บทที่ 14 - แมวแร็กดอลล์

บทที่ 14 - แมวแร็กดอลล์

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

มันคือแมวหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้มตัวหนึ่ง ขนาดตัวใหญ่กว่ามัทฉะขึ้นมาอีกระดับ ขนสีขาวฟูฟ่องยาวสลวยราวกับเส้นไหมคลุมไปทั่วทั้งตัว ยิ่งตรงช่วงคอที่ขนยาวและฟูเป็นพิเศษนั้นดูเหมือนมันกำลังสวมผ้าพันคออยู่เลย

บนหัวมีลวดลายสีเทาจางๆ จมูกกับปากสีชมพูอ่อนเชื่อมติดกัน ดูแล้วน่ารักน่าชังสุดๆ ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างราวกับอัญมณีเม็ดงามที่กำลังฉายแววตื่นตระหนก

ด้วยรูปลักษณ์ที่โดดเด่นสะดุดตาขนาดนี้ ทำให้จ้าวเย่าจำมันได้ในทันทีที่เห็น

"ที่แท้ก็แมวแร็กดอลล์นี่เอง"

แมวแร็กดอลล์เป็นแมวสายพันธุ์ใหม่ที่เพิ่งได้รับการเพาะพันธุ์ขึ้นมาในช่วงไม่กี่สิบปีมานี้ ถ้าจะให้สรุปลักษณะเด่นสั้นๆ ก็คือตัวใหญ่ ขนยาว หน้าตาจิ้มลิ้ม นิสัยขี้อ้อนติดคนจนได้รับฉายาว่าเป็นลูกหมาในร่างแมว แน่นอนว่าค่าตัวของมันก็แพงหูฉี่ มีตั้งแต่หลักหมื่นไปจนถึงหลักแสนหยวนเลยทีเดียว

จ้าวเย่าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าคราวนี้แมวที่ตื่นรู้พลังวิเศษจะเป็นแมวแร็กดอลล์แสนสวยตัวนี้

เขาใช้เวลาสองวินาทีพุ่งตัวออกจากห้อง ใช้เวลาอีกสามวินาทีวิ่งลงบันไดมาถึงตัวแมวแร็กดอลล์ เวลาหนึ่งวินาทีที่เหลือจ้าวเย่าทำได้แค่เอาเชือกปีนเขาพันรอบตัวมันไว้รอบหนึ่งก่อนที่เวลาจะกลับมาเดินตามปกติ

แทบจะในเสี้ยววินาทีที่เวลาเดินตามปกติ เสียงแผดร้องแสบแก้วหูก็ดังขึ้น เสียงร้องที่ชวนขนลุกราวกับเด็กทารกกำลังร้องไห้จ้านั้นดังมาจากแมวแร็กดอลล์ตรงหน้านี่เอง

ที่แท้เสียงกรีดร้องโหยหวนก่อนหน้านี้ก็เป็นผลงานของแมวแร็กดอลล์ตัวนี้นี่เอง

เมื่อเสียงแผดร้องดังขึ้น จ้าวเย่าก็รู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของเขาหนักอึ้งราวกับกำลังจะสูญเสียการควบคุมไป

เขาเห็นแมวแร็กดอลล์เบิกตาสีฟ้าคู่โตที่ส่องประกายสีแดงจ้องมองมาที่เขาเขม็ง ราวกับมีจิตใต้สำนึกอันทรงพลังที่แสนแปลกปลอมแทรกซึมเข้ามาในหัวของจ้าวเย่า เพื่อแย่งชิงการควบคุมร่างกายของเขาไป

จ้าวเย่ามองดูสองมือของตัวเองที่ค่อยๆ คลายเชือกออกอย่างเชื่องช้า เขาพยายามฝืนอย่างสุดกำลังแต่ก็ไม่สามารถแย่งการควบคุมกลับคืนมาได้เลย

จังหวะนั้นเองมัทฉะก็ส่งเสียงร้องเหมียวแล้วพุ่งพรวดเข้ามา มันตะปบอุ้งเท้าเข้าที่หัวของแมวแร็กดอลล์เต็มแรง ก่อนจะรัวอุ้งเท้าตบซ้ายขวาเข้าที่แก้มของแมวแร็กดอลล์เป็นชุด

ไม่รู้หรอกว่าสร้างความเสียหายไปได้แค่ไหน แต่มันก็ทำให้แมวแร็กดอลล์ถึงกับขนพองสยองเกล้า หันมาจ้องมองมัทฉะด้วยสายตาอาฆาตแค้นทันที

เสียงใสแจ๋วเหมือนเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ดังก้องขึ้นในหัวของมัทฉะและจ้าวเย่าพร้อมกัน "แกกล้าตบหน้าฉันเหรอ"

มัทฉะร้องขู่ฟ่อแล้วกระโจนขึ้นไปคร่อมบนหลังของแมวแร็กดอลล์ทันที "ถ้าแกยังไม่หยุด พ่อจะข่มขืนแกเดี๋ยวนี้แหละ"

คราวนี้ใบหน้าของแมวแร็กดอลล์เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีด ดวงตาสีฟ้าเม็ดงามหดแคบลงเท่ารูเข็ม "ฉันจะกัดแกให้ตาย"

วินาทีต่อมา จ้าวเย่าที่ถูกควบคุมอยู่ก็เตะเสยเข้าไปตรงจุดยุทธศาสตร์ของมัทฉะ มัทฉะทำได้แค่กระโดดถอยหลังหลบ จ้าวเย่ายังคงพุ่งตามไปติดๆ แล้วรัวเตะใส่มัทฉะไม่ยั้ง แต่ถึงช่วงนี้มัทฉะจะอ้วนขึ้นนิดหน่อย ทว่าการโยกหลบในพื้นที่แคบๆ แบบนี้ก็ยังคงความปราดเปรียวตามสัญชาตญาณแมวเอาไว้ได้ ทำให้ลูกเตะของจ้าวเย่าพลาดเป้าไปหมด

ระหว่างที่แมวแร็กดอลล์กำลังจะควบคุมให้จ้าวเย่าโจมตีมัทฉะต่อ ระยะเวลาคูลดาวน์หกวินาทีก็สิ้นสุดลง พลังหยุดเวลาถูกใช้งานอีกครั้ง โลกทั้งใบหยุดนิ่งลงในฉับพลัน

พอเวลาหยุดนิ่ง จ้าวเย่าก็สัมผัสได้ทันทีว่าเขากลับมาเป็นปกติและสามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้แล้ว

เห็นได้ชัดว่าในสภาวะที่เวลาถูกหยุด พลังของอีกฝ่ายก็ถูกระงับไปด้วย

เขาพุ่งตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายทันที ดึงเชือกปีนเขาออกมามัดตัวแมวแร็กดอลล์อย่างบ้าคลั่ง ในช่วงเวลาสั้นๆ แค่หกวินาที เขาจัดการมัดหัว มัดคอ และรวบขาทั้งสี่ข้างของแมวแร็กดอลล์ไว้แน่นหนา

ด้วยความที่กลัวว่าอีกฝ่ายจะใช้พลังประหลาดนั่นขึ้นมาอีกเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ จ้าวเย่าเลยไม่สนแล้วว่าตอนนี้เวลาหยุดอยู่หรือเปล่า เขาเอาแต่มัดเชือกปีนเขาทบไปทบมาจนแมวแร็กดอลล์มีสภาพไม่ต่างจากบ๊ะจ่าง

"ก่อนหน้านี้มันจ้องตาฉัน หรือว่าต้องสบตาก่อนถึงจะใช้พลังได้"

"แล้วก็เสียงร้องแหลมๆ นั่นอีก หรือว่ามันควบคุมฉันผ่านทางเสียง"

ยิ่งอยู่ในสถานการณ์คับขัน จ้าวเย่าก็ยิ่งดูใจเย็นขึ้น รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ในการต่อสู้เมื่อครู่ผุดขึ้นมาในหัวให้เขาวิเคราะห์อย่างต่อเนื่อง

ดังนั้นปากของแมวแร็กดอลล์จึงถูกมัดปิดสนิท ดวงตาก็ถูกบังเอาไว้ ร่างทั้งร่างถูกจับกดให้นอนหงายอยู่บนพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

กว่าจ้าวเย่าจะรู้ตัวว่าเวลาเดินตามปกติมาหลายวินาทีแล้ว ก็ตอนที่เชือกปีนเขาหมดม้วนพอดี

มองดูแมวแร็กดอลล์ที่ถูกมัดเป็นมัมมี่อยู่บนพื้น จ้าวเย่าก็พ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก โชคดีที่พลังของอีกฝ่ายไม่สามารถใช้งานได้ตามอำเภอใจ และดูเหมือนจะไม่สามารถควบคุมหลายๆ เป้าหมายพร้อมกันได้ด้วย ถึงจะไม่รู้ว่ามีข้อจำกัดอะไรบ้าง แต่อย่างน้อยมาตรการรับมือในตอนนี้ก็น่าจะหยุดยั้งการใช้พลังของมันได้แล้ว

"ปล่อยฉันนะ"

"พวกแกกล้ามัดฉันได้ยังไง"

"ถ้าฉันหลุดไปได้ล่ะก็ ฉันจะกัดพวกแกให้ตายหมดเลยคอยดู"

เสียงใสๆ ของเด็กผู้หญิงดังโวยวายอยู่ในหัวของจ้าวเย่ากับมัทฉะไม่หยุด มัทฉะเดินอาดๆ เข้าไปหา เอาจมูกไปดมฟุดฟิดๆ แถวก้นของแมวแร็กดอลล์อย่างเอาเป็นเอาตาย

"แก แกทำอะไรน่ะ แกกล้าทำเรื่องพรรค์นี้ได้ยังไง"

พอรู้ตัวว่าจุดสงวนกำลังโดนดม แมวแร็กดอลล์ก็ยิ่งดิ้นพล่านด้วยความโกรธ

สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมวเนี่ย ความจริงแล้วเป็นสัตว์ที่รักสันโดษมากๆ ลำดับชั้นและอาณาเขตระหว่างพวกมันถูกกำหนดไว้อย่างชัดเจน

และการดมก้นก็มักจะเป็นพฤริกรรมที่แมวจ่าฝูงทำกับแมวระดับล่างกว่าเท่านั้น สิ่งที่มัทฉะทำจึงทำให้แมวแร็กดอลล์รู้สึกเหมือนโดนหยามเกียรติอย่างรุนแรง

แต่มัทฉะกลับเลียริมฝีปากแล้วร้องถาม "เป็นสาวน้อยซะด้วย บอกมา พลังของเธอคืออะไร"

แมวแร็กดอลล์ไม่ยอมปริปากพูดอะไรเลยสักคำ แววตาที่ถูกปิดบังไว้เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

จ้าวเย่าลองเหลือบมองหน้าต่างภารกิจ ก็พบว่าภารกิจยังไม่ถือว่าเสร็จสมบูรณ์

จังหวะนั้นเองจินเจียเจียกับเซียวหมิงก็วิ่งตามลงมาพอดี ทั้งสองคนมองจ้าวเย่าด้วยความประหลาดใจ ในแววตาของพวกเขามีทั้งความตกตะลึง เลื่อมใส และหวาดกลัวปะปนกันไปหมด

ขนาดเซียวหมิงที่เพิ่งโดนจ้าวเย่าถีบไปหลายที เมื่อครู่นี้ก็ยังมองจ้าวเย่าด้วยความยำเกรง โดยไม่มีวี่แววของความขุ่นเคืองเลยแม้แต่น้อย

เขามองจ้าวเย่าอย่างซาบซึ้งใจพลางเอ่ยว่า "ท่านอาจารย์ ขอบคุณมากครับที่ช่วยผมไว้เมื่อกี้ เมื่อกี้นี้ผมรู้สึกเหมือนโดนผีสิงเลย"

จินเจียเจียถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "ท่านอาจารย์คะ ไอ้ตัวนั้นหนีไปไหนแล้วล่ะคะ อาจารย์จับมันได้หรือเปล่า ขอดูหน่อยได้ไหมคะ" พูดพลางเธอก็เบนสายตาไปมองก้อนขนสีขาวที่ถูกมัดอยู่บนพื้น

แต่จ้าวเย่ากลับหิ้วตัวแมวแร็กดอลล์ไปซ่อนไว้ข้างหลังอย่างเงียบๆ "วางใจเถอะ ไอ้ตัวนั้นโดนผมจับไว้แล้ว ตอนนี้ที่นี่ปลอดภัยแล้วล่ะ ผมเองก็ต้องขอตัวก่อน"

พูดจบเขาก็หันหลังเดินจากไปทันที พอเห็นจ้าวเย่ากำลังจะเดินออกจากคฤหาสน์ จินเจียเจียกับเซียวหมิงก็รีบวิ่งตามไป แต่พอพวกเขาก้าวพ้นประตูบ้านออกมา มองไปที่สวนหย่อมก็ไม่เห็นเงาของจ้าวเย่าเสียแล้ว

จ้าวเย่าใช้พลังหยุดเวลาชิ่งหนีออกจากคฤหาสน์ไปตั้งนานแล้ว

เซียวหมิงมองดูสวนหย่อมที่ว่างเปล่าพลางพึมพำว่า "นึกจะไปก็ไป สมกับเป็นยอดฝีมือที่ปลีกวิเวกจริงๆ" ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจจินเจียเจียแล้ว ในหัวของเขามีแต่เรื่องแฟนตาซีที่เพิ่งเจอมาสดๆ ร้อนๆ

ส่วนจินเจียเจียก็มองกล้องด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "ทุกคนเห็นเหตุการณ์เมื่อกี้ไหมคะ..."

"เอ๊ะ ทำไมกล้องฉันหันกลับด้านล่ะ"

"นี่พวกคุณไม่ได้เห็นฉากเมื่อกี้กันเลยเหรอคะ"

จนกระทั่งตอนนี้ที่จินเจียเจียเริ่มตั้งสติได้ เธอถึงเพิ่งสังเกตว่าตัวเองถือกล้องสลับด้านมาตลอด คนดูในห้องสตรีมมิงเห็นแค่หน้าเธอตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีใครได้เห็นฉากต่อสู้ระหว่างจ้าวเย่ากับแมวแร็กดอลล์เลยสักนิด

"อุตส่าห์คิดว่าคราวนี้จะได้ดังเป็นพลุแตกไปทั่วเน็ตแล้วเชียว ทำไมถึงไม่ได้ถ่ายไว้เนี่ย"

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเสียดายสุดซึ้ง

[จบแล้ว]