บทที่ 2 ของฟรีไม่มีในโลก

บทที่ 2 ของฟรีไม่มีในโลก

"คุณหนู ฮูหยินพาคุณหนูรองไปจุดธูปไหว้พระที่วัดต้าเจาแล้วเจ้าค่ะ" เจียงเซียงเอ่ยขึ้น ไม่อาจเก็บซ่อนสีหน้าโกรธเคืองไว้ได้

ตลอดระยะเวลาครึ่งเดือนนับตั้งแต่ที่คุณหนูได้รับการยอมรับจากจวนปั๋ว นางก็ตระหนักได้ว่าฮูหยินนั้นรักใคร่เอ็นดูเพียงแค่คุณหนูรองต้วนเว่ยโหรวและซื่อจื่อเท่านั้น

คุณหนูใหญ่เพิ่งจะกลับมายังจวนแห่งนี้ และต้องการการเอาใจใส่จากมารดาผู้ให้กำเนิด ทว่าทันทีที่คุณหนูรองออดอ้อน ฮูหยินกลับทอดทิ้งคุณหนูใหญ่ที่กำลังป่วยไข้ แล้วพานางไปวัดต้าเจาเสียอย่างนั้น

เชี่ยนเฉ่าเองก็เอ่ยอย่างขัดเคืองใจไม่แพ้กัน "คุณหนูยังป่วยอยู่นะเจ้าคะ! ทำไมถึงไม่ไปวัดต้าเจาวันอื่นเล่า? ทำไมต้องเจาะจงไปตอนที่คุณหนูป่วยด้วย? ข้าว่าคุณหนูรองจงใจทำแบบนี้แน่ๆ"

ต้วนหมิงซีไม่ได้แม้แต่จะกะพริบตา ในชาติก่อน นางรู้สึกเศร้าใจกับเรื่องนี้อยู่บ้างจริงๆ โดยคิดไปว่าตนเองทำสิ่งใดผิดไปหรือเปล่า เจียงฮูหยิน ฮูหยินใหญ่แห่งจวนติ้งหยวนปั๋วถึงได้ไม่ค่อยใส่ใจดูแลนาง

มาบัดนี้นางรู้แล้วว่า ใจที่ลำเอียงก็คือความลำเอียงอยู่วันยังค่ำ

คนหนึ่งเติบโตมาข้างกาย ส่วนอีกคนระหกระเหินอยู่นอกจวนมานานกว่าสิบปี... ย่อมเป็นธรรมดาที่คนที่อยู่ใกล้ชิดจะสนิทสนมมากกว่า

นางมองไปที่สาวใช้ทั้งสองแล้วเอ่ยถาม "เมื่อวานอี๋เหนียงหยางมาเยี่ยมข้าหรือ?"

"เจ้าค่ะ อี๋เหนียงหยางเห็นว่าคุณหนูใหญ่ยังหลับอยู่ ก็เลยทิ้งรังนกไว้กล่องหนึ่งแล้วก็กลับไป ไม่ยอมให้บ่าวปลุกท่านเจ้าค่ะ" เชี่ยนเฉ่ารีบตอบ

ในยามนี้ เชี่ยนเฉ่าอดคิดไม่ได้ว่าอี๋เหนียงหยางยังใส่ใจดูแลคุณหนูใหญ่มากกว่าฮูหยินเสียอีก

"ไปเชิญอี๋เหนียงหยางมาที" ต้วนหมิงซีแค่นยิ้มในใจ วันนี้ตอนที่ฮูหยินไปวัดต้าเจา นางจะได้พบกับมารดาของเกาจ้าน ทั้งสองจะพูดคุยกันอย่างถูกคอและหยิบยกเรื่องการแต่งงานขึ้นมาหารือ

ตระกูลเกาหมายตาต้วนเว่ยโหรวเอาไว้ แต่ต้วนเว่ยโหรวจะยอมแต่งงานกับเกาจ้านที่มีสตรีในดวงใจอยู่แล้วได้อย่างไร? ดังนั้น นางจึงรีบเสนอแนะเจียงฮูหยินให้ส่งตัวนางไปแต่งงานแทน

ตระกูลเกาเป็นถึงจวนเว่ยกั๋วกง ในขณะที่ตระกูลต้วนเป็นเพียงจวนปั๋ว เจียงฮูหยินจะตัดใจปฏิเสธการเกี่ยวดองเช่นนี้ลงได้อย่างไร?

ในเมื่อต้วนเว่ยโหรวปฏิเสธที่จะแต่งงาน ภาระหน้าที่นี้ย่อมตกมาอยู่ที่นางอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ส่วนต้วนชิงอิน บุตรสาวที่เกิดจากอี๋เหนียงหยาง ด้วยฐานะลูกอนุ แม้ว่านางอยากจะแต่ง ตระกูลเกาก็ไม่มีทางรับนางไปเป็นสะใภ้ นั่นจะไม่ใช่การผูกมิตร แต่เป็นการสร้างศัตรูเสียมากกว่า

ในชาตินี้ ต้วนเว่ยโหรวอย่าหวังว่าจะได้ผลักไสนางลงไปในกองเพลิงอีกเลย

อี๋เหนียงหยางมาถึงอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตัวจะก้าวพ้นประตู เสียงของนางก็ลอยมาก่อนแล้ว "อนุผู้นี้มาสายไปเสียหน่อย คุณหนูใหญ่โปรดอย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ"

กลิ่นหอมระรวยลอยแตะจมูก จากนั้นอี๋เหนียงหยางที่สวมเสื้อกั๊กสีแดงกุหลาบและกระโปรงยาวสีขาวนวลก็ก้าวเท้าเดินเข้ามาอย่างแช่มช้อย

ความงามของอี๋เหนียงหยางอาจไม่หมดจดงดงามเท่าเจียงฮูหยิน ทว่าเสน่ห์เย้ายวนที่แผ่ซ่านออกมานั้นช่วยให้นางยืนหยัดได้อย่างมั่นคงในจวนปั๋วแห่งนี้

นางเป็นคนฉลาดหลักแหลมและพลิกแพลงเก่ง รับมือกับสถานการณ์ต่างๆ ได้อย่างยอดเยี่ยมจนแม้แต่คนเก่งกาจอย่างเจียงฮูหยินก็ยังหาข้อติไม่ได้

ในชาติก่อน นางเชื่อว่าตนควรยืนอยู่เคียงข้างมารดาผู้ให้กำเนิด จึงได้เพิกเฉยต่อความปรารถนาดีของอี๋เหนียงหยาง

ทว่าชาตินี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว

"อี๋เหนียงหยาง เมื่อวานท่านมาหา แต่ข้าดันหลับอยู่พอดี ต้องขออภัยที่ทำให้ท่านต้องเสียเที่ยว วันนี้ข้ารู้สึกเบาสบายตัวขึ้นมาก ก็เลยเชิญอี๋เหนียงหยางมาพูดคุยกันเสียหน่อย ขอบคุณสำหรับรังนกนะเจ้าคะ อี๋เหนียง" ต้วนหมิงซีกล่าวด้วยรอยยิ้มละมุนละไม แสดงออกถึงความเป็นมิตร "อี๋เหนียงรีบนั่งลงเถิด เชี่ยนเฉ่า ยกน้ำชามา"

ดวงตาคู่สวยของอี๋เหนียงหยางกวาดมองไปรอบๆ นางแย้มยิ้มพลางเม้มริมฝีปาก "คุณหนูใหญ่อย่ากล่าวเช่นนั้นเลยเจ้าค่ะ ท่านเป็นถึงบุตรสาวคนโตของท่านปั๋ว สูงส่งยิ่งนัก รังนกแค่กล่องเดียวไม่ได้สลักสำคัญอันใดหรอกเจ้าค่ะ"

บุตรสาวคนโตผู้สูงส่งที่สุดอย่างนั้นหรือ?

อี๋เหนียงหยางช่างเก่งกาจในเรื่องการปั่นหัวคนเสียจริง รู้จักพูดจาแทงใจดำคนนัก

เชี่ยนเฉ่ายกน้ำชาเข้ามา ต้วนหมิงซีโบกมือไล่ทุกคนในห้องออกไป และสั่งให้เชี่ยนเฉ่ากับเจียงเซียงเฝ้าอยู่หน้าประตู

"รังนกกล่องเดียวอาจจะไม่ได้มากมายอะไร แต่รังนกที่อี๋เหนียงหยางส่งมาให้เป็นของชั้นดี ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของท่านมาก"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อี๋เหนียงหยางก็พินิจพิเคราะห์ต้วนหมิงซีอย่างละเอียดถี่ถ้วน นางรู้สึกว่าหลังจากล้มป่วยคราวนี้ คุณหนูใหญ่ดูจะเฉลียวฉลาดขึ้นมาก

การที่นางถูกเรียกตัวมาเป็นการเฉพาะในวันนี้ คงไม่ได้เป็นเพราะเรื่องรังนกเพียงอย่างเดียวแน่

ประสบการณ์การรับมือกับฮูหยินมานานกว่าสิบปีทำให้นางไม่ใช่คนไร้หัวคิด ข้อสงสัยบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ... หรือว่าคุณหนูใหญ่จะน้อยใจที่วันนี้ฮูหยินพาคุณหนูรองไปจุดธูปไหว้พระ?

ต้วนหมิงซีจับจ้องแววตาวอกแวกของอี๋เหนียงหยางและล่วงรู้ความคิดในใจของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี นางรู้ซึ้งถึงนิสัยใจคอของอี๋เหนียงหยางและรู้วิธีที่จะชักใยคนผู้นี้ นางจึงเอ่ยขึ้นว่า "จะว่าไปแล้ว คุณชายรองก็ใกล้จะหมั้นหมายแล้วใช่หรือไม่?"

เมื่อพูดถึงเรื่องการแต่งงานของบุตรชาย สีหน้าของอี๋เหนียงหยางก็ดูขุ่นเคืองขึ้นมาเล็กน้อย

แม้ว่านางจะเป็นที่โปรดปราน แต่บุตรชายของนางก็เป็นเพียงลูกอนุ การจะให้เขาแต่งงานกับบุตรสาวคนโตสายตรงของตระกูลใหญ่โตนั้นเป็นเรื่องที่ยากแสนยาก แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แต่นางไม่ยอมแพ้หรอก พวกเขาทั้งคู่ต่างก็เป็นบุตรชายของท่านปั๋วเหมือนกัน เหตุใดจึงต้องแบ่งแยกชนชั้นด้วยเล่า?

"สำหรับเรื่องสำคัญอย่างการแต่งงาน ข้าที่เป็นเพียงอนุจะไปมีสิทธิ์มีเสียงอะไรได้ คงต้องแล้วแต่ท่านปั๋วกับฮูหยินจะเห็นสมควรเจ้าค่ะ" อี๋เหนียงหยางถอนหายใจแผ่วเบา เผยให้เห็นสีหน้าจนใจและน้อยเนื้อต่ำใจ

ต้วนหมิงซีคล้อยตามน้ำไป "ข้าได้ยินมาว่าคุณชายรองมีพรสวรรค์ด้านการศึกษามาก สอบผ่านจวี่เหรินตั้งแต่ยังหนุ่ม อี๋เหนียงไม่เคยคิดจะให้คุณชายรองเข้าสอบขุนนางในปีหน้าบ้างหรือ? หากเขาสอบผ่านจิ้นซื่อ โอกาสในการแต่งงานของคุณชายรองก็ย่อมจะแตกต่างออกไปอย่างแน่นอน"

อี๋เหนียงหยางมองคุณหนูใหญ่ด้วยความคลางแคลงใจ นางเติบโตมาในตระกูลพ่อค้า จะไปรู้เรื่องพวกนี้ได้อย่างไร?

"คุณหนูใหญ่ ข้าจะไม่อยากให้คุณชายรองเข้าสอบได้อย่างไรกันเจ้าคะ? เพียงแต่ฮูหยินบอกว่าให้สร้างครอบครัวก่อนค่อยสร้างเนื้อสร้างตัว ข้าจะทำอะไรได้เล่า? ก็ต้องฟังคำสั่งฮูหยินเท่านั้นแหละเจ้าค่ะ"

แม้อี๋เหนียงหยางจะตัดพ้อ แต่นางตั้งปณิธานไว้ในใจแน่วแน่ว่าจะไม่มีวันยอมให้ฮูหยินมากดขี่บุตรชายของตนได้เป็นอันขาด

ที่ฮูหยินกระตือรือร้นอยากให้บุตรชายของนางแต่งงาน ก็เป็นเพราะไม่อยากให้เขาสอบได้ตำแหน่งสูงๆ ไม่ใช่หรือ?

ตอนที่คุณชายรองเข้าสอบและสอบผ่านจวี่เหรินเป็นครั้งแรก นางยังจำได้ดีว่าสีหน้าของฮูหยินดูไม่ได้เพียงใด

ต่อเมื่อบุตรชายของนางสอบผ่านจิ้นซื่อและได้เป็นขุนนางเท่านั้น นางถึงจะเชิดหน้าชูตาในจวนแห่งนี้ได้อย่างแท้จริง

ต้วนหมิงซีไม่เชื่อคำพูดของอี๋เหนียงหยางแม้แต่ครึ่งคำ นางมองอี๋เหนียงหยางพร้อมกับเอ่ยด้วยความเสียดาย "หากเป็นเช่นนั้น ก็น่าเสียดายแย่"

"คุณหนูใหญ่หมายความว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ?"

"เดิมทีข้าคิดว่า หากคุณชายรองยังคงศึกษาเล่าเรียนต่อไป ข้าอยากจะแนะนำปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่งให้เขารู้จัก แต่ในเมื่ออี๋เหนียงมีแผนอื่นแล้ว ก็ช่างมันเถิด"

อี๋เหนียงหยางปัดตกความคิดนั้นทิ้งไป นางคิดว่าคนที่เติบโตมาในตระกูลพ่อค้าจะไปรู้จักปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร แต่ก็ยังอดถามไม่ได้ "ขออนุญาตถามได้หรือไม่เจ้าคะว่าคุณหนูใหญ่ตั้งใจจะแนะนำผู้ใด?"

"ท่านราชบัณฑิตเฉิน เฉินฉีถิง อาจารย์ใหญ่แห่งสถานศึกษาซงซาน"

"อะไรนะ?!" อี๋เหนียงหยางผุดลุกขึ้นด้วยความตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนไปมา ดวงตาจ้องเขม็งไปที่ต้วนหมิงซี "คุณหนูใหญ่ ท่านไม่ได้กำลังล้ออนุผู้นี้เล่นใช่หรือไม่เจ้าคะ?"

เฉินฉีถิงผู้นั้นเป็นใครกัน? เขาเป็นผู้ควบคุมการชำระ 'สารานุกรมต้าฉู่' แม้จะไม่ได้เป็นขุนนางในราชสำนัก แต่ชื่อเสียงของเขาก็โด่งดังระบือไกลไปทั่วหล้า และมีลูกศิษย์ลูกหาอยู่ทุกหนทุกแห่ง

อย่าว่าแต่คุณชายรองเลย แม้แต่ซื่อจื่อเองก็อาจจะไม่มีบุญได้ร่ำเรียนกับท่าน

หากบุตรชายของนางได้เป็นลูกศิษย์ของท่านราชบัณฑิตเฉินจริงๆ... หัวใจของอี๋เหนียงหยางก็เริ่มเต้นระส่ำ นางจ้องมองต้วนหมิงซีเขม็ง ลมหายใจเริ่มติดขัด นัยน์ตาทอประกายวาววับ "คุณหนูใหญ่ สิ่งที่ท่านพูดมาเป็นความจริงหรือเจ้าคะ?"

"ข้าไม่เคยพูดปด"

อี๋เหนียงหยางสูดหายใจเข้าลึก "ท่านจะพิสูจน์ได้อย่างไร?"

ต้วนหมิงซีเปล่งเสียงเรียก "เจียงเซียง ยกหนังสือเข้ามา"

ไม่นานนัก เจียงเซียงก็ประคองกล่องไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรหุ้มมุมทองคำขนาดยาวประมาณหนึ่งฟุตและหนาเท่าฝ่ามือเข้ามาอย่างระมัดระวัง แล้ววางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

เมื่อเปิดกล่องออก อี๋เหนียงหยางก็ชะโงกหน้าเข้าไปดู และอดไม่ได้ที่จะสูดปากด้วยความตื่นตะลึง

"นี่มัน... นี่มัน..." อี๋เหนียงหยางอุทาน กลืนคำพูดที่เหลือลงคอไป

ต้วนหมิงซียิ้มบางๆ "อี๋เหนียงหยางตาแหลมคมยิ่งนัก มองปราดเดียวก็รู้ว่านี่คือ 'สารานุกรมต้าฉู่' ที่ท่านราชบัณฑิตเฉินเป็นผู้จารึกอักษรด้วยตนเอง"

อี๋เหนียงหยางทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เมื่อหนังสือเล่มนี้รวบรวมเสร็จสมบูรณ์ องค์ฮ่องเต้ก็มีพระราชโองการให้เผยแพร่ออกไปในวงกว้าง ท่านปั๋วพยายามอย่างหนักที่จะทุ่มเงินซื้อ 'สารานุกรมต้าฉู่' ชุดที่มีตราประทับของท่านราชบัณฑิตเฉินมาในราคาสูงลิ่ว และนางก็เคยอ้อนวอนขอท่านปั๋วดูมันสักครั้ง

ชุดนี้กับชุดนั้นมีตราประทับและลายมือที่เหมือนกันทุกประการ

"คุณหนูใหญ่ โปรดบอกมาตามตรงเถิด ท่านต้องการให้อนุผู้นี้ทำสิ่งใด?"

ของฟรีไม่มีในโลก คุณหนูใหญ่อุตส่าห์หย่อนเหยื่อชิ้นโตมาให้ขนาดนี้ ย่อมไม่มีทางที่นางจะยอมเสียเปรียบเปล่าๆ เป็นแน่