจากรถม้าด้วยสีหน้าที่เรียบเฉยจนยากจะคาดเดาอารมณ์

ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง คำกล่าวนี้เป็นความจริงเสมอ ไม่ว่าจะเป็นบนโลกหรือที่แห่งนี้ก็ตาม

เมื่อเห็นนายน้อยของตนยังคงสุขุมเยือกเย็น เรย์มอนด์ก็เผยรอยยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจ

ยามเฝ้าประตูอาจจะจดจำซีลิน ดิอาสและเรย์มอนด์ไม่ได้ แต่พนักงานด้านในไม่มีทางจำพวกเขาไม่ได้แน่

ตระกูลดิอาสยังคงถือครองบรรดาศักดิ์ขุนนาง และเมืองดิอาสก็ยังคงเป็นกรรมสิทธิ์ของพวกเขา

เพียงแค่นี้ก็มากพอที่จะทำให้พวกเขามีฐานะอยู่เหนือสามัญชนทั้งปวงแล้ว

ด้วยเหตุนี้ ทันทีที่ถูกจำหน้าได้ ผู้ดูแลวิคก็รีบปรี่เข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มประจบประแจงในทันที

"พ่อบ้านเรย์มอนด์ วันนี้ท่านมาที่นี่เพื่อเลือกซื้อทาสหรือขอรับ?"

เรย์มอนด์พยักหน้ารับส่งๆ ก่อนจะเอ่ยถามไปว่า

"ที่นี่พอจะมีทาสที่มีฝีมือทำอาหารบ้างหรือไม่?"

"มีแน่นอนขอรับ เชิญทางนี้เลย!"

สิ้นคำกล่าว วิคก็รีบเดินนำทางเข้าไปด้านในอย่างกระตือรือร้น