บทที่ 58 - เขย่า

บทที่ 58 - เขย่า

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

จ้าวเย่ามองลูกแมวดำที่จัดการข้าวแมวชามโตจนเกลี้ยงเกลาอย่างรวดเร็วแล้วเอ่ยถาม "แกล่ะชื่ออะไร"

หลังจากกินอิ่ม ลูกแมวดำก็แลบลิ้นเลียปากและจมูกของตัวเองไม่หยุด ใบหน้าของมันเผยให้เห็นถึงความพึงพอใจ เมื่อได้ยินคำถามของจ้าวเย่า มันก็ตวัดสายตามองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะมีเสียงใสๆ ของเด็กผู้หญิงดังขึ้นในหัวของจ้าวเย่า "ไม่มีชื่อหรอก"

จ้าวเย่าลองคิดดูก็รู้สึกว่าสมเหตุสมผลดี สำหรับแมวจรจัดแล้วจะมีใครที่ไหนมาตั้งชื่อให้กันล่ะ เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "เห็นแกตัวเล็กแถมยังดำปี๋ขนาดนี้ งั้นฉันจะเรียกแกกว่าก้อนถ่านก็แล้วกัน"

พูดจบ จ้าวเย่าก็หันหลังเดินกลับไปที่ประตู "เข้ามาเถอะก้อนถ่าน อาณาเขตไร้เสียงน่ะมีผลครอบคลุมแค่พื้นที่ในบ้านเท่านั้น อ้อ อาณาเขตไร้เสียงก็คือพลังที่ช่วยนวดอวัยวะภายในและกระดูกของแกนั่นแหละ"

ระหว่างที่เดินผ่านประตู จ้าวเย่าก็ถือโอกาสคว้าขาหลังทั้งสองข้างของหยวนหยวนแล้วดึงตัวมันหลุดออกมาจากรูดังป๊อก

"เฮ้อ" จ้าวเย่ามองหยวนหยวนแล้วใช้นิ้วจิ้มพุงกะทิของมันอย่างแรงพลางบ่นอย่างอารมณ์เสีย "แกจะพยายามมุดทำไมฮะ รูมันเล็กแค่นี้ ตัวเองจะลอดผ่านไปได้หรือเปล่าก็ไม่รู้จักหัดดูสังขารตัวเองบ้างเลย"

หยวนหยวนช้อนตามองจ้าวเย่าอย่างน่าสงสารแล้วพูดว่า "ฉันไม่กล้าทำอีกแล้วล่ะ แต่ฉันหิวจริงๆ นะ ขอมันฝรั่งทอดให้ฉันกินสักห่อไม่ได้เหรอ แค่ห่อเดียวเอง ฉันไม่ได้กินมันฝรั่งทอดมาตั้งหลายอาทิตย์แล้วนะ รู้สึกเหมือนเรี่ยวแรงมันหดหายไปหมดเลยเนี่ย"

"ไม่ได้ แกดูสภาพตัวเองตอนนี้สิว่ามันย่ำแย่ขนาดไหน ถ้าขืนแกยังเอาแต่อาหารของมนุษย์กินสุ่มสี่สุ่มห้าอีก สักวันแกคงได้ตายจริงๆ แน่ เครื่องปรุงรสและสารปรุงแต่งสารพัดอย่างในอาหารคนน่ะ แกกินไม่ได้เลยสักนิด เข้าใจไหม"

ก้อนถ่านที่อยู่หน้าประตูมองบานประตูที่เปิดออกสลับกับพื้นที่ด้านนอกอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายมันก็ตัดสินใจเดินตามจ้าวเย่ากลับเข้าไปในบ้าน มันคิดในใจอย่างเงียบๆ "รอให้ร่างกายฟื้นฟูจนแข็งแรงดีแล้วค่อยหนีออกไปก็แล้วกัน"

มันเดินตามหลังจ้าวเย่ากลับเข้ามาในบ้าน จ้าวเย่ามองดูรูเล็กๆ บนประตูที่ถูกก้อนถ่านกลืนกินไปแล้วก็ถามอย่างจนใจ "ตกลงพลังของแกมันทำงานยังไงกันแน่เนี่ย ของที่กินเข้าไปแล้วมันสามารถเอามาอุดรูเดิมได้หรือเปล่า"

หลังจากได้ฟังคำอธิบายจากก้อนถ่าน จ้าวเย่าถึงได้เข้าใจว่าพลังของมันคืออะไรกันแน่

ภายในปากของก้อนถ่านเชื่อมต่อกับมิติพิศวงแห่งหนึ่ง ซึ่งทำให้ในแต่ละวันมันสามารถดูดกลืนสสารต่างๆ เข้าไปในนั้นได้ในปริมาณที่จำกัด เมื่อประเมินจากคำอธิบายของมัน จ้าวเย่าก็เดาว่าน่าจะดูดกลืนสสารได้ราวๆ สองสามตัน

ส่วนเรื่องที่ว่าจะสามารถนำของที่ดูดกลืนเข้าไปออกมาได้หรือไม่นั้น แม้แต่ตัวก้อนถ่านเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

"ลองดูเดี๋ยวก็รู้เองแหละ" ระหว่างที่ก้อนถ่านกำลังอธิบายพลังของตัวเอง มัทฉะก็มานั่งตั้งใจฟังอยู่ข้างๆ ตั้งนานแล้ว พอได้ยินว่าแม้แต่ตัวมันเองก็ไม่รู้ว่าจะเอาของออกจากมิติพิศวงได้หรือเปล่า มัทฉะก็ลุกพรวดขึ้นมาทันที มันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าก้อนถ่านด้วยท่าทีตื่นเต้น "แกก็เปิดใช้พลังสิ เดี๋ยวพ่อจะลองทดสอบดูเอง"

ก่อนหน้านี้ตอนที่อีกฝ่ายกำลังหลับ มันก็แอบล้วงมือเข้าไปควานหาจนทั่วแต่ก็ไม่พบอะไรเลย ตอนนี้มันถึงได้เข้าใจว่าที่เป็นแบบนั้นก็เพราะอีกฝ่ายยังไม่ได้เปิดใช้พลังนั่นเอง

ก้อนถ่านแยกเขี้ยวขู่ฟ่อ "ไสหัวไปเลยนะ"

"ฮี่ๆๆๆ ให้พ่อช่วยทำให้แกคุ้นเคยกับพลังของตัวเองหน่อยเถอะน่า" พูดจบมัทฉะก็เปิดใช้พลังหยุดเวลาทันที เมื่อก้อนถ่านรู้สึกตัวอีกที มัทฉะก็ขึ้นไปคร่อมอยู่บนตัวมันเรียบร้อยแล้ว ร่างกายอันใหญ่โตของมัทฉะทับจนก้อนถ่านแทบจะขยับเขยื้อนไม่ได้

ก้อนถ่านร้องลั่นด้วยความตกใจปนโกรธ "ถอยไปนะ อย่ามาทับตัวฉัน"

อลิซาเบธที่อยู่ริมหน้าต่างไกลออกไปปรายตามองมัทฉะด้วยความรังเกียจก่อนจะสบถเสียงเย็นชา "ไอ้โรคจิต"

ส่วนหยวนหยวนที่อยู่ข้างๆ ก็หลับตาปี๋ด้วยความเวทนา

ในจังหวะที่ก้อนถ่านกำลังร้องโวยวาย มัทฉะก็ใช้ความเร็วปานสายฟ้าแลบยัดอุ้งเท้าหน้าของมันเข้าไปในปากของก้อนถ่าน แล้วเริ่มควานหาของราวกับกำลังล้วงหาอาหารเม็ดในถุง

แม้ว่าปากของก้อนถ่านจะเชื่อมต่อกับมิติพิศวง แต่การจะเปิดประตูมิตินั้นได้หรือไม่นั้นขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของมันเอง

เมื่อเห็นอุ้งเท้าของมัทฉะล้วงเข้ามา มันก็ไม่ได้สนใจว่ามิติพิศวงของมันจะสามารถดูดกลืนสิ่งมีชีวิตได้หรือไม่ มันเปิดมิติพิศวงตามสัญชาตญาณทันที

และในวินาทีต่อมา มันก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าท่อนแขนทั้งหมดของมัทฉะสามารถล้วงผ่านเข้าไปในปากและทะลุเข้าไปในมิติพิศวงของมันได้

ในตอนนี้ก้อนถ่านยังไม่รู้ตัวว่า แม้มันจะไม่สามารถดูดกลืนสิ่งมีชีวิตเข้าไปได้ด้วยตัวเอง แต่เมื่อมันเปิดใช้พลัง สิ่งมีชีวิตเหล่านั้นก็สามารถเลือกที่จะเข้าไปข้างในด้วยตัวเองได้เช่นกัน

หลังจากที่มัทฉะล้วงมือเข้าไปได้สำเร็จ มันก็เริ่มควานหาสะเปะสะปะ "ขอพ่อดูหน่อยสิ ขอพ่อดูหน่อย มือถือของพ่อมันอยู่ไหนเนี่ย"

แม้ก้อนถ่านจะแปลกใจที่มัทฉะล้วงมือเข้าไปได้ แต่มันก็โกรธจัดจนทนไม่ไหว มันงับเขี้ยวอันแหลมคมลงบนแขนของอีกฝ่ายอย่างแรง

"เมี้ยว" มัทฉะร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด มันกระโดดยืนสองขาแล้วสะบัดก้อนถ่านที่กัดแขนตัวเองแน่นอย่างบ้าคลั่ง "ปล่อยนะ รีบปล่อยเดี๋ยวนี้เลย เลือดออกแล้วเนี่ย"

"จ้าวเย่า รีบมาดึงยัยนี่ออกไปที พ่อรู้สึกเหมือนแขนจะขาดแล้ว"

มัทฉะวิ่งพล่านไปทั่วห้องพร้อมกับสะบัดลูกแมวตัวจิ๋วไปมา ในที่สุดเมื่อระยะเวลาคูลดาวน์ของพลังหยุดเวลาสิ้นสุดลง จ้าวเย่าที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็เปิดใช้พลังเพื่อช่วยง้างปากก้อนถ่านออกและปล่อยมันลงกับพื้น

"โอ๊ย เจ็บๆๆๆ จ้าวเย่า รีบพาพ่อไปหาหมอเร็วเข้า"

จ้าวเย่าก้มลงไปดูและพบว่าเป็นแค่แผลถลอกเล็กน้อยเท่านั้น เขาจึงคร้านที่จะสนใจมันอีก

ทว่าก้อนถ่านในมือกลับทำให้เขารู้สึกสงสัยใคร่รู้สุดๆ เขาจับขาหลังทั้งสองข้างของมันห้อยหัวลงแล้วลองแกว่งไปแกว่งมาเบาๆ

ในระหว่างที่กำลังถูกจับแกว่งไปมา เวลาก็กลับมาเดินหน้าตามปกติอีกครั้ง ก้อนถ่านรู้สึกว่าจู่ๆ ภาพตรงหน้าก็ตัดวูบ มันโดนหิ้วขาหลังให้ห้อยหัวลงและถูกจับแกว่งไปมาเสียแล้ว ยังไม่ทันที่มันจะยกเลิกการใช้พลัง วินาทีต่อมาความรู้สึกวิงเวียนศีรษะอย่างรุนแรงก็ตีตื้นขึ้นมา

อ้วก

พริบตาเดียว สสารปริมาณมหาศาลก็ถูกก้อนถ่านสำรอกออกมาจากปาก พวกมันร่วงหล่นลงมากระทบพื้นเสียงดังเคร้งคร้าง มีทั้งหินอ่อน เศษหิน เหล็กเส้นที่มันเพิ่งกินเข้าไปเมื่อวาน รวมไปถึงเคาน์เตอร์ โซฟา โต๊ะและเก้าอี้สารพัดชนิดโผล่พรวดออกมาจนกินพื้นที่ไปกว่าครึ่งห้องนั่งเล่น

จ้าวเย่าตกใจกับสิ่งของที่จู่ๆ ก็โผล่ออกมาจนเผลอปล่อยมือ ก้อนถ่านจึงร้องเหมียวแล้วกระโดดหนีไป

ท่ามกลางกองเศษซากปรักหักพัง มัทฉะกอดสมาร์ตโฟนของตัวเองแล้วเอาหน้าถูไถไปมา "ในที่สุดก็กลับมาหาพ่อสักทีนะ มือถือลูกรัก"

จ้าวเย่าหยิบสร้อยคอทองคำเส้นหนึ่งขึ้นมาจากพื้น เขาพลันนึกถึงข่าวลือที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อเร็วๆ นี้ "มีเครื่องประดับหายไปตั้งหลายชิ้นนี่นา" วินาทีต่อมาเขาก็หันขวับไปมองก้อนถ่าน "รวยแล้ว รวยเละแล้วงานนี้"

ก้อนถ่านลูบปากตัวเองป้อยๆ การอาเจียนเมื่อครู่นี้ทำให้มันรู้สึกทรมานสุดๆ พอเห็นสายตาของจ้าวเย่าที่จ้องมองมา มันก็รู้สึกหนาวสั่นไปทั้งตัว นัยน์ตาของอีกฝ่ายทอประกายวาววับราวกับหิวโหย มันรีบแยกเขี้ยวขู่ทันที "แกจะทำอะไรน่ะ"

วินาทีต่อมา ดวงตาของจ้าวเย่าก็เปล่งแสงสีแดงวาบขึ้น ก้อนถ่านรู้สึกว่าร่างกายของตนสูญเสียการควบคุมไปโดยสิ้นเชิง

"ปล่อยของหมักหมมทิ้งไว้ในท้องนานๆ มันไม่ดีต่อสุขภาพหรอกนะ มานี่มา เดี๋ยวฉันช่วยตรวจเช็กร่างกายให้แกเอง" จ้าวเย่าเดินเข้ามาด้วยใบหน้ายิ้มกริ่ม เขาหิ้วขาหลังทั้งสองข้างของก้อนถ่านขึ้นมาแล้วจับเขย่าอย่างรุนแรง

ภายใต้พลังควบคุมของอลิซาเบธ พลังวิเศษของก้อนถ่านก็ถูกบังคับให้เปิดใช้งานโดยตรง ข้าวของสารพัดชนิดร่วงกราวออกมาจากปากของมันราวกับฝนตก

เมื่อเห็นอัญมณี สร้อยคอ และแหวนหลากสีสันปะปนอยู่ในกองสิ่งของ จ้าวเย่าก็ยิ้มแก้มแทบปริ "ฮ่าๆๆ คราวนี้รวยเละแน่ๆ"

"ก้อนถ่าน เดี๋ยวฉันจะช่วยดีท็อกซ์ลำไส้ให้แกเองนะ"

เมื่อมัทฉะเห็นเครื่องเพชรพลอยเกลื่อนกลาดเต็มพื้น มันก็ตาลุกวาวเช่นกัน มันลากเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วปีนขึ้นไปยืนเพื่อช่วยจ้าวเย่าเขย่าตัวก้อนถ่าน "เดี๋ยวพ่อช่วยด้วยอีกแรง"

"ออกแรงหน่อยสิจ้าวเย่า ยัยนี่ต้องกินเข้าไปเยอะกว่านี้แน่ๆ"

"ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังออกแรงอยู่น่ะ โอ้โห มีกล้องดีเอสแอลอาร์ด้วย ฉันอยากได้มาตั้งนานแล้ว"

มัทฉะประคองไอโฟน 7 ขึ้นมาแล้วโยนสมาร์ตโฟนเครื่องเก่าทิ้งไปข้างๆ อย่างไม่ไยดี มันหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่ง "มีไอโฟน 7 ด้วย กำไรเห็นๆ โคตรคุ้มเลย"

จ้าวเย่ามองดูวัตถุขนาดใหญ่ที่ตกลงมากระแทกพื้นแล้วร้องอุทาน "ว้าว มีเก้าอี้นวดด้วยเหรอเนี่ย โคตรคุ้มเลย"

"ฮ่าๆๆๆ จ้าวเย่า นายดูนี่สิ นี่มันหุ่นยนต์ดูดฝุ่นนี่นา"

ก้อนถ่านถูกจับเขย่าจนเวียนหัวตาลายไปหมด ดวงตาทั้งสองข้างของมันมีภาพเกลียวหมุนติ้วราวกับน้ำวน มันรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่าง และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ตัดสินใจรั้งอยู่ที่นี่

วินาทีต่อมา มันก็อาเจียนออกมาอีกระลอก คราวนี้มันถูกจ้าวเย่ากับมัทฉะจับเขย่าจนของที่เพิ่งกินเข้าไปจริงๆ ขย้อนออกมาจนหมดไส้หมดพุง

หยวนหยวนที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ในสายตาของมันตอนนี้ จ้าวเย่ากับมัทฉะมีเขาแหลมงอกอยู่บนหัว มีปีกค้างคาวและหางกิ้งก่างอกออกมาจากแผ่นหลังเสียแล้ว

"ไอ้ปีศาจสองตัวนี้"

[จบแล้ว]