บทที่ 9 คนพาลแพ้ภัยตัวเอง

บทที่ 9 คนพาลแพ้ภัยตัวเอง

ดังคำกล่าวที่ว่า มีเสบียงตุนไว้ในมือ ย่อมทำให้อุ่นใจ

เสบียงอาหารที่ครอบครัวกักตุนไว้นั้นมีน้อยเกินไป พวกเขาต้องพยายามหาอาหารมาเพิ่มก่อนจะออกเดินทาง ซึ่งจะช่วยให้รู้สึกอุ่นใจได้มากยิ่งขึ้น

สามพี่น้องพากันขึ้นเขา และเจียงหว่านก็ดึงดันที่จะลงเดินด้วยตัวเอง

พี่รองจูงมือนางไว้แน่นด้วยความกังวลว่านางจะเดินไม่มั่นคงและกลิ้งตกลงไปจากเขา

เจียงหว่านรู้สึกอึดอัดกับความระมัดระวังนี้ จึงเอ่ยออดอ้อนพี่รอง "พี่รอง ข้าเดินเหนื่อยแล้ว อยากพักขาตรงนี้ พี่กับพี่สามไปหาของต่อเถอะ ข้าจะรอพวกท่านอยู่ตรงนี้"

พี่รองเอ่ยตอบ "ให้พี่รองอุ้มเจ้าเถอะ ทิ้งเจ้าไว้ตรงนี้คนเดียว พี่ไม่วางใจหรอก"

เจียงหว่านส่ายหน้าดิก "ไม่เอาเจ้าค่ะพี่รอง ที่บ้านไม่ค่อยมีอะไรตกถึงท้อง ถ้าท่านอุ้มข้า ท่านก็จะยิ่งหิวเร็วนะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหนแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น พี่รองก็คิดว่ามีเหตุผล จึงจูงมือเจียงหว่านไปยังที่ราบลานหนึ่งและกำชับนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า "เจ้านั่งอยู่ตรงนี้นะ ห้ามไปไหนเด็ดขาด พวกพี่จะรีบกลับมา เข้าใจหรือไม่?"

เจียงหว่านนั่งลงบนก้อนหินอย่างว่าง่ายพร้อมกับพยักหน้า "ตกลงเจ้าค่ะ ข้าสัญญาว่าจะไม่ไปไหน"

พี่รองและซานหลางตรวจสอบจนแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใดๆ อยู่รอบบริเวณนั้น จึงค่อยๆ เดินลึกเข้าไปในภูเขา

เจียงหว่านมองตามแผ่นหลังของพวกเขาไป นางกำลังจะลุกขึ้นสำรวจรอบๆ เพื่อหาโอกาสใช้พลังวิเศษของตน ทว่าจู่ๆ ก็มีน้ำเสียงมุ่งร้ายดังขึ้นจากด้านหลัง "นังปัญญาอ่อน มาหลบอยู่นี่เองเรอะ!"

เมื่อหันกลับไป นางก็เห็นเจียงอวี่และซื่อหลางแอบสะกดรอยตามพวกนางมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้

พอเห็นว่าเจียงหว่านอยู่เพียงลำพัง ทั้งสองก็วิ่งเข้ามาขวางหน้า เตรียมตัวจะรังแกนางเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นประจำ

เจียงอวี่แค่นเสียงฮึดฮัด "ไก่ฟ้าเมื่อวานอร่อยนักใช่ไหม?"

นางยังไม่ได้ลิ้มรสแม้แต่คำเดียว แล้วทำไมนังเด็กปัญญาอ่อนนี่ถึงมีสิทธิ์ได้กิน?

เจียงหว่านรู้ดีว่าพวกเขากำลังหาเรื่อง จึงจงใจยั่วโมโหกลับไป "อร่อยสุดๆ ไปเลยล่ะ! กัดเข้าปากคำเดียวน้ำมันก็เยิ้มออกมาเลย อร่อยกว่าแป้งย่างแห้งๆ ของพวกเจ้าตั้งเยอะ"

ซื่อหลางกระทืบเท้าด้วยความขัดใจ "นั่นมันไก่ฟ้าของข้า! ทำไมแก นังเด็กปัญญาอ่อน ถึงได้กินมันฮะ?!"

เจียงอวี่ยังคงคอยเติมเชื้อไฟอยู่ด้านข้าง "ใช่แล้ว นางไม่คู่ควรจะได้กินหรอก! ซื่อหลาง ตีมันเลย ตีจนกว่ามันจะคายไก่ฟ้าที่กินเข้าไปออกมา!"

ซื่อหลางเป็นพวกหัวทึบ พอได้ยินคำยุยงก็ทนไม่ไหว แผดเสียงร้องลั่นแล้วพุ่งตัวเข้าใส่เจียงหว่านทันที

เจียงหว่านแสยะยิ้มเย็นชา นางจงใจก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว จังหวะที่ซื่อหลางกระโจนเข้ามา นางก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ส่งผลให้ซื่อหลางแหกปากร้องลั่นขณะกลิ้งหลุนๆ ตกเขาไป

จุ๊ๆ นางไม่จำเป็นต้องขยับนิ้วให้เปลืองแรงเลยด้วยซ้ำ ซื่อหลางก็จัดการตัวเองเสร็จสรรพ

เจียงอวี่มองดูซื่อหลางกลิ้งตกเขาไปราวกับลูกน้ำเต้า ขาของนางอ่อนระทวยด้วยความหวาดกลัว นางกรีดร้องลั่น "เจียงหว่าน แกผลักซื่อหลางตกเขา!"

เจียงหว่านกลอกตาบน "ตาบอดหรือไง? เขากลิ้งตกลงไปเอง โทษข้าได้อย่างไร? ทำไมเจ้าไม่รีบลงไปดูเล่าว่าเขาตายหรือยัง? ถ้าเขาเป็นอะไรไป พ่อเจ้าต้องตีเจ้าตายแน่ๆ ไม่สิ พ่อเจ้าคงทำใจตีเจ้าให้ตายไม่ได้หรอก เขาคงจับเจ้าไปขายให้ยายเฒ่าหวังมากกว่า"

ใบหน้าของเจียงอวี่ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางลุกลี้ลุกลนวิ่งตามซื่อหลางลงไปทันที

เจียงหว่านแค่นหัวเราะ "ช่างซวยเสียนี่กระไร!"

หลังจากกำจัดสองพี่น้องจอมน่ารำคาญไปได้ เจียงหว่านก็หันหลังแล้วมุดเข้าไปในป่าทึบใกล้ๆ

เนื่องจากภัยแล้งรุนแรงที่ยืดเยื้อมาหลายปี ต้นไม้บนภูเขาจำนวนมากจึงแห้งเหี่ยวและล้มตายลง ส่วนต้นที่เหลืออยู่ก็รอดชีวิตมาได้อย่างยากลำบาก กิ่งก้านห้อยลู่ตกลงมา ดูราวกับว่าพวกมันคงอยู่ได้อีกไม่นานนัก

เจียงหว่านเดินสำรวจต่อไปอีกพักหนึ่งก่อนจะพบเข้ากับต้นเกาลัดที่ใกล้ตายต้นหนึ่ง

ตอนนี้เป็นช่วงฤดูที่เกาลัดสุกงอม ทว่าแม้แต่ใบไม้บนต้นก็ยังมีหรอมแหรม แล้วจะมีผลเกาลัดได้อย่างไร?

เจียงหว่านไม่รู้จักหรอกว่ามันคือต้นอะไร แต่สัญชาตญาณลึกๆ บอกนางว่าผลของมันสามารถนำมากินได้

นางยังไม่รีบร้อนใช้พลังวิเศษ เพราะเกรงว่าหากมีใครตามมาทีหลัง เด็กตัวเล็กๆ อย่างนางคงไม่สามารถปกป้องผลไม้พวกนี้ไว้ได้ นางจึงหันไปทางภูเขาแล้วตะโกนเรียกสุดเสียง "พี่รอง พี่สาม รีบมาเร็วเข้า!"

พี่รองและซานหลางได้ยินเสียงของนางก็คิดว่านางกำลังตกอยู่ในอันตราย จึงรีบวิ่งหน้าตั้งลงมาจากเขาอย่างไม่คิดชีวิต

แต่เมื่อพวกเขาตามเสียงมาจนพบตัวเจียงหว่าน ดวงตาของพวกเขาก็แทบจะถลนออกมาด้วยความประหลาดใจ

ภาพที่เห็นคือเจียงหว่านกำลังกอดต้นเกาลัดที่ออกผลดกเต็มต้น พร้อมกับส่งยิ้มอย่างภาคภูมิใจมาให้พวกเขา

"พี่รอง พี่สาม พวกท่านคิดว่าเจ้านี่กินได้หรือไม่เจ้าคะ?"