บทที่ 12 - สิ่งที่เจ้าติดค้างข้าจะใช้อะไรมาคืน

บทที่ 12 - สิ่งที่เจ้าติดค้างข้าจะใช้อะไรมาคืน

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

ลูกเต๋าสิบสองหน้าทำจากหินเซอร์เพนทีนกลิ้งกลุกๆ ไปบนโต๊ะหินตามการขยับของปลายนิ้วเรียวงาม ริมฝีปากสีเชอร์รีอ่อนภายใต้ผ้าคลุมหน้ายกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

"ดูเหมือนว่านางจะสอนเจ้ามาดีทีเดียวนะ"

"เป็นความกรุณาของท่าน ท่านเทพี"

ลอว์นปิดประตูวิหารแล้วเดินมานั่งที่โต๊ะหิน เขาเอ่ยคำเยินยอต่อเจ้าหนี้อย่างไร้ความจริงใจ ใบหน้าของเขายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม

"โอ๊ะ จริงสิ หรือผมควรจะเรียกท่านว่าฝ่าบาท เพอร์เซโฟนี ดีล่ะ"

"พวกเราเกิดมาไร้นาม ชื่อก็เป็นเพียงสิ่งสมมติ เจ้าจะเรียกอย่างไรก็ตามใจเจ้าเถอะ"

ราชินีแห่งยมโลกที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้า น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้ร่องรอยของการยอมรับหรือปฏิเสธ

ผมเชื่อคุณก็บ้าแล้ว!

สายตาลึกล้ำของลอว์นมองข้ามหัวของราชินีแห่งยมโลกผู้นี้ไปตกอยู่ที่รูปปั้นเทพีสามหน้าหกกรภายในวิหารโถงใหญ่พลางแค่นหัวเราะในใจ

เฮคาทีแห่งจันทราเสี้ยวแห่งยมโลก พูดให้ถูกคือเทพีองค์นี้ไม่ได้ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มเทพแห่งสรวงสวรรค์หรือเทพแห่งผืนดินอย่างชัดเจน ในโลกของทวยเทพที่มีการแบ่งแยกคุณลักษณะ นางเป็นตัวแทนของเกม ความสนุกสนาน ความบังเอิญบางอย่าง และเป็นตัวแทนของความไม่แน่นอนแห่งโชคชะตา นางสามารถให้คุณแก่ใครบางคนและก็สามารถให้โทษแก่เขาได้เช่นกัน ในขณะที่อีกฝ่ายไม่รู้สาเหตุเลยแม้แต่น้อย

เพราะเฮคาทีสามารถประทานโชคดีหรือโชคร้ายได้ตามอำเภอใจ

นางสามารถทำให้ปลาในน้ำมีหลากหลายสายพันธุ์หรือจะทำให้พวกมันสูญพันธุ์ไปเลยก็ได้ เช่นเดียวกับนกบนท้องฟ้าและสัตว์เลี้ยงบนดิน และในโลกของเทพเจ้านางยังเป็นตัวแทนของปัจจัยความบังเอิญที่ช่วยเพิ่มความโชคดีเข้าไปอีกเล็กน้อย ซุสกับไกอาดึงเวลาออกมา พวกเขาสามารถทำนายได้ว่าเวลาจะดำเนินไปอย่างไร ส่วนเฮคาทีก็คอยหยอดน้ำมันหล่อลื่นลงไปในฟันเฟือง ทิ้งช่องว่างที่ไม่อาจคาดเดาเอาไว้ ซึ่งจะทำให้โลกหมุนเวียนไปได้อย่างอิสระมากยิ่งขึ้น

นางแทรกแซงเรื่องราวต่างๆ ในโลกมนุษย์ ทั้งการเกิดของทารก การศึกษาของเด็ก การสร้างความมั่งคั่ง การทำประมงและการเดินเรือ ในยุคหลังๆ มีตำนานเล่าขานว่านอกจากเฮลิออสเทพแห่งดวงอาทิตย์แล้ว ก็มีเพียงนางเท่านั้นที่ได้เห็นฮาเดสเทพแห่งยมโลกชิงตัวเพอร์เซโฟนีไป นางช่วยดีมิเตอร์เทพีแห่งการเกษตรตามหาลูกสาว และได้กลายมาเป็นผู้ปกป้องและแม่ทูนหัวของราชินีแห่งยมโลกในยมโลก...

ผู้ปกป้องและแม่ทูนหัวของเพอร์เซโฟนีราชินีแห่งยมโลก...

ตัวแทนของเกม ความสนุกสนาน ความบังเอิญ และความไม่แน่นอนแห่งโชคชะตา...

บันทึกเหล่านี้ในเทวตำนานล้วนสอดคล้องกับเจ้าหนี้ที่อยู่ตรงหน้าของลอว์นอย่างพอดิบพอดี

ดังนั้นตัวตนที่แท้จริงของราชินีแห่งยมโลกผู้นี้จึงถูกเปิดเผยออกมาตั้งนานแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่คือวิหารของเฮคาที นอกจากตัวเทพีองค์นั้นแล้ว ใครจะสามารถมาปรากฏตัวที่นี่ได้อย่างเงียบเชียบกัน

เห็นได้ชัดว่าการที่เขาลอยมาติดเกาะเออีอาแล้วถูกแม่มดเซอร์ซีเก็บมาเลี้ยงนั้นไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่อย่างใด ทุกอย่างล้วนอยู่ในการควบคุมของเทพีองค์นี้

ก็แหงล่ะ เจ้าหนี้บ้านไหนจะยอมปล่อยลูกหนี้หนีไปง่ายๆ เพียงเพราะคำพูดแค่ไม่กี่คำ

ส่วนศิษย์รักของเฮคาทีที่เป็นทั้งแม่บุญธรรมและอาจารย์ที่รักยิ่งของเขา แม่มดผู้ยิ่งใหญ่เซอร์ซีจะรู้ตื้นลึกหนาบางหรือมีส่วนร่วมในเรื่องนี้หรือไม่นั้น...

พอคิดถึงสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยสติปัญญาของนกโง่ตัวนั้นและทักษะการเลี้ยงดูที่เกือบจะทำให้เขาตายมาหลายต่อหลายครั้ง ลอว์นก็รีบส่ายหัวและโยนข้อสันนิษฐานนี้ทิ้งไปทันที

ลอว์นจัดการความคิดของตัวเองอย่างรวดเร็วและเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มจอมปลอม "ท่านผู้เฒ่าไม่อยู่เสวยสุขในยมโลก แต่กลับวิ่งมาทำอะไรที่เกาะนกไม่วางไข่แห่งนี้ล่ะ"

คำพูดเหล่านั้นเจือปนไปด้วยความรังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

"แน่นอนว่าข้าต้องมาเยี่ยมลูกศิษย์และหลานศิษย์ที่น่ารักของข้าอยู่แล้ว" เฮคาทีทำเป็นหูทวนลม นางใช้มือเรียวบางเท้าโครงหน้าด้านข้างที่ดูลึกลับและงดงามไร้ที่ติ สายตาที่เต็มไปด้วยความสนใจจับจ้องไปที่หลานศิษย์ตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า

ความรู้สึกที่คุ้นเคยนั้นทำให้ลอว์นรู้สึกเหมือนได้ย้อนเวลากลับไปในอดีตและกลายเป็นเนื้อหมูที่ถูกวางอยู่บนเขียงอีกครั้ง

ความรู้สึกหนาวสะท้านผุดขึ้นมาในใจอย่างห้ามไม่อยู่

มุมปากของลอว์นกระตุกโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาจำต้องแข็งใจเรียกให้เทพีหยุดส่งสายตาแห่งความรักมาให้ พร้อมกับฝืนยิ้มเจื่อนๆ ออกมา

"ท่านมาได้จังหวะพอดีเลย ผมมีข้อสงสัยเกี่ยวกับการเรียนเวทมนตร์พอดี เลยอยากจะขอคำชี้แนะจากท่านหน่อย"

"เจ้าอยากรู้วิธีเลื่อนสถานะเป็นกึ่งเทพที่เร็วที่สุดงั้นสิ"

เฮคาทียิ้มบางๆ และเปิดโปงจุดประสงค์ของหลานศิษย์ผู้นี้อย่างตรงไปตรงมา

เห็นได้ชัดว่าเทพีองค์นี้คงจะแอบถ้ำมองอยู่ลับหลังไม่น้อยเลย

ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เล็กจนโต ตัวเขาโดนผู้หญิงคนนี้ลวนลามทางสายตาไปกี่รอบแล้ว

เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ ลอว์นก็รู้สึกปวดร้าวที่เบื้องล่างขึ้นมาทันที แต่เมื่อนึกถึงสถานะและพลังที่แตกต่างกันอย่างลิบลับ เขาก็ทำได้เพียงบีบจมูกข่มความหงุดหงิดในใจและพยักหน้าอย่างว่าง่าย

"เรื่องนั้นข้าก็รู้อยู่นะ" น้ำเสียงไพเราะดังก้องอยู่ข้างหู ลอว์นพลันรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น

แต่ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาจะคงอยู่ได้ไม่กี่วินาที เฮคาทีก็ยิ้มตาหยีแล้วปรายตามองเขาพร้อมกับเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน "แต่ทำไมข้าต้องบอกเจ้าด้วยล่ะ"

"..."

เมื่อเห็นว่าการเล่นบทดราม่าเรียกความสงสารไม่ได้ผล มุมปากที่เม้มแน่นของลอว์นก็กระตุกอย่างหมดคำพูด เขาทำได้เพียงดูถูกอาจารย์ปู่ในนามคนนี้อยู่ในใจเท่านั้น

ส่วนเฮคาทีก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร ปลายนิ้วเรียวสวยเขี่ยลูกเต๋าสิบสองหน้าหินเซอร์เพนทีนบนโต๊ะเล่นพลางรอคอยด้วยรอยยิ้ม

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ลอว์นก็ยอมแพ้และยอมจำนนอย่างช่วยไม่ได้

"ก็ได้ กฎเดิม ถ้าผมชนะ ท่านต้องบอกวิธีให้ผม"

"ตกลง"

ทันทีที่พูดจบ เฮคาทีก็ตอบรับอย่างยินดี

ภายใต้สายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของอาจารย์ปู่ผู้นี้ ลอว์นจำใจหยิบกระดานไม้ที่มีการตีตารางและระบายด้วยสีสันต่างๆ ออกมาจากช่องเก็บของใต้โต๊ะยาว พร้อมกับกล่องหินอ่อนสองใบที่บรรจุตัวหมากรุกขาวดำฝั่งละสิบหกตัว

จากช่องบนกระดานและจำนวนตัวหมากรุก สามารถมองออกได้อย่างชัดเจนว่านี่คือโครงร่างของหมากรุกสากล

เพียงแต่ว่าเพื่อให้เข้ากับประเพณีท้องถิ่น รูปแกะสลักบนตัวหมากรุกจึงใช้ตัวละครที่มีความเป็นกรีกมากขึ้น เช่น ราชา ผู้บัญชาการกองทหาร สัตว์เทพที่มีชื่อเสียง และอื่นๆ อีกมากมาย

พูดง่ายๆ ก็คือมันเป็นหมากรุกสากลเถื่อนนั่นแหละ

และเหตุผลที่เขาสร้างของเล่นชิ้นนี้ขึ้นมาก็เพื่อเอาไว้ไล่ความเบื่อหน่ายของเทพีผีพนันตรงหน้า เพื่อที่ผู้หญิงคนนี้จะได้ไม่ต้องมาเดินเตร็ดเตร่บนเกาะเออีอาโดยไม่มีอะไรทำและมาวนเวียนหาความสำราญจากเขาทั้งวัน

ถือโอกาสนี้ใช้การเดิมพันหมากรุกรีดไถผลประโยชน์จากมือของเฮคาทีไปด้วยเลย

แต่ใครจะไปคิดว่าทันทีที่เฮคาทีได้ลองเล่น นางกลับมีความสนใจในเกมกระดานฝึกสมองชนิดนี้อย่างมากแถมยังเรียนรู้ได้ไวสุดๆ

ใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่ารอบ เทคนิคและทางหมากที่อัดแน่นอยู่ในหัวของลอว์นก็ถูกอีกฝ่ายล้วงไปจนเกือบหมด การห้ำหั่นกันบนกระดานหมากรุกก็ยิ่งดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าผู้ก่อตั้งอย่างตัวเองกำลังจะพ่ายแพ้ให้กับนักเรียนที่เพิ่งรับเข้ามาได้ไม่กี่วัน ลอว์นจึงตัดสินใจหยุดตอนที่ยังมีกำไร เขาประกาศปิดกระดานตั้งแต่นั้นมาและยืนกรานที่จะไม่เล่นหมากรุกกับเฮคาทีอีก

ทว่าสำหรับผีพนันแล้ว จะชนะหรือแพ้ สิ่งเหล่านี้ล้วนไม่สำคัญ

บทลงโทษที่ร้ายแรงที่สุดคือการไม่ยอมให้นางได้เล่นพนันต่อ

ด้วยเหตุนี้เฮคาทีที่คันไม้คันมือจึงแวะเวียนมาทุกสามวันห้าวัน และใช้วิธีการต่างๆ นานาเพื่อหลอกล่อให้ลอว์นเปิดกระดานเดิมพันกับนางต่อไป

และวันนี้นางก็สมหวังแล้ว

ลอว์นกางกระดานหมากรุก วางตัวหมากรุกจนเสร็จสรรพ จากนั้นก็ล้วงเอาลูกเต๋าสิบสองหน้าหินเซอร์เพนทีนอีกลูกออกมาจากกล่อง

"กฎเหมือนเดิม ใครแต้มเยอะกว่าได้เดินก่อน"

"เดี๋ยวก่อน"

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่ลอว์นกำลังจะคลายนิ้วและทอยลูกเต๋าเพื่อตัดสินลำดับก่อนหลัง เฮคาทีก็ช้อนตามองขึ้นพร้อมกับส่งรอยยิ้มหยอกล้อ

"เจ้ายังไม่ได้บอกเลยนะว่าถ้าเจ้าแพ้จะเป็นอย่างไร"

"อย่างนั้นหรือ"

ลอว์นยิ้มเจื่อนพร้อมกับเฉไฉไปเรื่องอื่น

"เกมก็คือเกม ความสนุกต่างหากล่ะที่สำคัญที่สุด"

พูดจบเขาก็แกล้งทำเป็นเนียนคลายนิ้วเพื่อจะชิงทอยลูกเต๋าก่อน

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าความแตกต่างของพลังอย่างสิ้นเชิง เล่ห์เหลี่ยมเพียงแค่นี้กลับเปล่าประโยชน์ เฮคาทีเพียงแค่ยิ้มตาหยีแล้วยกมือขึ้น ลอว์นก็กลายเป็นเหมือนรูปปั้นที่แข็งทื่อ เขาสูญเสียการควบคุมร่างกายไปในทันที ทั่วทั้งร่างมีเพียงหัวเท่านั้นที่ขยับได้

"ความสนุกสำคัญก็จริง แต่สำหรับเกมแล้วความยุติธรรมสำคัญยิ่งกว่า"

เฮคาทีกวัดแกว่งนิ้วชี้เรียวสวยไปมาตรงหน้าลอว์นและอธิบายกฎด้วยรอยยิ้ม

"ในเมื่อข้าแพ้ ข้าก็จะมอบสิ่งที่ข้ามีให้แก่เจ้า ดังนั้นหากเจ้าแพ้ เจ้าก็ต้องจ่ายในราคาที่เท่าเทียมกัน ข้าชนะหนึ่งตา เจ้าก็ต้องจ่ายของที่เจ้ามีหนึ่งชิ้น"

"แต่จะให้จ่ายอะไร ข้าเป็นคนตัดสินใจ"

ลอว์นสายตาเป็นประกายวูบหนึ่ง เขาเอ่ยเสริมเงื่อนไขของตนเองด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"มิฉะนั้นผมขอปฏิเสธ"

เฮคาทีมองใบหน้าที่เขียนไว้ว่าถ้าท่านไม่ตกลงผมก็จะดื้อแพ่งให้ถึงที่สุด นางทำได้เพียงพยักหน้ารับอย่างช่วยไม่ได้

"ก็ได้ เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน"

และในเวลาเดียวกันนั้นเอง ลอว์นก็รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัว ลูกเต๋าในมือร่วงหล่นลงบนโต๊ะ หลังจากกลิ้งไปสองสามครั้ง มันก็ไปหยุดอยู่ที่แต้มสิบสอง

"ดูเหมือนว่าวันนี้จะเป็นวันนำโชคของเจ้านะ"

เฮคาทีปรายตามองอย่างยิ้มๆ และโยนลูกเต๋าอีกลูกในมือลงไปอย่างลวกๆ

สิบสองแต้มเหมือนกัน

แต่ตามธรรมเนียมแล้ว หากแต้มเท่ากัน คนที่ทอยก่อนจะเป็นฝ่ายชนะ

การต่อรองก่อนเริ่มเกมยุติลงแล้ว เกมรอบใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

[จบแล้ว]