บทที่ 25 - เพื่อนเอ๋ย แพ้ราบคาบเลย!

บทที่ 25 - เพื่อนเอ๋ย แพ้ราบคาบเลย!

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ภายในถ้ำหิน ลอว์นกำลังโยนลูกเต๋าสิบสองหน้าหินเซอร์เพนทีนในมือเล่น สายตาที่มองลูกเต๋านั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ทั้งรักทั้งเกลียด

การคิดจะฝืนลิขิตสวรรค์เพื่อโค่นล้มโอลิมปัสและกระชากเทพบดีผู้เป็นบิดาลงจากบัลลังก์นั้น ไม่ต่างอะไรกับการเดิมพันครั้งใหญ่ที่มีโอกาสชนะริบหรี่

แต่สำหรับนักพนันแล้ว หากไม่มีชิปเดิมพันก็ไม่มีสิทธิ์ร่วมนั่งโต๊ะ และยิ่งไม่มีโอกาสได้เอาของเล็กไปแลกของใหญ่

และตราสัญลักษณ์เหล่านี้ก็คือชิปเดิมพันที่เฮคาทีเคยรับปากว่าจะมอบให้ลอว์น

ถ้าจะพูดให้ถูก ควรจะบอกว่าเป็นสิ่งที่ ลูกเต๋าแห่งความบังเอิญ ลูกนี้มอบให้เขามากกว่า...

แน่นอนว่าทุกอย่างล้วนมีราคาที่ต้องจ่าย

หากต้องการได้ชิปเดิมพันที่มีข้อกำหนดและมูลค่าแตกต่างกันเหล่านี้มา ลอว์นก็ต้องทำเทวโองการที่ลูกเต๋าสิบสองหน้าประกาศออกมาให้สำเร็จเสียก่อน

และจากการคลำทางและศึกษาค้นคว้ามาตลอดครึ่งเดือน เขาก็พอจะเข้าใจกฎเกณฑ์การทำงานของของสิ่งนี้บ้างแล้ว

อย่างแรก เทวโองการที่ลูกเต๋าประกาศออกมา จะถูกแบ่งตามระดับความยากง่าย ซึ่งตอนนี้มีอยู่สามระดับ

ระดับแรก จะรีเฟรชทุกๆ เที่ยงคืน มีเวลาให้ทำหนึ่งวัน ระดับความอันตรายต่ำกว่าความแข็งแกร่งของเขา ถูกกำหนดให้เป็น ภารกิจ ขอแค่มีสมองและมีมือเท้าก็สามารถทำสำเร็จได้อย่างง่ายดาย รางวัลที่ได้คือตราทองแดง

ระดับที่สอง จะรีเฟรชทุกๆ วันจันทร์ มีเวลาให้ทำหนึ่งสัปดาห์ ระดับความอันตรายพอๆ กับความแข็งแกร่งของเขา ถูกกำหนดให้เป็น บททดสอบ ค่อนข้างยากและต้องรับมืออย่างระมัดระวังถึงจะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย รางวัลที่ได้คือตราเงิน

ระดับที่สาม เวลาในการรีเฟรชไม่แน่นอน ระยะเวลาในการทำภารกิจก็ไม่แน่นอน ระดับความอันตรายสูงกว่าระดับความแข็งแกร่งของเขามาก ถูกตั้งชื่อว่า การลบหลู่ มักจะเต็มไปด้วยอันตรายรอบด้าน ต้องเอาชีวิตเข้าแลก โอกาสรอดแทบไม่มี รางวัลที่ได้คือตราทองคำ

หากเทียบจากขนาดของรางวัล มันก็คล้ายๆ กับระดับเหรียญทอง เหรียญเงิน และเหรียญทองแดงของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกในยุคกรีกโบราณนั่นแหละ

ทว่าลอว์นที่เคยทำงานในบริษัทเกมมาก่อน คุ้นเคยกับการใช้เวลาในการรีเฟรชและระดับความยากมาแบ่งประเภทมากกว่า เขาจึงเรียกพวกมันว่า เควสต์รายวัน เควสต์รายสัปดาห์ และ เควสต์มหาโหด

โดยปกติแล้ว เมื่อถึงเวลารีเฟรช ลูกเต๋าสิบสองหน้าลูกนั้นจะสุ่มทอยสามครั้ง เพื่อดูว่าตราสัญลักษณ์ของมหาเทพแห่งโอลิมปัสทั้งสิบสององค์ไหนจะปรากฏขึ้นมา และนั่นก็จะเป็นตัวกำหนดว่าจะไปสร้างความเดือดร้อนให้ใคร

ตัวอย่างเช่น เป้าหมายสามคนที่ถูกเลือกใน เควสต์รายวัน ของวันนี้ก็คือ อะพอลโลเทพแห่งแสงสว่าง ซุสเทพบดี และเฮร่าราชินีสวรรค์

แต่ก็อย่างที่บอกไปก่อนหน้านี้ ความยากของเควสต์รายวันนั้นมีจำกัดมาก ขอบเขตของตัวเลือกและเกณฑ์ในการบรรลุภารกิจก็เปิดกว้างสุดๆ

ไม่ว่าจะเป็นการด่าทอลอยๆ ถ่มน้ำลายใส่หน้าวิหาร แอบกินของเซ่นไหว้ของเทพเจ้า... หรือวิธีอื่นๆ ทำนองนี้ก็ใช้ได้หมด

ถ้าไม่อยากใช้สมอง จะลงมือกับสิ่งที่อยู่ในความคุ้มครองของเทพองค์นั้นเลยก็ได้

เช่น การจับสัตว์น้ำมาต้มซุปโดยไม่ทำพิธีขออนุญาต ถือเป็นการลบหลู่โพไซดอนเทพแห่งท้องทะเล การจงใจเหยียบย่ำพืชพรรณและพืชผลทางการเกษตร ถือเป็นการดูหมิ่นดีมิเตอร์เทพีแห่งการเกษตร การยิงนกสักสองสามตัวมาย่างกิน ถือเป็นการดูหมิ่นซุสเทพแห่งท้องฟ้า...

ส่วนการฆ่านกพิราบ หงส์ ต้นลอเรล หรือสัญลักษณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับเทพเจ้า ก็ถือว่าอยู่ในขอบเขตของการทำภารกิจสำเร็จเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อต้องเผชิญกับตัวเลือกทั้งสามในเควสต์รายวัน ลอว์นไม่จำเป็นต้องทำให้สำเร็จทั้งหมด เลือกทำแค่อย่างเดียวก็พอ ซึ่งนี่ช่วยลดความยากของภารกิจลงไปได้อีกขั้น

ตามทฤษฎีแล้ว ตราบใดที่เขาไม่โง่จนแกว่งเท้าหาเสี้ยน ทำเรื่องเกินตัว ไปหาเรื่องพวกวีรบุรุษกึ่งเทพ บอสลับ สัตว์ประหลาดระดับสูง หรือร่างจำแลงของเทพเจ้า เควสต์รายวัน ก็ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

ส่วน เควสต์รายสัปดาห์ ไอ้เจ้านี่มันค่อนข้างจะพึ่งพาดวงพอสมควร เพราะกฎเกณฑ์และเป้าหมายของภารกิจจะสุ่มออกมา ผลลัพธ์จะดีหรือร้ายก็ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ

ยกตัวอย่างเช่น ตัวเลือกทั้งสามในเควสต์รายสัปดาห์ครั้งนี้ ถ้าไม่ให้ไปบวกกับพวกหมาบ้าแอตแลนติส ก็ต้องเสี่ยงเผยตัวตน หรือไม่ก็ต้องทำลายอาวุธตัวเองเพื่อเพิ่มความยากในการหลบหนี พลาดนิดเดียวก็ถึงตายได้เลย สมกับเป็นความยากระดับ เควสต์รายสัปดาห์ จริงๆ

ขอพูดเสริมอีกนิด แม้ว่าเควสต์รายสัปดาห์จะบังคับให้ทำสำเร็จอย่างน้อยสัปดาห์ละหนึ่งอย่าง แต่ก็สามารถเลือกที่จะทำเรื่องท้าทายเพื่อเพิ่มเป้าหมายให้ตัวเองได้ภายในสัปดาห์เดียวกัน โดยจำกัดไว้สูงสุดสามเป้าหมาย

แน่นอนว่าความเสี่ยงจะพุ่งสูงปรี๊ด และราคาที่ต้องจ่ายก็แสนสาหัสเช่นกัน

ลอว์นวิ่งวุ่นไปมาตลอดทั้งสัปดาห์ กว่าจะฝืนทำสำเร็จไปได้สองเป้าหมายภายใต้สายตาของพวกหมาบ้าแอตแลนติส แต่ตัวเขาเองก็เกือบจะถูกลูกธนูลับโอริคัลคุมยิงพรุนเป็นรังผึ้งเหมือนกัน

ถ้าไม่ได้เตรียมทางหนีทีไล่ไว้ล่วงหน้าตามความเคยชิน ป่านนี้คงได้จัดงานศพครบเจ็ดวันให้ตัวเองไปแล้ว

และสุดท้ายคือ เควสต์มหาโหด กลไกในการทริกเกอร์ยังไม่เป็นที่แน่ชัด จนถึงตอนนี้ลอว์นเพิ่งจะเจอไปแค่ครั้งเดียว นั่นก็คือ ของขวัญต้อนรับ ที่ลูกเต๋าสิบสองหน้ามอบให้หลังจากช่วยให้เขาเลื่อนสถานะเป็นกึ่งเทพ...

ในเมื่อได้ชื่อว่า เควสต์มหาโหด เนื้อหาก็ย่อมต้องมีส่วนผสมของความ ไม่ใช่มนุษย์ และความ ทรมาน อยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ไม่ว่าจะเป็นการลบหลู่อาธีน่า การบุกทำลายวิหารอะพอลโลด้วยตัวคนเดียว หรือการเผชิญหน้ากับกองทหารองครักษ์แห่งแอตแลนติส... ทั้งสามข้อนี้ไม่ว่าข้อไหนก็เป็นภารกิจระดับหินสุดๆ ทั้งนั้น

ถ้าไม่ใช่เพราะลอว์นดวงแข็ง ถูกเทพบดีผู้เป็นพ่อฟ้าผ่าจนร่วงลงสู่ทะเลลึก ถูกเฮคาทีปั่นหัวเล่นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถูกเซอร์ซีเลี้ยงดูมาแบบสัตว์ประหลาดตั้งสิบหกปี แล้วยังมีชีวิตรอดมาได้แถมยังดิ้นรนจนมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่งและมีความสามารถในการปรับตัวที่สูงลิ่วขนาดนี้ล่ะก็ เขาเดาว่าถ้าวีรบุรุษกึ่งเทพคนอื่นๆ มาเจอแบบเดียวกัน สิบคนคงตายไปสักแปดคนแล้ว

แต่ยังดีที่ เควสต์มหาโหด แบบนี้ดูเหมือนจะต้องมีเงื่อนไขพิเศษบางอย่างในการเปิดใช้งาน และระยะห่างก็ต้องเว้นช่วงเป็นเดือนเป็นอย่างต่ำ ตอนนี้เขาจึงไม่ต้องกังวลว่าจะต้องเจอกับความซวยซ้ำซ้อน

หลังจากจัดการความคิดเรียบร้อย ลอว์นก็ยกมือขึ้นบีบหว่างคิ้วที่ขมวดแน่น จากนั้นก็ลืมตาขึ้น จ้องมองตราสีเงินสองเหรียญและลูกเต๋าสิบสองหน้าหินเซอร์เพนทีนในมือด้วยแววตาเป็นประกาย

ที่เรียกว่าความเสี่ยงสูงผลตอบแทนสูง

การที่เขายอมเสี่ยงชีวิตไปทำภารกิจตามเทวโองการเพื่อแลกกับตราสัญลักษณ์เหล่านี้มา มันไม่ได้มีไว้แค่ดูเล่นหรอกนะ

พวกมันคือชิปเดิมพันสำหรับพลิกสถานการณ์ เป็นโอกาสที่จะช่วยงัดวิกฤติตรงหน้าให้คลี่คลาย

ลอว์นสูดหายใจเข้าลึกหลายครั้ง ถูลูกเต๋าสิบสองหน้าหินเซอร์เพนทีนในมือไปมา ปากก็พร่ำบ่นไม่หยุด

"เจ้าแม่ลูกเต๋าคุ้มครองด้วยเถอะตานี้อย่าแกล้งกันเลย ขอพรจากเฮอร์มีสหน่อยเถอะผมรีบหนีตายอยู่ หรือจะเป็นอาธีน่ากับซุสก็ได้ ถ้าไม่ดีก็ขอแอรีสมาใช้ถูไถไปก่อน จะได้ซัดพวกมันให้หมอบไปเลย!"

พูดจบ เขาก็กลั้นหายใจ รวบรวมสมาธิ แล้วโยนลูกเต๋าในมือลงไป

ลูกเต๋าสิบสองหน้าสีเทาอมเขียวหมุนติ้วอยู่บนพื้นสองสามรอบ ก่อนจะหยุดนิ่งอย่างช้าๆ เผยให้เห็นลวดลายกลีบกุหลาบหลายกลีบ

ในขณะเดียวกัน ตราสีเงินเหรียญหนึ่งในมือของลอว์นก็หายไป กลายเป็นอักษรเทวโองการสีเงินปรากฏขึ้นบนแท่นบูชาสำริดในหัว

"[พรแห่งอะโฟรไดต์] เทพีแห่งความรักและความงามมอบเสน่ห์ดึงดูดเพศตรงข้ามให้กับเจ้า มีผลต่อเนื่องหนึ่งสัปดาห์"

"..."

ลอว์นทำหน้าบอกบุญไม่รับ สบถด่าในใจอย่างเกรี้ยวกราด

เล่นตลกอะไรกันวะ

ไฟจะไหม้คิ้วอยู่แล้ว เอาบัฟบ้าๆ นี่มาให้ผมทำซากอะไร อย่าบอกนะว่าหวังให้พวกกองทหารองครักษ์แห่งแอตแลนติสที่ไล่ล่าผมอยู่เป็นพวกชอบไม้ป่าเดียวกัน แล้วให้ผมไปขายบั้นท้ายให้พวกมันน่ะ

หลังจากบ่นกระปอดกระแปดในใจไปสองสามประโยค ลอว์นก็สูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง ฝืนปั้นรอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าที่แข็งทื่อ

ไม่โกรธๆ ยังเหลือโอกาสอีกครั้ง

สู้โว้ย เปลี่ยนจักรยานให้เป็นมอเตอร์ไซค์เลย!

ลอว์นพยายามปรับสภาพจิตใจ หยิบลูกเต๋าสิบสองหน้าบนพื้นขึ้นมา เขย่าในมือสองสามครั้ง แล้วตัดสินใจอย่างเด็ดขาด โยนลูกเต๋าแห่งโชคชะตาที่ชี้ชะตาชีวิตของเขาลงไปอีกครั้ง

ทรงสิบสองหน้าสีเทาอมเขียวกระดอนไปมาบนพื้นหินขรุขระสองสามที กลิ้งลงไปในแอ่งตื้นๆ แล้วหยุดนิ่ง ลวดลายเปลวไฟหลายกลุ่มปรากฏแก่สายตา

ในขณะเดียวกัน ชิปเดิมพันชิ้นสุดท้ายในมือของลอว์นก็หายไป กลายเป็นเทวโองการบนแท่นบูชาสำริด

"[พรแห่งเฮไฟสตัส] ได้รับสิทธิ์ในการซ่อมแซมสิ่งประดิษฐ์ที่เสียหายหนึ่งครั้ง (ระดับกึ่งเทพหรือต่ำกว่า)"

บัดซบเอ๊ย สองผัวเมียนี่รวมหัวกันแกล้งผมใช่ไหมเนี่ย!

มาถึงขั้นนี้แล้ว เอาพรของเทพช่างมาให้ผมทำเตี่ยอะไร ให้ผมเอาไปสร้างหลุมศพล่วงหน้าหรือเอาไปสลักป้ายวิญญาณล่วงหน้าหรือไง

ลอว์นที่เห็นว่ามหาเทพทั้งสิบสององค์ดันสุ่มได้ไอ้ตัวซวยสององค์นี้ออกมา ถึงกับทนไม่ไหวอีกต่อไป เขามองลูกเต๋าสิบสองหน้าตัวปัญหาในมือด้วยใบหน้าที่แทบจะร้องไห้ออกมา

เพื่อนเอ๋ย แพ้ราบคาบเลยจริงๆ

[จบแล้ว]