บทที่ 20 ท่านเซียนเฒ่าเคราขาว

บทที่ 20 ท่านเซียนเฒ่าเคราขาว

ครอบครัวสกุลเจียงตัดสินใจพักต่ออีกหนึ่งคืน เพื่อรอให้เจียงหว่านฟื้นขึ้นมาก่อนจึงค่อยวางแผนขั้นต่อไป

หลังจากผ่านเรื่องขวัญผวาเมื่อคืน ชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ตัดสินใจที่จะอพยพหนีภัยแล้งกันแล้ว

แม้จะไม่มีใครรู้ว่าสถานการณ์เบื้องหน้าจะเป็นอย่างไร แต่อย่างน้อยคนหมู่บ้านเดียวกันเดินทางไปด้วยกันก็ยังพอช่วยเหลือพึ่งพากันได้ หากรั้งอยู่ในหมู่บ้านต่อไป เกิดมีพวกผู้ลี้ภัยลอบเข้ามาอีกจะทำอย่างไรเล่า?

ส่วนชาวบ้านกลุ่มเล็กๆ ที่เหลือยังคงลังเล ผู้ใหญ่บ้านจึงไปช่วยเกลี้ยกล่อมทำความเข้าใจ

ไม่มีใครในครอบครัวสกุลเจียงมีกะจิตกะใจไปสนใจว่าใครจะอยู่หรือใครจะไป คนทั้งบ้านต่างเฝ้ารอให้เจียงหว่านฟื้นขึ้นมาด้วยความร้อนใจ

ทว่าเจียงหว่านกลับไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย

เฉินเยว่จือปรึกษากับเจียงพ่าน และตกลงกันว่าจะพาเจียงหว่านไปเรียกขวัญที่ตีนเขา

คนเฒ่าคนแก่เคยกล่าวไว้ว่า หากเด็กตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อที่ใด ก็ให้ไปเรียกขวัญกลับมาที่นั่น เมื่อขวัญกลับมาแล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

สองสามีภรรยาอุ้มลูกน้อย อาศัยแสงจันทร์เดินลงไปยังตีนเขา พวกเขานั่งยองๆ ลงตรงจุดที่สองแม่ลูกพลัดตกลงมาเมื่อช่วงเช้า พร้อมกับร้องเรียกซ้ำๆ ว่า "เจียงหว่าน กลับมาเถิด เจียงหว่าน กลับบ้านเรานะลูก"

เจียงหว่านที่กำลังสะลึมสะลือได้ยินเสียงคนเรียกชื่อตน น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความร้อนรนและห่วงใยอย่างปิดไม่มิด จนแม้แต่สติที่ยังไม่แจ่มใสดีของนางก็ยังสัมผัสได้

เฉินเยว่จือร้องเรียกไปพลางร้องไห้ไปพลาง "พ่อของลูก หากเจียงหว่านไม่ฟื้นขึ้นมาจะทำอย่างไร? ถ้านางไม่ฟื้น ข้าก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว"

เจียงพ่านรีบพูดขัดขึ้นมาทันที "ไม่เอาน่า! เจียงหว่านจะต้องไม่เป็นอะไร นางจะต้องฟื้นขึ้นมาอย่างแน่นอน"

"ใช่เจ้าค่ะ ข้าไม่เป็นไร"

จู่ๆ เสียงเล็กๆ ของเด็กก็ดังขึ้นจากระหว่างเขาทั้งสอง ทำเอาสองสามีภรรยาชะงักงันไปชั่วขณะ

เมื่อก้มลงมองก็พบว่าเจียงหว่านลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

"เจียงหว่าน?!"

เจียงหว่านฉีกยิ้มกว้าง หวังจะส่งยิ้มให้บิดามารดา ทว่าท้องกลับร้องจ๊อกๆ ขึ้นมาเสียก่อน "ข้าหิวจังเลยเจ้าค่ะ..."

เสียงออดอ้อนขอกินอย่างน่าสงสารของนางทำให้เฉินเยว่จือหลุดหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา "เจียงหว่าน เดี๋ยวแม่จะไปหาอะไรมาให้เจ้ากินเดี๋ยวนี้นะ เอ๊ะ จริงสิ ในตัวเจ้ามีตรงไหนอึดอัดบ้างหรือไม่? ปวดหัวไหม? เจ็บท้องหรือเปล่า?"

เจียงหว่านส่ายหน้า "ท่านแม่ ข้าไม่เจ็บเลยเจ้าค่ะ ท่านเซียนเฒ่าบอกว่าจะคุ้มครองข้า ไม่ยอมให้ข้าต้องเจ็บตัว"

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่สองสามีภรรยาได้ยินเจียงหว่านพูดถึงท่านเซียนเฒ่าผู้นี้ "เจียงหว่าน ท่านเซียนเฒ่าอะไรกันหรือลูก?"

เจียงหว่านปั้นหน้าจริงจังแล้วเริ่มพูดเป็นตุเป็นตะ "ก็ท่านเซียนเฒ่าเคราขาวผู้นั้นอย่างไรเล่าเจ้าคะ ท่านแม่ ที่เราตกลงมาจากเขาแล้วไม่ได้รับบาดเจ็บเลย ก็เป็นเพราะท่านเซียนเฒ่าคอยคุ้มครองพวกเราไว้นะเจ้าคะ"

เมื่อนางทักขึ้นมา เฉินเยว่จือก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า นอกจากอาการปวดเมื่อยเล็กน้อยจากการตกเขาแล้ว บนร่างกายนางไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ซ้ำร้ายความเจ็บปวดเหล่านั้นก็แทบจะไม่รู้สึกแล้วด้วย

เจียงหว่านเองก็มีสภาพไม่ต่างกัน

พวกนางตกลงมาจากหน้าผาที่มีความสูงถึงยี่สิบสามสิบฉื่อ อย่าว่าแต่คนเลย ต่อให้เป็นก้อนหินตกลงมาจากความสูงระดับนั้นก็ยังแตกเป็นเสี่ยงๆ แต่สองแม่ลูกกลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

ก่อนหน้านี้พวกเขามัวแต่เป็นห่วงเจียงหว่านจนไม่มีกะจิตกะใจมาสังเกตถึงจุดนี้ พอเจียงหว่านพูดขึ้นมา พวกเขาถึงเพิ่งนึกถึงรายละเอียดข้อนี้ได้

เจียงหว่านยกนิ้วชี้ขึ้นมาจดริมฝีปากแล้วเป่าลมเบาๆ เอ่ยด้วยท่าทีลึกลับ "ท่านพ่อ ท่านแม่ การที่ข้าฉลาดขึ้นรวมถึงของกินพวกนั้น ล้วนเป็นฝีมือของท่านเซียนเฒ่าทั้งสิ้นเจ้าค่ะ ท่านเซียนเฒ่าบอกว่านี่คือความเมตตาที่มอบให้ครอบครัวเรา ห้ามนำไปบอกใครเด็ดขาด มิเช่นนั้นท่านจะไม่สนใจพวกเราอีก"

นางคิดมาอย่างรอบคอบแล้ว หากนางยังคงใช้พลังพิเศษทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ต่อไป นานวันเข้าก็ย่อมต้องถูกจับได้ สู้ถือโอกาสนี้ปัดเรื่องทั้งหมดไปให้ 'ท่านเซียนเฒ่า' เสียเลย เรื่องราวปาฏิหาริย์ที่อธิบายไม่ได้จะได้มีข้ออ้างที่ 'ฟังขึ้น' สักที

สองสามีภรรยามองหน้ากัน ลังเลอยู่บ้างว่าสิ่งที่เจียงหว่านพูดเป็นความจริงหรือไม่ ทว่าหากเป็นเรื่องโกหก แล้วจะอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ได้อย่างไร? ไหนจะข้าวของก่อนหน้านี้อีกล่ะ ทั้งไก่ป่า มันเทศ และโสม? หากจะบอกว่าเป็นเพราะโชคดีก็พออธิบายได้อยู่ เพราะของเหล่านั้นไม่ได้พบเจอกันง่ายๆ แต่ลูกเกาลัดพวกนั้นล่ะจะอธิบายอย่างไร?

เรื่องบางเรื่องก็ไม่อาจคิดให้ลึกซึ้งจนเกินไป หากคิดมากไปก็รังแต่จะทำให้สับสนวุ่นวายใจเปล่าๆ

สองสามีภรรยาลอบกลืนน้ำลายลงคอ ก่อนจะหันมองซ้ายมองขวา "เจียงหว่าน ท่านเซียนเฒ่าอยู่ที่นี่หรือไม่?"

หากท่านอยู่ที่นี่ พวกเขาจะได้รีบโขกศีรษะคำนับ ในเมื่อครอบครัวพวกเขาได้รับความเมตตามากมายถึงเพียงนี้ จะรับไว้เฉยๆ ได้อย่างไร อย่างน้อยก็ต้องแสดงความขอบคุณให้ประจักษ์

เจียงหว่านเห็นท่าทีตื่นเต้นระคนประหม่าของพวกเขาแล้วก็อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ แต่นางก็รีบหยิกตัวเองเพื่อกลั้นเสียงหัวเราะที่กำลังจะหลุดรอดออกมา

ใครจะไปรู้ว่านางลงน้ำหนักมือแรงเกินไปจนน้ำตาแทบเล็ด "ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านเซียนเฒ่าไม่ได้อยู่ที่นี่หรอกเจ้าค่ะ แล้วตอนนี้ข้าก็หิวมากๆ เลยด้วย"

เฉินเยว่จือรีบอุ้มเจียงหว่านขึ้นมาแล้วหยัดกายลุกขึ้น "มาเถอะ กลับกันได้แล้ว เดี๋ยวแม่จะไปหาอะไรมาให้เจ้ากิน"

สองสามีภรรยาอุ้มเจียงหว่านกลับมายังจุดพัก ต้าหลางและน้องๆ รวมถึงสะใภ้ซู เมื่อเห็นเจียงหว่านนั่งอยู่บนท่อนแขนของเจียงพ่านก็รีบวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นเต้นดีใจ "เจียงหว่าน เจ้าฟื้นแล้วหรือ? มีตรงไหนอึดอัดบ้างหรือไม่? เจ็บตัวตรงไหนหรือเปล่า?"

เมื่อมองดูครอบครัวที่รายล้อมอยู่รอบกาย เจียงหว่านก็รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ "พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ใหญ่ พี่รอง พี่สาม ข้าไม่เป็นไร ข้าไม่เจ็บเลยสักนิดเจ้าค่ะ"

"จริงหรือ?"

พวกเขายังคงแคลงใจอยู่บ้าง ก็ในเมื่อนางตกลงมาจากที่สูงลิบถึงเพียงนั้น ซ้ำยังสลบไศลไปเป็นวันๆ จิตใจของพวกเขายังคงแขวนอยู่บนเส้นด้าย

เจียงหว่านรู้ดีว่าพวกเขากำลังเป็นห่วง นางจึงพยักหน้าหงึกๆ อย่างหนักแน่น "จริงเจ้าค่ะ ไม่เจ็บเลยสักนิด!"

เจียงพ่านรู้สึกว่าเจ้าพวกเบาปัญญาพวกนี้จะทำให้ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาต้องทนหิวต่อไป เขาจึงถลึงตาใส่ "เอาล่ะๆ จะมัวถามอะไรไร้สาระอยู่ได้? หลีกทางไปเลย!"

เฉินเยว่จือเรียกสะใภ้ซูให้หลบมาด้านข้าง "เจียงหว่านบ่นว่าหิวแล้ว คนอื่นๆ ก็ยังไม่ได้กินอะไรกันเลย รีบไปเอามันเทศมาเผาเร็วเข้า"

แม่สามีลูกสะใภ้รีบไปหามันเทศจากในรถเข็น แล้วก่อกองไฟขึ้นตรงนั้นเพื่อเตรียมทำอาหาร

ซานหลางชะโงกหน้าเข้ามาใกล้เจียงหว่านแล้วกระซิบ "เจียงหว่าน พี่สามแก้แค้นแทนเจ้าแล้วนะ ข้าอัดนังเด็กเหม็นเจียงอวี่นั่นจนหน้าบวมปูดเป็นหัวหมูเลย เจ้าอยากจะไปทุบนางซ้ำให้หายแค้นหรือไม่?"

พูดจบ ซานหลางก็หันขวับเตรียมจะไปลากตัวเจียงอวี่มา

ทว่าเมื่อหันกลับไป เจียงอวี่ก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

ซานหลางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ "นังเด็กบ้าหนีไปเสียแล้ว! เจียงหว่านเจ้ารอเดี๋ยวนะ พี่สามจะไปลากตัวนางมาให้ได้!"

ขาดคำ เขาก็ทำท่าจะพุ่งตัวตรงไปยังบ้านเดิมของสกุลเจียง

เจียงหว่านรีบร้องห้าม "พี่สาม อย่าไปเลย ข้าไม่อยากตีนางแล้ว"

ตีแค่นี้มันน่าเบื่อเกินไป เอาไว้ค่อยๆ จัดการกับเจียงอวี่ทีหลัง ทำให้นางแค่ได้ยินชื่อก็กลัวจนฉี่ราดกางเกงเลยดีกว่า!

เจียงอวี่ฉวยโอกาสตอนที่ซานหลางและคนอื่นๆ แห่กันไปดูเจียงหว่าน แอบวิ่งหนีกลับไปที่บ้านสกุลเจียง

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าบ้าน นางก็ถูกนางโจวคว้าตัวไว้หมับ

"นังเด็กตัวดี เจ้ายังกล้ากลับมาอีกหรือ! ดูสิว่าวันนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตายหรือไม่! แกก่อเรื่องหาเหาใส่หัวแล้วยังทำให้ข้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย ข้าไปติดค้างอะไรแกนักหนาหา?"

ทันทีที่นางโจวนึกถึงการถูกตบตีในวันนี้ ซึ่งทั้งเจ็บปวดและน่าอัปยศอดสู นางก็ถอดรองเท้าออกแล้วฟาดลงบนหัวและลำตัวของเจียงอวี่อย่างไม่ยั้งมือ

เจียงอวี่ถูกตีจนร้องไห้จ้า อยากจะวิ่งหนีแต่ก็สลัดหลุดไม่ได้

ในช่วงเวลาเข้าตาจน จู่ๆ เจียงอวี่ก็โพล่งขึ้นมา "ท่านแม่ เลิกตีข้าเถอะเจ้าค่ะ ข้าจะบอกอะไรให้... ครอบครัวบ้านใหญ่แอบซ่อนเสบียงเอาไว้!"