ตอนที่ 10 : สามปีต่อมา

ตอนที่ 10 : สามปีต่อมา

ประตูโถงสภาถูกปิดสนิท

อวี้หยวนเจิ้นนั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ในมือถือจดหมายจากเย่หนีฉาง พลางเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ

อวี้หลัวเหมี่ยนนั่งอยู่เบื้องล่าง นั่งไขว่ห้าง มือถือถ้วยชา แววตาแฝงความขี้เล่น

อวี้หมิงซียืนเงียบๆ อยู่ข้างบิดา

"พี่ใหญ่ ความหมายของจดหมายฉบับนี้ชัดเจนมากนะ"

อวี้หลัวเหมี่ยนวางถ้วยชาลง รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปาก "นอกจากการขอบคุณแล้ว นางยังเจาะจงถามถึงสถานการณ์ปัจจุบันของหมิงซี แถมยังอยากให้เด็กผู้หญิงที่ชื่อเย่ไห่โหรวคนนั้นมา 'พูดคุยแลกเปลี่ยน' กับหมิงซีให้มากขึ้นด้วย"

"สายเลือดตระกูลหอดอกไห่ถังเก้าหัวใจนั้นสืบทอดผ่านทายาทเพียงคนเดียว ผู้สืบทอดทุกรุ่นล้วนเป็นวิญญาณจารย์สายสนับสนุน"

"แล้ววิญญาณจารย์สายสนับสนุนขาดอะไรมากที่สุดล่ะ? ก็การคุ้มครองจากวิญญาณจารย์สายโจมตียังไงล่ะ"

อวี้หยวนเจิ้นพยักหน้าเล็กน้อย "เย่หนีฉางเป็นคนฉลาด"

"นางถูกใจพรสวรรค์ของหมิงซีเข้าให้แล้ว"

อวี้หลัวเหมี่ยนหันไปมองอวี้หมิงซีแล้วเย้าแหย่ "วิญญาณยุทธ์คู่ระดับสุดยอด พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด แถมวงแหวนวิญญาณวงแรกยังเป็นวงแหวนวิญญาณระดับร้อยปีที่ทรงพลังสุดๆ ตราบใดที่เขาไม่ด่วนตายไปเสียก่อน ในอนาคตเขาจะต้องได้เป็นราชทินนามพรหมยุทธ์อย่างแน่นอน"

"ตระกูลเย่กำลังพยายามวางเดิมพันตั้งแต่เนิ่นๆ"

"พูดให้ดูดีก็คือ 'การพูดคุยแลกเปลี่ยน' แต่แท้จริงแล้วก็คือการอยากยกลูกสาวให้เจ้าเป็นการหมั้นหมายแบบกลายๆ นั่นแหละ"

สีหน้าของอวี้หมิงซีเรียบเฉย ไร้ซึ่งระลอกคลื่นใดๆ "ท่านอาสอง ตอนนี้มันยังเร็วเกินไปที่ข้าจะคุยเรื่องนี้นะขอรับ"

"ไม่เร็วไปหรอก"

อวี้หลัวเหมี่ยนโบกมือ "การแต่งงานระหว่างตระกูลใหญ่ๆ มักจะเริ่มวางแผนกันตั้งแต่เด็กๆ อายุไม่กี่ขวบ หากหอดอกไห่ถังเก้าหัวใจสามารถผูกมัดตัวเองเข้ากับรถม้าศึกของสำนักมังกรอัสนีทรราชของเราได้ มันก็เป็นสถานการณ์ที่ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย"

อวี้หยวนเจิ้นปรายตามองลูกชายที่ยืนนิ่งเงียบ และไม่ได้ติดใจในหัวข้อนี้อีกต่อไป

เขาหันไปหาอวี้หลัวเหมี่ยน สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้น

"น้องรอง มีบางเรื่องที่ข้าต้องเตือนเจ้า"

อวี้หยวนเจิ้นกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ปกติแล้วข้าก็หลับตาข้างหนึ่งให้กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ นอกบ้านของเจ้ามาตลอด"

"แต่เจ้าต้องรู้จักขอบเขตบ้าง"

รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้หลัวเหมี่ยนแข็งค้างไปเล็กน้อย "พี่ใหญ่ ทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?"

"ข้าไม่อยากให้วันหนึ่งมีใครอุ้มเด็กมาปรากฏตัว แล้วอ้างว่าเป็นลูกนอกสมรสของเจ้า"

อวี้หยวนเจิ้นกล่าวเสียงเข้ม "โดยเฉพาะพวกผู้หญิงใจแตกทั้งหลาย สายเลือดของสำนักจะปล่อยให้แปดเปื้อนไม่ได้เด็ดขาด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการกลายเป็นตัวตลกในสายตาคนนอก"

ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตาของอวี้หลัวเหมี่ยน เขาหยัดตัวนั่งตรงทันที "พี่ใหญ่ วางใจเถอะ ข้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่ มันก็แค่ความสนุกสนานชั่วครั้งชั่วคราวเท่านั้น ข้าจะไม่มีวันทิ้งสายเลือดนอกสมรสเอาไว้เด็ดขาด"

อวี้หยวนเจิ้นจ้องมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะแค่นเสียงเย็นชา "ข้าก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น ด้วยนิสัยของเจ้า สักวันมันจะต้องมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นจนได้"

...

ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือน วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เวลาสามปีล่วงเลยไปในพริบตา

ณ สำนักมังกรอัสนีทรราช ภายในเรือนพักอันเงียบสงบที่ภูเขาด้านหลัง

ภายในห้อง อวี้เสี่ยวกังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง แม้ว่าความผันผวนของพลังวิญญาณรอบตัวเขาจะอ่อนจาง แต่มันก็มั่นคงขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนมาก

"เป๊าะ"

ดูเหมือนมีบางอย่างภายในร่างกายของเขาแตกสลาย

จู่ๆ อวี้เสี่ยวกังก็ลืมตาขึ้น ประกายแห่งความยินดีอย่างสุดซึ้งวาบผ่านดวงตา

"ระดับสิบ! ในที่สุดข้าก็ถึงระดับสิบแล้ว!"

เขามองดูมือของตัวเองที่กำลังสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

เวลาตั้งสามปีเต็ม

ถูกกักขังอยู่ในเรือนพักเล็กๆ แห่งนี้ ไม่มีเพื่อน ไม่มีสิ่งบันเทิงใจ มีเพียงการฝึกฝนอันน่าเบื่อหน่ายและเจ้าหมูที่รู้แต่เรื่องตด

แม้จะก้าวหน้าไปอย่างเชื่องช้า แต่ในที่สุดเขาก็ก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นมาได้

"ท่านพ่อบอกว่าพรสวรรค์ของข้าย่ำแย่ บอกว่าข้ามันไร้ประโยชน์"

อวี้เสี่ยวกังลุกขึ้นยืน กำหมัดแน่น "แต่ข้าก็ยังทำได้"

เขาเดินไปที่หน้าต่างและเหลือบมองยามที่อยู่หน้าเรือนพัก

ยามสองคนนั้นกำลังคุยกันเรื่อยเปื่อยและไม่ได้สังเกตเห็นเขา

"ตอนนี้ข้าต้องการวงแหวนวิญญาณ"

อวี้เสี่ยวกังคำนวณในใจ "ตราบใดที่ข้าได้วงแหวนวิญญาณวงแรกมา ข้าก็จะได้เป็นวิญญาณจารย์ที่แท้จริง และข้าจะสามารถพิสูจน์ทฤษฎีการกลายพันธุ์ของวิญญาณยุทธ์ของข้าได้"

"ถ้าข้าไปขออนุญาตท่านพ่อ เขาจะต้องจัดคนให้ตามประกบข้า หรือไม่ก็เข้ามาก้าวก่ายการเลือกวงแหวนวิญญาณของข้าแน่ๆ"

"ข้าไม่ต้องการความเวทนาจากพวกเขา"

ร่องรอยแห่งความดื้อรั้นฉายชัดในดวงตาของอวี้เสี่ยวกัง "ข้าถึงระดับสิบแล้ว ข้ามีความสามารถที่จะไปล่าวงแหวนวิญญาณด้วยตัวเองได้"

เขารีบเก็บสัมภาระใส่ห่อผ้าเล็กๆ หยิบเหรียญทองที่เก็บสะสมมาตลอดหลายปี แล้วฉวยโอกาสตอนเปลี่ยนเวรยามปีนหนีออกไปทางกำแพงด้านหลัง

เขาหลบหลีกหน่วยลาดตระเวนของสำนัก เดินตามเส้นทางที่เปลี่ยวร้าง และเดินออกจากสำนักมังกรอัสนีทรราชไปโดยไม่หันหลังกลับมามอง

ในขณะเดียวกัน ณ ลานฝึกซ้อมหลักของสำนัก

"ตู้ม!"

เสียงปะทะดังกึกก้อง

อวี้หมิงซีที่เปลือยท่อนบน ซัดหมัดเข้าใส่หุ่นไม้เหล็กสีดำที่ทำขึ้นเป็นพิเศษ

หุ่นไม้เหล็กสีดำที่แข็งแกร่งแตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ ในทันที เศษไม้ปลิวว่อนไปทั่วทิศทาง

ใตัฝ่าเท้าของเขามีวงแหวนวิญญาณสามวงกำลังโคจรอย่างช้าๆ

เหลือง ม่วง ม่วง

การจัดวางวงแหวนวิญญาณแบบหนึ่งเหลืองสองม่วงนั้นดูเจิดจ้าบาดตายิ่งนักเมื่ออยู่ภายใต้แสงแดด

อัคราจารย์วิญญาณในวัยเก้าขวบ

อวี้หยวนเจิ้นยืนอยู่ด้านข้าง เฝ้ามองดูพลังทำลายล้างที่ลูกชายปลดปล่อยออกมา ดวงตาเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

"ดีมาก"

อวี้หยวนเจิ้นพยักหน้า "ในตอนนี้ เจ้าไม่มีคู่ปรับในระดับเดียวกันเลยล่ะ"

"ต่อให้เจ้าต้องเผชิญหน้ากับปรมาจารย์วิญญาณระดับสี่สิบ เจ้าก็ยังมีพลังพอที่จะต่อกรได้"

อวี้หมิงซีเก็บวิญญาณยุทธ์ ปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก "ยังไม่พอหรอกขอรับ ในขั้นตอนนี้ ยิ่งก้าวหน้าไปไกลเท่าไหร่ การสะสมพลังวิญญาณก็ยิ่งช้าลง"

"เจ้าเพิ่งจะเก้าขวบเองนะ"

อวี้หยวนเจิ้นยิ้ม "การก้าวหน้าเร็วเกินไปอาจจะทำให้รากฐานไม่มั่นคงได้ ความแข็งแกร่งทางร่างกายของเจ้าในตอนนี้ก็เทียบเท่ากับปรมาจารย์วิญญาณแล้ว นั่นแหละคือข้อได้เปรียบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเจ้า"

ในเงามืดของป่าด้านนอกลานฝึกซ้อม

อวี้เสี่ยวกังที่เพิ่งจะหลบหนีออกมา ไม่ได้จากไปในทันที แต่กลับเดินอ้อมมาที่นี่อย่างไม่มีเหตุผล

เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้และเฝ้ามองเหตุการณ์จากระยะไกล

เขาเห็นวงแหวนวิญญาณอันเจิดจ้าของอวี้หมิงซี และเขาก็เห็นความภาคภูมิใจและความรักที่ปิดไม่มิดบนใบหน้าของบิดา

รอยยิ้มแบบนั้น บิดาไม่เคยมอบให้เขาเลย

"หนึ่งเหลือง สองม่วง..."

อวี้เสี่ยวกังจ้องเขม็งไปที่วงแหวนวิญญาณใต้ฝ่าเท้าของอวี้หมิงซี เล็บมือจิกแน่นเข้าไปในเปลือกไม้

"การจัดวางที่ขัดกับสามัญสำนึกทางทฤษฎี"

"ทำไมถึงต้องเป็นเขา? เพียงเพราะวิญญาณยุทธ์นั่นงั้นหรือ?"

ความอิจฉาริษยากัดกินหัวใจของเขาราวกับงูพิษ

"สำนักมอบทรัพยากรทั้งหมดให้กับเขา"

"ถ้าข้าได้กินสมบัติล้ำค่าจากสวรรค์พวกนั้นบ้าง ถ้าข้าได้ราชทินนามพรหมยุทธ์มาสอนเป็นการส่วนตัวบ้าง ข้าก็คงไม่ตกอยู่ในสภาพนี้หรอก"

อวี้เสี่ยวกังหาข้อแก้ตัวให้กับตัวเองในใจ

เขารู้สึกว่าสำนักไม่ยุติธรรมและบิดาก็ลำเอียง

"คอยดูเถอะ"

อวี้เสี่ยวกังมองดูสองพ่อลูกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังและเร้นกายหายเข้าไปในป่าทึบ "เมื่อข้าได้วงแหวนวิญญาณและพิสูจน์ทฤษฎีของข้าได้แล้ว ข้าจะทำให้พวกเจ้าทุกคนรู้ว่า สติปัญญาคือพลังที่แข็งแกร่งที่สุด"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

ยามรักษาการณ์คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในลานฝึกซ้อม

"ท่านเจ้าสำนัก! แย่แล้วขอรับ!"

ยามคุกเข่าลงกับพื้น "นายน้อยใหญ่... นายน้อยใหญ่หายตัวไปแล้วขอรับ!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของอวี้หยวนเจิ้นมลายหายไปในพริบตา

"หายตัวไป?"

น้ำเสียงของอวี้หยวนเจิ้นเย็นเยียบ "ข้าไม่ได้สั่งให้พวกเจ้าจับตาดูเขาให้ดีหรอกหรือ?"

"ตอนที่เปลี่ยนเวรยามเมื่อครู่นี้ พวกเราพบว่าหน้าต่างเปิดอยู่ และเขาก็หายไปแล้วขอรับ"

"พวกเราพบจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ เขียนว่า... เขียนว่าเขาจะออกไปตามหาวิถีแห่งเต๋าของตัวเองขอรับ"

"อวดดีนัก!"

อวี้หยวนเจิ้นคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว อากาศรอบตัวดูเหมือนจะสั่นสะเทือน

"พลังวิญญาณแค่ระดับสิบ ก็กล้าวิ่งออกไปคนเดียวแล้วรึ? เขาคิดว่าตัวเองมีชีวิตยืนยาวนักหรือยังไง?"

แม้จะด่าทอ แต่ร่องรอยแห่งความกังวลก็วาบผ่านดวงตาของอวี้หยวนเจิ้น

ท้ายที่สุดแล้ว นี่ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเอง

โลกภายนอกนั้นเต็มไปด้วยสัตว์วิญญาณที่ดุร้ายและผู้คนที่ไว้ใจไม่ได้ วิญญาณจารย์ที่มีวิญญาณยุทธ์ขยะและมีพลังวิญญาณเพียงระดับสิบ อาจจะไปตายนอกบ้านเมื่อไหร่ก็ได้

"ท่านพ่อ"

อวี้หมิงซีก้าวออกมาข้างหน้า "ให้ข้าไปพาตัวเขากลับมาไหมขอรับ?"

อวี้หยวนเจิ้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโบกมือปฏิเสธ

"ไม่ต้องไปตามเขากลับมาหรอก"

อวี้หยวนเจิ้นถอนหายใจ "ใจของเขาไม่สงบแล้ว ฝืนพาเขากลับมาก็รังแต่จะทำให้เขาเกลียดพวกเรามากขึ้นไปอีก"

"ในเมื่อเขาอยากจะพิสูจน์ตัวเอง ก็ปล่อยให้เขาไปชนกำแพงเอาเองเถอะ"

พูดจบ อวี้หยวนเจิ้นก็หันไปสั่งยาม "ไปสั่งการหน่วยองครักษ์เงา ส่งคนสองคนไปสะกดรอยตามเขาอยู่ห่างๆ"

"ห้ามลงมือแทรกแซงเด็ดขาด เว้นแต่เขาจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต"

"ข้าอยากจะรู้เหมือนกันว่า ไอทฤษฎีจอมปลอมของเขานั่น จะช่วยให้เขารอดชีวิตไปได้สักกี่วัน หลังจากที่ออกจากความคุ้มครองของสำนักไปแล้ว"

ยามรับคำสั่งแล้วถอยออกไป

อวี้หยวนเจิ้นมองไปทางประตูสำนัก สีหน้าของเขาซับซ้อนยากจะคาดเดา

ในขณะเดียวกัน อวี้เสี่ยวกังก็เดินพ้นเขตอิทธิพลของสำนักออกมาแล้ว

เขาสูดอากาศบริสุทธิ์แห่งความอิสระภายนอก และมองดูถนนหลวงที่กว้างขวาง ความทะเยอทะยานพลุ่งพล่านขึ้นในใจ

"นับจากนี้ไป ทะเลกว้างใหญ่พอให้ปลาได้กระโดดโลดเต้นแล้ว"

อวี้เสี่ยวกังจัดกระเป๋าสะพายให้เข้าที่ และก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังป่าสัตว์วิญญาณที่อยู่ใกล้ที่สุด

เขาเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่า ยุคสมัยของเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้นแล้ว