บทที่ 51 - ห้างสรรพสินค้า

บทที่ 51 - ห้างสรรพสินค้า

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

เหตุผลที่จ้าวเย่าจงใจรั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ในคืนนี้ เป็นเพราะเขาได้ยินข่าวลือจากในอินเทอร์เน็ตว่า ช่วงนี้มักจะมีของสูญหายในห้างแห่งนี้บ่อยครั้ง แม้กระทั่งเครื่องประดับก็ยังหายวับไปต่อหน้าต่อตาพนักงานขายจนหลายคนคิดว่าเป็นเรื่องลี้ลับ

จ้าวเย่าตั้งใจอยู่ต่อในห้างเพื่อตามหาร่องรอยของแมวพลังวิเศษในย่านนี้โดยเฉพาะ

เขาอาศัยพลังหยุดเวลาเพื่อซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำและรอจนกระทั่งห้างสรรพสินค้าปิดทำการได้อย่างราบรื่น

แต่ก่อนหน้านี้เขาปล่อยมัทฉะออกไปและตกลงกันไว้ว่าจะให้มันคอยลาดตระเวนและดูต้นทาง ทว่าตอนนี้ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังคงนั่งเล่นเกมโมบาแถมยังเปย์เงินซื้อสกินตัวละครอีกต่างหาก

สิ่งที่จ้าวเย่าทนไม่ได้มากที่สุดก็คือการที่มันแอบเอาเงินไปซื้อสกินนี่แหละ

เขาเข้าไปคอมเมนต์ใต้โพสต์บนวีแชตของมัทฉะทันทีว่า "แกเอาเงินที่ไหนไปซื้อสกิน แอบโอนเงินจากแอปจ่ายเงินออนไลน์ของฉันไปหรือเปล่า"

หลังจากส่งข้อความไปแล้วก็ไม่มีการตอบกลับใดๆ จ้าวเย่าหมดความอดทนจึงเดินออกไปทันที เขาตั้งใจจะไปจัดการไอ้แมวโง่ตัวนี้ให้เข็ด

เวลาเดียวกันนั้นเองในตอนที่จ้าวเย่ายังซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำเพื่อรอห้างปิด

บนเก้าอี้นวดชั้นห้าของห้างสรรพสินค้า มัทฉะกำลังจ้องมองหน้าจอสมาร์ตโฟนตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

ตอนนี้ขนของมันเงางามสลวย รูปร่างก็ดูเหมือนจะขยายใหญ่ขึ้นมาอีกไซส์ เห็นได้ชัดว่าการกินดีอยู่ดีทุกวันทำให้น้ำหนักของมันพุ่งพรวดขึ้นอีกแล้ว

นอกจากสมาร์ตโฟนแล้ว บนหลังของมันยังมีกระเป๋าเป้ใบเล็กสีเขียวสะพายอยู่ด้วย นี่เป็นกระเป๋าแบบมีซิปที่จ้าวเย่าต้องยอมซื้อให้หลังจากที่มัทฉะประท้วงอยู่หลายครั้ง

ประโยชน์สูงสุดของมันก็คือมัทฉะสามารถเอาสมาร์ตโฟนใส่ไว้ข้างในและพกติดตัวไปไหนมาไหนได้ตลอดเวลา ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่ลากมันออกมาทำภารกิจก็แทบจะกลายเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ

ตอนนี้มันกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้นวดและเล่นเกมโมบาอย่างเมามัน แน่นอนว่ามันไม่มีทางเห็นข้อความในวีแชตที่ส่งมา

มัทฉะบังคับตัวละครราชาวานรพุ่งเข้าใส่ฝั่งตรงข้ามแล้วฟาดกระบองสามทีจนพลปืนจิ๋วฝั่งศัตรูตายคาที่ มันหัวเราะลั่นอย่างสะใจ "ฮ่าๆๆๆ ในที่สุดพ่อก็รู้แล้ว นี่แหละคือตัวละครที่เกิดมาเพื่อพ่อ นี่แหละฮีโร่ลูกรักของพ่อ"

ด้านหลังของเก้าอี้นวดมีลูกกลิ้งนูนๆ กำลังนวดคลึงบริเวณคอของมันอย่างพอเหมาะพอเจาะ มัทฉะหรี่ตาลงด้วยความฟิน "อืม ฝีมือนวดดีกว่าจ้าวเย่ากับแมงโก้เยอะเลย กลับไปต้องให้หมอนั่นซื้อเก้าอี้นวดไปไว้ที่บ้านสักตัวแล้ว"

แต่แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น หญิงสาวในชุดเสื้อยืดและกระโปรงสั้นชี้มือมาที่มัทฉะบนเก้าอี้นวดด้วยใบหน้าตกตะลึง ส่วนมืออีกข้างกำลังถือสมาร์ตโฟนไลฟ์สตรีมมิงอยู่

"ทุกคนคะ เห็นหรือเปล่า มีแมว แมวกำลังเล่นมือถืออยู่ค่ะ"

แต่เมื่อจินเจียเจียหันกลับไปมองที่เก้าอี้นวดอีกครั้ง เจ้าแมวส้มตัวอ้วนฉุก็อันตรธานหายไปเสียแล้ว

เธอหันไปพูดกับกล้องว่า "ทุกคนคะ เห็นกันไหมเอ่ย เมื่อกี้มีแมวส้มอยู่ตรงนั้นจริงๆ นะคะ ทำไมจู่ๆ ถึงหายไปได้ล่ะ นี่มันเรื่องลี้ลับชัดๆ คืนนี้พวกเรามาถูกที่แล้วค่ะ"

เธอหันไปถามลูกเศรษฐีที่อยู่ข้างๆ "จริงไหมเซียวหมิง ห้างสรรพสินค้าของบ้านนายต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ แมวส้มตัวอ้วนกลมขนาดนั้นจู่ๆ ก็หายวับไป เมื่อกี้มันยังเล่นมือถืออยู่เลยนะ ฉันเห็นกับตาเลยว่ามันเล่นมือถืออยู่"

ตรงมุมมืดไม่ไกลนัก มัทฉะเก็บสมาร์ตโฟนใส่กระเป๋าเป้แล้วส่ายก้นดุ๊กดิ๊กเดินกลืนหายไปในความมืด เมื่อได้ยินเสียงแว่วตามหลังมามันก็เบ้ปาก "ชิ ไม่รู้หรือไงว่าแมวส้มก็ต้องอ้วนกันทั้งนั้น อย่างฉันนี่ถือว่าหุ่นเพรียวแล้วนะ"

คนที่เห็นมัทฉะก็คือจินเจียเจียสตรีมเมอร์สาวและเซียวหมิงลูกเศรษฐีนั่นเอง แน่นอนว่าที่พวกเขามาปรากฏตัวที่นี่ก็เพื่อมาสำรวจเรื่องราวลี้ลับที่เพิ่งเป็นข่าวลือเมื่อไม่นานนี้นี่แหละ

หลังจากเหตุการณ์ล่าท้าผีที่คฤหาสน์ร้างครั้งนั้น จินเจียเจียก็จัดไลฟ์สตรีมมิงสำรวจสถานที่ลี้ลับอีกหลายครั้ง

ด้วยหน้าตาที่สะสวยบวกกับความใจกล้า ทำให้การไลฟ์สตรีมมิงเรื่องลี้ลับติดต่อกันหลายครั้งประสบความสำเร็จ ประกอบกับเรื่องราวของแมวพลังวิเศษที่เริ่มปรากฏให้เห็นในสังคมทีละน้อยทำให้ผู้คนให้ความสนใจเรื่องทำนองนี้มากขึ้น ความนิยมของจินเจียเจียจึงพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนตอนนี้แต่ละครั้งที่ไลฟ์ก็มียอดคนดูคงที่ราวๆ หนึ่งแสนคนเลยทีเดียว

การปรากฏตัวและหายตัวไปอย่างกะทันหันของมัทฉะทำให้ช่องแชตในไลฟ์สดคึกคักขึ้นมาทันที ข้อความมากมายหลั่งไหลขึ้นมาบนหน้าจอราวกับสายน้ำตก

เซียวหมิงที่ยืนอยู่ข้างๆ หน้าซีดเผือด เขาเอ่ยปากว่า "เธอตาฝาดที่ไหนล่ะ เมื่อกี้ฉันก็เห็นแมวตัวนั้นเหมือนกัน"

ตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขาได้เห็นจ้าวเย่าจับผี ปล่อยปราณกระบี่ และใช้วิชาเคลื่อนย้ายพริบตา เขาก็เริ่มสนใจเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติขึ้นมา ช่วงที่ผ่านมาเขาก็เลยตามจินเจียเจียไปล่าท้าผีด้วยกันอยู่หลายหน

ถึงแม้ว่าตัวเขาเองจะเป็นคนขี้ขลาดและไม่ได้จิตแข็งแบบจินเจียเจีย แต่เขาก็เป็นนายทุนที่คอยทุ่มเงินสนับสนุนและช่วยเหลือจินเจียเจียได้มากทีเดียว

อย่างห้างสรรพสินค้าแห่งนี้ก็เป็นธุรกิจของครอบครัวเซียวหมิง จินเจียเจียจึงสามารถเข้ามาเดินไลฟ์สดในห้างตอนกลางคืนหลังห้างปิดได้อย่างสบายๆ ก็เพราะเส้นสายของเขานี่แหละ

จินเจียเจียมองกล้องแล้วพูดว่า "คุณผู้ชมคะ สิ่งที่เราเจอเมื่อกี้ต้องเป็นปีศาจแมวอย่างแน่นอน ตอนนี้ฉันกับเซียวหมิงจะลองเดินหาดูแถวนี้ เผื่อว่าจะเจอร่องรอยของมันอีกครั้ง"

แต่เซียวหมิงและจินเจียเจียเดินหาได้ไม่นานก็พลันได้ยินเสียงฝีเท้าดังตึกตักแว่วมาจากที่ไกลๆ

ภายในห้างสรรพสินค้าที่กว้างใหญ่และมืดสลัว เสียงรองเท้าหนังที่กระทบพื้นถูกขยายให้ดังขึ้นหลายเท่า จินเจียเจียและเซียวหมิงมองหน้ากันแล้วรีบพากันไปซ่อนตัวทันทีเมื่อได้ยินเสียงนั้น

"เกิดอะไรขึ้น ฉันสั่งยามไว้แล้วนี่นาว่าคืนนี้ไม่ต้องเดินลาดตระเวน"

จินเจียเจียเบิกตากว้าง แววตาเต็มไปด้วยประกายแห่งความตื่นเต้น "หรือว่าจะเป็นสิ่งนั้น จะต้องเป็นสิ่งนั้นแน่ๆ ใช่มั้ย"

เซียวหมิงหน้าซีดเผือด เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมลงมาจากหน้าผาก เขามีสภาพไม่ต่างจากเด็กน้อยที่ชอบดูหนังผีตอนเด็กๆ ถึงจะอยากรู้อยากเห็นเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติมากแค่ไหน แต่พอต้องมาเจอเข้าจริงๆ ก็มักจะกลัวจนหัวหดเสมอ

เมื่อเห็นท่าทางตื่นเต้นของจินเจียเจีย เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า "เธอเลิกตื่นเต้นขนาดนี้ได้ไหม" เขาหยิบมือถือออกมาแล้วกดเบอร์แจ้งเหตุด่วนเตรียมไว้ "ถ้ามีอะไรผิดปกติฉันจะโทรแจ้งตำรวจทันที"

"ทำไมนายถึงได้ขี้ปอดแหกแบบนี้ฮะ" จินเจียเจียพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ฉันจะคอยดูว่าตกลงแล้วมันคือตัวอะไรกันแน่" พูดจบเธอก็ชูกล้องขึ้นแล้วค่อยๆ ยืดตัวขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์

"ทุกคนคะ ห้ามกดปิดไลฟ์เด็ดขาดเลยนะคะ เรามาดูกันดีกว่าว่าใครกำลังเดินมา"

จินเจียเจียถือกล้องและค่อยๆ ชะโงกหน้าออกไปมอง เซียวหมิงที่อยู่ข้างๆ หน้าเจื่อน เขาคว้าชายเสื้อของจินเจียเจียเอาไว้เพราะอยากห้ามไม่ให้อีกฝ่ายยื่นหน้าออกไป

แต่ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าที่ดังก้องก็หยุดชะงักลงกะทันหัน บรรยากาศในห้างสรรพสินค้ากลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง

ท่ามกลางความเงียบจนชวนอึดอัด เซียวหมิงหน้าซีดหนักกว่าเดิม เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่พร้อมกับกำชายเสื้อของจินเจียเจียแน่นขึ้น

ในช่องแชตมีข้อความมากมายเด้งขึ้นมารัวๆ

"ฉันเห็นเด็กผู้หญิงใส่ชุดแดง"

"สตรีมเมอร์ มีคนนั่งอยู่บนไหล่เธอ"

"เจียเจียนับวันยิ่งสวยขึ้นนะเนี่ย"

จินเจียเจียไม่ได้สนใจข้อความในช่องแชต สายตาของเธอจับจ้องไปที่พื้นที่รอบตัวเพื่อค้นหาทิศทางของเสียงฝีเท้าเมื่อครู่นี้

วินาทีต่อมาก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลังของพวกเขาทั้งสองคน

"ทำไมถึงเป็นพวกเธอสองคนอีกแล้วเนี่ย"

[จบแล้ว]