ตอนที่ 37: เจ้าสำนักเก็บตัว นายน้อยเริ่มเคลื่อนไหว

ตอนที่ 37: เจ้าสำนักเก็บตัว นายน้อยเริ่มเคลื่อนไหว

เช้าวันรุ่งขึ้น

ข่าวสารแพร่สะพัดไปทั่วสำนักมังกรอัสนีทรราช

เจ้าสำนักอวี้หยวนเจิ้นประกาศอย่างเป็นทางการว่า ช่วงนี้เขามีความเข้าใจในวรยุทธ์เพิ่มพูนขึ้น จึงจำเป็นต้องเข้าสู่ห้องลับเพื่อเก็บตัวฝึกฝนในทันที

ในระหว่างที่เขาเก็บตัว ภารกิจประจำวันของสำนักจะถูกส่งมอบให้สภาผู้อาวุโสและนายน้อยอวี้หมิงซีร่วมกันดูแล

หากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ห้องลับเพื่อรบกวนเขาเด็ดขาด

กิจวัตรประจำวันของอวี้หมิงซีดูเหมือนจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ณ ลานฝึกซ้อม ร่างสองร่างพุ่งทะยานเข้าหากันสลับไปมา

อวี้หมิงซีซัดหมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณสีดำออกไป

อวี้อี้เฉินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเบี่ยงตัวหลบและตะโกนลั่น "หมิงซี เบามือหน่อย! ข้าแค่ประลองกับเจ้านะ ไม่ได้จะสู้กันเอาตาย"

อวี้หมิงซีชักหมัดกลับและยืนนิ่งอยู่กับที่ "พี่เฉิน ความเร็วของท่านตกลงไปนะ ช่วงนี้ท่านละเลยการฝึกฝนหรือเปล่า?"

อวี้อี้เฉินหยุดการเคลื่อนไหวและปลดการสถิตร่างวิญญาณยุทธ์

เขาเดินไปที่ข้างสนาม หยิบกระบอกน้ำขึ้นมาจิบ

"ไม่ใช่ว่าข้าช้าลงหรอก แต่เจ้าต่างหากที่เร็วขึ้น"

อวี้อี้เฉินบ่น "เจ้าเพิ่งกลับมาจากป่าอาทิตย์อัสดงไม่กี่วัน ข้ารู้สึกว่าความแข็งแกร่งของเจ้าเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เจ้าไปเจอสัตว์วิญญาณตัวไหนในป่ามากันแน่?"

"ก็แค่พวกสัตว์วิญญาณพันปีทั่วไปน่ะ"

อวี้หมิงซีตอบ "ข้าอยู่แค่บริเวณรอบนอก ไม่ได้เจออันตรายใหญ่อะไร"

"แล้วการออกไปหาประสบการณ์ครั้งนี้ได้อะไรกลับมาบ้างไหม?" อวี้อี้เฉินถาม

"ก็ได้ประสบการณ์การต่อสู้จริงมาบ้าง"

อวี้หมิงซีมองไปที่อวี้อี้เฉิน "พี่เฉิน ตอนนี้ท่านพ่อเก็บตัวอยู่ กิจการในสำนักมีมากมายนัก ในฐานะหลานชายคนโต ท่านเองก็ควรจะรับผิดชอบงานให้มากขึ้นนะ"

"ข้าไม่เอาด้วยหรอก เรื่องหยุมหยิมพวกนั้นให้พวกผู้อาวุโสจัดการไปเถอะ เจ้าแค่คอยดูห่างๆ ก็พอ"

อวี้อี้เฉินโบกมือปฏิเสธ "ข้าไม่อยากเสียเวลากับงานเอกสารน่าเบื่อพวกนั้นหรอก ข้าไปก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยมาฝึกกันใหม่"

อวี้อี้เฉินหันหลังเดินจากลานฝึกไป

อวี้หมิงซีมองตามแผ่นหลังของเขาไปโดยไม่พูดอะไรเพิ่ม

ทุกอย่างยังคงดำเนินไปตามปกติ

เขายังคงไปที่หอคอยคัมภีร์เพื่อตรวจสอบข้อมูล และเข้าประชุมที่โถงสภาเพื่อฟังรายงานจากเหล่าผู้อาวุโสตามกิจวัตร

ไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเขาเคยเข้าไปถึงส่วนลึกของป่าอาทิตย์อัสดง และไม่มีใครรู้ว่าเขาได้พบกับบ่อน้ำสองขั้วน้ำแข็งอัคคีเข้าแล้ว

เขารู้ดีว่าสิ่งที่ต้องทำในตอนนี้คือ "รอ"

รอให้ท่านพ่ออวี้หยวนเจิ้นสังหารราชินีเมดูซ่าตัวนั้น และรอให้ท่านพ่อกลับมาพร้อมกับข่าวดี

ในขณะเดียวกัน ณ เมืองวิญญาณยุทธ์

ประตูของหอคอยพระสันตะปาปาถูกปิดสนิท

ปี่ปี๋ตงคุกเข่าลงข้างหนึ่งอยู่กลางโถงใหญ่

ชุดคลุมสีเทาของนางถูกแทนที่ด้วยเครื่องแต่งกายประจำตำแหน่งสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักวิญญาณยุทธ์

เชียนสวินจี๋ประทับอยู่บนบัลลังก์พระสันตะปาปาที่อยู่สูงขึ้นไป จ้องมองลงมาที่ปี่ปี๋ตง

"เจ้ากลับมาแล้ว"

เชียนสวินจี๋เอ่ยจากบนบัลลังก์ "กำหนดการสามเดือนยังไม่ทันครบ เจ้าก็จบการฝึกฝนภายนอกก่อนกำหนดเสียแล้ว"

"ค่ะ ท่านอาจารย์" ปี่ปี๋ตงตอบโดยก้มหน้าต่ำ

"การเดินทางไปป่าอาทิตย์อัสดงเป็นอย่างไรบ้าง?" เชียนสวินจี๋ถาม "เจ้าเจออันตรายอะไรไหม?"

สีหน้าของปี่ปี๋ตงสงบนิ่งอย่างถึงที่สุด

นางปิดบังเรื่องที่ได้พบกับอวี้หมิงซีไว้อย่างมิดชิด

"เรียนท่านอาจารย์ ภูมิประเทศของป่าอาทิตย์อัสดงซับซ้อนและมีสัตว์วิญญาณระดับสูงอยู่มากมาย" ปี่ปี๋ตงตอบ "ข้าพบกับงูหลามอเมทิสต์หมื่นปีที่นั่นค่ะ"

"งูหลามอเมทิสต์หมื่นปีงั้นหรือ?" เชียนสวินจี๋ทวนคำ "การรับมือกับสัตว์วิญญาณหมื่นปีเพียงลำพังคงจะหนักหนาสำหรับเจ้าไม่น้อย"

"แขนซ้ายของข้าได้รับบาดเจ็บจากงูหลามตัวนั้นค่ะ" ปี่ปี๋ตงกล่าว "สถานการณ์ตอนนั้นวิกฤตมาก ข้าจึงใช้พันธนาการใยแมงมุมเพื่อถ่วงเวลา แล้วจึงหาจังหวะหนีรอดมาได้"

"หลังจากนั้น ข้าพักรักษาตัวอยู่ที่ชายป่า เมื่อแผลหายดีแล้วจึงเดินทางกลับมาที่สำนักวิญญาณยุทธ์ค่ะ"

เชียนสวินจี๋เดินลงมาจากบัลลังก์และตรงเข้ามาหาปี่ปี๋ตง

เขายื่นมือขวาออกไปวางบนไหล่ของนาง

กระแสพลังวิญญาณพุ่งเข้าไปตรวจสอบภายในร่างกายของนางครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะถอนมือกลับ

"พลังวิญญาณของเจ้ามั่นคงมาก" เชียนสวินจี๋กล่าว "นอกจากจะไม่ถดถอยแล้ว ยังดูบริสุทธิ์ขึ้นด้วย การฝึกฝนครั้งนี้ทำให้ทักษะการต่อสู้จริงของเจ้าพัฒนาขึ้น"

"ขอบพระคุณสำหรับคำชมค่ะ ท่านอาจารย์" ปี่ปี๋ตงกล่าว

"บาดแผลที่แขนซ้ายของเจ้าหายสนิทแล้ว ไม่ได้ทิ้งร่องรอยอันตรายอะไรไว้" เชียนสวินจี๋เดินกลับไปที่บัลลังก์ "เป้าหมายของการฝึกฝนครั้งนี้บรรลุผลแล้ว ต่อไปเจ้าต้องตั้งสมาธิให้ดี"

"ท่านอาจารย์มีแผนการอย่างไรคะ?" ปี่ปี๋ตงถาม

"การแข่งขันประลองวิญญาณจารย์ระดับสูงระดับสากลจะจัดขึ้นในอีกสามปีข้างหน้า" เชียนสวินจี๋จ้องมองนาง "นี่คือการแข่งขันที่สำคัญที่สุดในโลกวิญญาณจารย์ ข้าต้องการให้เจ้าเก็บตัวฝึกฝนตลอดสามปีนี้ เพื่อทุ่มเทให้กับการยกระดับพลังวิญญาณเพียงอย่างเดียว"

"รับทราบค่ะ" ปี่ปี๋ตงตอบ

"เจ้าคือสตรีศักดิ์สิทธิ์ของสำนักวิญญาณยุทธ์ เป็นหน้าเป็นตาของสำนัก" เชียนสวินจี๋กล่าว "ในการแข่งขันอีกสามปีข้างหน้า เจ้าต้องนำทีมสถาบันวิญญาณยุทธ์คว้าชัยชนะมาให้ได้ ห้ามเกิดความผิดพลาดใดๆ ทั้งสิ้น"

"ค่ะ ท่านอาจารย์" ปี่ปี๋ตงรับคำ

"ไปได้แล้ว พักผ่อนให้เต็มที่หนึ่งวัน แล้วเริ่มเก็บตัวในวันพรุ่งนี้" เชียนสวินจี๋โบกมือ

ปี่ปี๋ตงเดินออกจากหอคอยพระสันตะปาปาและกลับไปยังที่พักของนาง

ห้องพักนั้นว่างเปล่า

นางเดินไปที่หน้าต่างและผลักมันออกไป

ท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดสลัวลง

นางหยิบของชิ้นเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อด้านใน

มันคือปิ่นปักผมรูปผีเสื้อสีเงิน

ปิ่นชิ้นนี้เหมือนกับชิ้นที่นางมอบให้อวี้หมิงซีที่ชายป่าอาทิตย์อัสดงทุกประการ

ในตอนนั้น ที่แผงลอยในตลาดตะวันตกของเมืองเทียนโต่ว นางได้ซื้อปิ่นปักผมลายผีเสื้อมาทั้งหมดสองชิ้น

นางให้เขาไปหนึ่งชิ้น และเก็บชิ้นนี้ไว้เอง

ปี่ปี๋ตงชูปิ่นขึ้นระดับสายตา

นางพินิจพิจารณาลวดลายของมันผ่านแสงสว่างที่ลอดเข้ามาทางหน้าต่าง

เมื่อมองดูปิ่นปักผม ภาพของเด็กหนุ่มร่างสูงผู้ดูสุขุมในชุดธรรมดาๆ ก็ผุดขึ้นมาในใจ

นางจำสีหน้าอันเรียบเฉยของอวี้หมิงซีตอนที่แยกทางกันได้

นางจำท่วงท่าที่เป็นธรรมชาติและดูไม่คิดอะไรตอนที่เขาเก็บปิ่นใส่เสื้อคลุมได้

และนางยังจำตอนที่อวี้หมิงซีพุ่งเข้ามาขวางหน้าเพื่อปกป้องนางจากการโจมตีของหางงูหลามหมื่นปีได้ติดตา

ปี่ปี๋ตงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง

ในวินาทีนี้ นางเริ่มเข้าใจความรู้สึกในหัวใจของตัวเองแล้ว

นางเข้าใจแล้วว่า ทำไมตลอดสามปีที่ผ่านมา นางถึงไม่เคยลืมความพ่ายแพ้ที่ลานประลองเมืองเทียนโต่วได้เลย

นางมักจะหวนนึกถึงการต่อสู้นั้น ไม่ใช่เพราะนางยอมรับความพ่ายแพ้ไม่ได้...

แต่เป็นเพราะอวี้หมิงซี

เพราะอวี้หมิงซีเป็นคนแรกที่มองนางด้วยสายตาปกติ

เพราะอวี้หมิงซีเป็นคนแรกที่ยืนอยู่ข้างหน้านางในวินาทีแห่งความเป็นความตาย

และการกระทำของเขาก็ทำให้นางรู้สึกจริงๆ ว่า นางไม่จำเป็นต้องเป็นแค่ "ศิษย์สายตรงของสำนักวิญญาณยุทธ์" เท่านั้น

ปี่ปี๋ตงกำมือแน่น โอบรอบปิ่นปักผมในอุ้งมือ

นางวางมันลงในกล่องไม้และเก็บรักษาไว้อย่างดี

นางเดินไปที่เตียง นั่งลง หลับตา และเริ่มโคจรพลังวิญญาณภายในร่าง

ราตรีเบื้องนอกเข้าปกคลุมโดยสมบูรณ์

ยอดโดมอันยิ่งใหญ่และสง่างามของสำนักวิญญาณยุทธ์ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด

ปี่ปี๋ตงเติบโตที่นี่มาหลายปี

แต่ในคืนนี้ เป็นครั้งแรกที่นางรู้สึกว่า สิ่งก่อสร้างแห่งนี้คือ "กรงขัง"

ห่างออกไปหลายพันลี้

ณ เมืองเทียนโต่ว สำนักมังกรอัสนีทรราช

อวี้หมิงซีลืมตาขึ้นภายใต้ท้องฟ้าผืนเดียวกัน

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาจับจ้องไปทางทิศของป่าอาทิตย์อัสดง แววตาของเขาสงบนิ่งและลึกล้ำ

เขารู้ดีว่า อีกไม่นานเขาจะต้องก้าวเท้าเข้าไปในป่าแห่งนั้นอีกครั้ง

เขาจะมุ่งหน้าสู่ดินแดนสมบัติในตำนาน "บ่อน้ำสองขั้วน้ำแข็งอัคคี"

และเขาจะใช้ทรัพยากรที่นั่น เพื่อสร้างเส้นทางที่เป็นของเขาอย่างแท้จริง