บทที่ 13 - ไม่มีผีพนันคนไหนแพ้ทุกวันหรอก

บทที่ 13 - ไม่มีผีพนันคนไหนแพ้ทุกวันหรอก

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ลอว์นยังคงเลือกเปิดเกมแบบเพลย์เซฟตามปกติ

ในทางกลับกัน ทันทีที่เฮคาทีเปิดฉาก นางก็เผยให้เห็นความดุดันที่ไล่ต้อนอย่างไม่ลดละ เพียงแค่เดินหมากไม่กี่ก้าว ทุกครั้งก็แทบจะเป็นการห้ำหั่นแลกหมากที่ต้องแลกด้วยเลือด

ซี๊ด ทางหมากดุดันจัง...

ยิ่งไปกว่านั้นจากรูปแบบการเดินหมากที่ช่ำชองแล้ว นี่ไม่ได้เกิดจากความหุนหันพลันแล่นชั่ววูบ แต่เป็นกลยุทธ์การรุกที่เชื่อมโยงกันเป็นทอดๆ

เห็นได้ชัดว่าเพื่อล้างแค้นที่พ่ายแพ้ไปหลายครั้ง เทพีผีพนันองค์นี้คงจะแอบไปดวลหมากกับคนอื่นในที่ลับมาไม่น้อย ในช่วงเวลานี้นางได้ศึกษารูปแบบการเล่นของตัวเองจนก้าวหน้ากลายเป็นร่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว

เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่เปิดฉากมาก็เตรียมสู้ตายเช่นนี้ ลอว์นก็ยิ่งรู้สึกกดดันมากขึ้นเป็นทวีคูณ เขารีบหลุบตาลงและเพ่งสมาธิไปที่การตรวจสอบสถานการณ์บนกระดานหมากรุกที่กำลังตึงเครียด ก่อนจะเดินหมากอย่างเป็นระบบ

ภายใต้การบุกตะลุยอย่างบ้าคลั่งของอีกฝ่าย เพื่อพยายามไม่ให้เกิดข้อผิดพลาด ลอว์นจึงใช้เทคนิคการเกาะติด พัวพัน และสกัดกั้น โดยใช้กลยุทธ์มีดทื่อเฉือนเนื้อ ค่อยๆ กัดกินไปทีละก้าว

เฮคาทีเริ่มสัมผัสได้ถึงแรงกดดันเช่นกัน หัวคิ้วของนางขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว แต่นางกลับเดินหมากเร็วขึ้นเรื่อยๆ เพื่อลดเวลาในการตอบสนองของคู่ต่อสู้ลงอย่างต่อเนื่อง

เดิมทีการตอบสนองและการประมวลผลของสมองมนุษย์ก็เทียบกับเทพเจ้าไม่ได้อยู่แล้ว ตอนนี้เฮคาทียังเรียนรู้วิธีการกดดันขั้นสุดยอดด้วยตัวเองอีก

คราวนี้กลับกลายเป็นลอว์นที่เหงื่อตกแทน

"ใกล้จะหมดเวลาแล้ว ยังคิดไม่ออกอีกหรือ"

เฮคาทีชี้ไปที่นาฬิกาทรายบนโต๊ะที่ทรายแทบจะร่วงหล่นลงมาจนหมดแล้วพลางเร่งเร้าด้วยรอยยิ้ม

"ถ้าไม่เดิน เจ้าจะแพ้เอานะ"

ลอว์นไม่มีเวลาคิดอะไรมาก ภายใต้ความกดดันจนไร้ทางเลือก เขาทำได้เพียงฝืนเดินหมากต่อไป

แต่เป็นที่รู้กันดีว่าความน่าจะเป็นที่จะเกิดข้อผิดพลาดในช่วงเวลาที่เร่งรีบนั้นจะเพิ่มสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว

ไม่นานลอว์นก็ตกเป็นรองอย่างสมบูรณ์ เขาถูกบีบให้ต้องใช้ยุทธวิธีแลกหมากอันนองเลือดกับเฮคาทีที่บุกมาอย่างดุดัน

แม้ว่าเขาจะระมัดระวังตัวเป็นอย่างมากและพยายามแย่งชิงความได้เปรียบกลับมาอย่างต่อเนื่อง แต่เฮคาทีก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลยแม้แต่น้อย

หลังจากยื้อหยุดกันอยู่ครึ่งชั่วโมง อาณาเขตของลอว์นก็สูญเสียไปจนหมด ตัวหมากรุกแทบจะถูกกินจนเหี้ยน เขาทำได้เพียงล้มราชาซึ่งเป็นตัวแทนของความพ่ายแพ้ลงและยกมือยอมจำนนอย่างหมดหนทาง

"ท่านชนะแล้ว..."

เมื่อคว้าชัยชนะมาได้ตั้งแต่เกมแรก ใบหน้าที่งดงามไร้ที่ติของเฮคาทีก็เผยให้เห็นรอยยิ้มพึงพอใจ นางยื่นมือออกไปด้านหน้าอย่างสง่างาม

"ถ้าเช่นนั้น ของรางวัลที่ข้าสมควรได้รับล่ะ"

ลอว์นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเลิกแขนเสื้อขึ้นและปลดกำไลหินรูนออกจากข้อมือแล้วโยนไปฝั่งตรงข้าม

เมื่อได้รับของรางวัล เฮคาทีก็ยกมุมปากขึ้นอย่างอารมณ์ดี นางมองไปยังลูกหนี้ของนางด้วยสายตาขี้เล่นพร้อมกับเอ่ยปากถามด้วยความหวังดี

"เมื่อกี้พลาดไปนิดเดียวเอง จะเล่นต่อไหมล่ะ"

"เอาอีกรอบ"

ลอว์นหน้าดำทะมึนและกัดฟันรับคำท้า

เด็กร้องไห้กลางดึกไม่ได้มีทุกคืน ผีพนันก็ไม่ได้ซวยทุกวันหรอกนะ

อย่างไรเสียเขาก็แบกรับประสบการณ์การแข่งขันล่วงหน้ามาตั้งหลายพันปี จะไม่สามารถตีตื้นกลับมาได้สักตาเลยเชียวหรือก่อนที่จะสูญเสียชิปเดิมพันไปจนหมด

ผมไม่เชื่อหรอก

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว ลอว์นก็ทอยลูกเต๋าตามขั้นตอนอีกครั้ง เลือกผู้เล่นก่อนหลัง และเตรียมรับมือกับเทพีแห่งจันทราเสี้ยวแห่งยมโลกที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง

หลังจากที่ได้ลิ้มรสความหอมหวานแล้ว เฮคาทีก็ยังคงใช้กลยุทธ์แลกหมากและการกดดันขั้นสุดยอดเหมือนเดิม

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างต่อเนื่องบนกระดานหมากรุก ลอว์นต้องเค้นสมองและฝืนทนอย่างยากลำบาก

แต่รูปแบบการเล่นที่ได้รับการปรับปรุงใหม่หลังจากที่เฮคาทีซุ่มฝึกฝนมาหลายปีนั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะรับมือ

ไม่ว่าลอว์นจะดื้อดึงแค่ไหน เขาก็ยังคงพลิกคว่ำไม่เป็นท่าในเกมต่อๆ มา เขาถูกจับกดลงบนกระดานหมากรุกและถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำได้เพียงยืดคอแข็งขืนต่อไป

"เอาอีกรอบ"

"ขออภัยด้วย เจ้าแพ้ติดต่อกันเจ็ดตาแล้ว จ่ายหนี้ที่ค้างอยู่มาก่อนดีกว่านะ"

เฮคาทีเอามือกดกระดานหมากรุกไว้และเอ่ยเตือนด้วยรอยยิ้ม

กล้าพนันก็ต้องกล้าเสีย

เพื่อให้มีโอกาสพลิกกระดาน ลอว์นจำต้องจ่ายเงินเดิมพันที่เสียไปก่อน

เขาล้วงของในตัวออกมาจนหมด แหวนอักขระลับสองวง ดาบสั้นทองแดงหนึ่งเล่ม และสร้อยคอคริสตัลอีกหนึ่งเส้นถูกนำมาขัดดอก

นี่คือทรัพย์สมบัติทั้งหมดที่ลอว์นเก็บหอมรอมริบมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา

แต่ถึงกระนั้นก็ยังไม่พออยู่ดี

ยังขาดอีกสามชิ้น...

ลอว์นลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกับตัดสินใจแน่วแน่ เขาถอดเสื้อคลุมออก ตามด้วยเสื้อเชิ้ต และสุดท้ายก็ถอดกางเกงขายาวออก ในที่สุดก็รวบรวมชิปเดิมพันได้ครบเจ็ดชิ้น

เฮคาทีตบรางวัลที่พับวางซ้อนกันไว้ข้างตัวอย่างพึงพอใจ ดวงตากลมโตแสนสวยเป็นประกายวิบวับพินิจมองเหยื่อผู้เคราะห์ร้ายฝั่งตรงข้ามที่แพ้จนเหลือแต่กางเกงในตัวเดียวด้วยแววตาขบขัน รอยยิ้มบนใบหน้าของนางยิ่งเบิกบานขึ้นเรื่อยๆ

ในเวลานี้ลมเย็นพัดโชยมา นักพนันที่กำลังหน้ามืดตามัวก็เริ่มตั้งสติได้และคิดจะถอยทัพ

"นี่ผมว่า การเปลือยกายล่อนจ้อนในวิหารของเทพีเฮคาทีมันดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่นะ เราควรจะ..."

"วางใจเถอะ นางไม่ถือสาหรอก"

เจ้าของวิหารตัวจริงโบกมืออย่างใจกว้างและไม่ใส่ใจกับความไม่เคารพที่ว่านี้เลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกันนางตื่นเต้นจนเป็นฝ่ายทอยลูกเต๋าก่อนเพื่อประกาศเริ่มเกมรอบใหม่

ในฐานะเทพีแห่งความบันเทิงผู้เป็นตัวแทนของเกม ความไม่แน่นอน และความสนุกสนาน ความลำบากใจของผู้อื่นย่อมเป็นความเพลิดเพลินสำหรับนางอย่างไม่ต้องสงสัย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งคู่ต่อสู้ที่เคยใช้เล่ห์เหลี่ยมเอาชนะนางมาแล้ว

เมื่อเผชิญกับคำเชิญแกมบังคับของเทพี ลอว์นที่ดิ้นรนหลุดจากที่นั่งไม่ได้จึงทำได้เพียงกัดฟันจัดเรียงหมากบนกระดานและเริ่มเกมใหม่อีกครั้ง

แล้วก็พ่ายแพ้ไปอีกกระดานอย่างไม่ต้องสงสัย

เมื่อฝุ่นควันจางลง เฮคาทีก็ใช้มือข้างหนึ่งเท้าคาง จ้องมองไปฝั่งตรงข้ามด้วยรอยยิ้มพึงใจ และรอคอยอย่างตื่นเต้นที่จะได้เห็นคู่ต่อสู้ถอดผ้าเตี่ยวชิ้นสุดท้ายออก

ลอว์นทำตัวเหมือนกระต่ายขาวตัวน้อยที่ถูกรังแก เขาแบมือออกด้วยความสั่นเทาและหยิบของที่ใช้ชำระหนี้ออกมา

เฮคาทีมองเส้นผมสีเงินสั้นหยักศกเล็กน้อยบนโต๊ะ รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้าง

แค่เส้นขนเส้นเดียวเนี่ยนะ

"เจ้าจะขี้โกงเกินไปหน่อยไหม" ในฐานะเจ้าหนี้ เทพีแห่งจันทราเสี้ยวแห่งยมโลกถึงกับทนไม่ไหว ภายใต้ผ้าคลุมหน้ามีเสียงกัดฟันดังลอดออกมาเบาๆ

"ถ้าผมแพ้ ผมก็จะมอบสิ่งที่ผมมีให้ แต่จะให้จ่ายอะไร ผมเป็นคนตัดสินใจ"

ลอว์นยกมือขึ้นเสยปอยผมสีเงินที่ตกลงมาปรกหน้าผากและทบทวนเงื่อนไขก่อนเริ่มการแข่งขันอย่างใจเย็น ความอัปยศที่แสร้งทำไว้บนใบหน้าก่อนหน้านี้ถูกแทนที่ด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา

"ผมจ่ายค่าเดิมพันตามกฎทุกอย่างเลยนะ ท่านอย่ามาใส่ร้ายผมให้เสียชื่อเสียงสิ"

"เจ้าตอบสนองความต้องการได้ทุกอย่าง แต่ไม่เคยให้สิ่งที่คนอื่นต้องการจริงๆ เลย"

เฮคาทีขมวดคิ้วและแค่นหัวเราะ นางเปิดโปงธาตุแท้อันน่ารังเกียจของใครบางคนด้วยคำพูดเพียงประโยคเดียว

เกรงว่าตั้งแต่แรกเจ้านี่คงจะวางแผนไว้หมดแล้ว และไม่ได้คิดจะรักษาสัญญาอย่างซื่อสัตย์เลยแม้แต่น้อย

ภายใต้สายตาดูถูกของเฮคาที ลอว์นกางมือทั้งสองข้างออกและกะพริบตาด้วยความจริงใจ

"ถ้าท่านคิดว่าเกมนี้ไม่ยุติธรรม งั้นเราล้มเลิกการแข่งขันดีไหม"

"..."

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เฮคาทีก็กัดฟันแน่นและโยนลูกเต๋าในมือออกไปด้วยความเคียดแค้น

"เล่นต่อ"

อืมฮึ ติดเบ็ดแล้ว

ลอว์นยกมุมปากขึ้นอย่างอารมณ์ดี ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่ไม่เหนือความคาดหมายเลยแม้แต่น้อย

เพราะนี่แหละคือผีพนัน

สำหรับพวกนางแล้ว จะชนะหรือแพ้ สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญ

บทลงโทษที่ร้ายแรงที่สุดคือการไม่ยอมให้พวกนางได้เล่นพนันต่อ

และเมื่อปล่อยให้พวกนางเล่นต่อไปอย่างไม่ลืมหูลืมตา ไม่ว่านักพนันจะเก่งกาจแค่ไหน ก็ต้องมีวันที่แพ้จนหมดตัวอยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้นในฐานะเจ้ามือ เขาก็ดูเหมือนจะมีชิปเดิมพันอยู่มากมายเลยทีเดียว

[จบแล้ว]