บทที่ 28: พ่อครัวหลิว

บทที่ 28: พ่อครัวหลิว

สองแม่ลูกรู้สึกประหม่าอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยเกรงว่าอาจจะมีบางอย่างผิดปกติกับสัตว์ป่าที่นำมาขาย

โชคดีที่ท่าทีของพ่อครัวหลิวยังคงดูเป็นปกติตลอดเวลา

เมื่อเขาเห็นว่ามีงูด้วย ประกายความยินดีก็ปรากฏขึ้นในแววตาของพ่อครัวหลิว

"เอาล่ะ ของทุกอย่างสดใหม่มาก" พ่อครัวหลิวกล่าวด้วยความพึงพอใจ

ใบหน้าของหลินเสี่ยวเยว่สว่างไสวด้วยความดีใจ "ถ้าเช่นนั้นรบกวนท่านลุงช่วยตีราคาให้ด้วยนะเจ้าคะ"

พ่อครัวหลิวยิ้ม "เหลาอาหารหรูอี้ของเราให้ราคาอย่างยุติธรรม งูราคาจินละ 42 อีแปะ กวาง 40 อีแปะ ไก่ป่า 16 อีแปะ กระต่ายป่า 15 อีแปะ ส่วนไข่ไก่ป่าคิดให้ฟองละ 3 อีแปะ หากพวกเจ้าตกลง ข้าจะให้เสี่ยวเอ้อร์นำไปชั่งน้ำหนักเดี๋ยวนี้เลย"

"ตกลงเจ้าค่ะ ตกลง! รบกวนท่านลุงจัดการได้เลยเจ้าค่ะ!" หลินเสี่ยวเยว่รีบตอบทันที

พ่อครัวหลิวยิ้มพราย รู้สึกพอใจกับท่าทีของหลินเสี่ยวเยว่เป็นอย่างมาก

เขาตะโกนไปทางด้านหลัง "หลิวซาน หวงซุ่น เอาตาชั่งมา!"

จากนั้น เสี่ยวเอ้อร์สองคนก็รีบยกตาชั่งมาทันที

ทั้งสองช่วยกันชั่งน้ำหนักสัตว์ป่า ในขณะที่พ่อครัวหลิวคอยจดบันทึกผลอยู่ด้านข้าง

"กวางหนึ่งตัว 42 จิน 3 เหลียง"

"กวางอีกหนึ่งตัว 45 จิน 6 เหลียง"

"กระต่ายป่า 10 ตัว 48 จิน 1 เหลียง"

"ไก่ป่า 6 ตัว 23 จินถ้วน"

"งู 6 ตัว 7 จิน 2 เหลียง"

"ไข่ไก่ป่า 42 ฟอง"

พ่อครัวหลิวจดบันทึกรายการเสร็จสรรพก็ยื่นส่งให้หลินเสี่ยวเยว่

"เอาใบนี้ไปที่ห้องบัญชีข้างๆ จะมีคนจัดการจ่ายเงินให้เจ้าเอง" โรงครัวของพวกเขามีปริมาณการรับซื้อวัตถุดิบเป็นจำนวนมาก จึงมีพนักงานบัญชีคอยดูแลเรื่องนี้โดยเฉพาะ

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านลุง!" หลินเสี่ยวเยว่รับรายการมา มองไปตามทิศทางที่พ่อครัวหลิวชี้ให้ดู แล้วรีบกล่าวขอบคุณเขา

"ฮ่าๆ ไม่เป็นไร!"

จู่ๆ สายตาของพ่อครัวหลิวก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นว่า "แม่หนู ผู้ใหญ่ในบ้านเจ้าเป็นคนล่าของพวกนี้มาทั้งหมดเลยงั้นหรือ?"

สีหน้าของหลิวซื่อเปลี่ยนไปทันที

ทว่าหลินเสี่ยวเยว่กลับส่งยิ้มกว้างน่าเอ็นดู แล้วยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ

"ก็ไม่เชิงหรอกเจ้าค่ะ"

พ่อครัวหลิวเกิดความสงสัยใคร่รู้

"ท่านพ่อกับข้าช่วยกันล่าน่ะเจ้าค่ะ ข้า... ข้าเองก็เป็นนายพรานเหมือนกัน" หลินเสี่ยวเยว่กล่าวด้วยความขวยเขินเล็กน้อย

หลิวซื่อลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พ่อครัวหลิวถึงกับผงะไป

"ฮ่าๆๆๆ..." จากนั้นเขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ไม่มีอะไรต้องอายเลย! เจ้ามีทั้งทักษะฝีมือแถมยังมีพละกำลังมากมายถึงเพียงนี้ เก่งกาจกว่าบุรุษบางคนเสียอีก!" พ่อครัวหลิวมองหลินเสี่ยวเยว่ด้วยแววตาชื่นชม

เขานึกสงสัยอยู่เหมือนกันตอนที่เห็นแม่หนูคนนี้แบกกวางสองตัวเข้ามาเมื่อครู่ แต่ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นความจริง

พรานหญิงที่สืบทอดสายอาชีพมาจากบิดางั้นหรือ? ฮ่าๆ น่าเสียดายจริงๆ ที่ลูกสาวของเขาเองกลับไม่มีความมุ่งมั่นที่จะสืบทอดฝีมือการทำอาหารจากเขาเลย

เมื่อได้ยินพ่อครัวหลิวกล่าวเช่นนั้น หลินเสี่ยวเยว่ก็มองเขาด้วยความเลื่อมใสมากยิ่งขึ้น

ในยุคโบราณที่บุรุษเป็นใหญ่เหนือสตรีเช่นนี้ แม้แต่สตรีส่วนมากก็ยังรู้สึกว่าตนเองต้อยต่ำกว่าบุรุษ การที่พ่อครัวหลิวสามารถเอ่ยคำพูดเหล่านี้ออกมาได้ นับว่าเป็นเรื่องที่หาได้ยากยิ่ง

"แม่หนู เหลาอาหารหรูอี้ของเรามีความต้องการของป่าเป็นจำนวนมาก วันข้างหน้าหากเจ้ามีของมาขายอีก ก็เอามาส่งที่นี่โดยใช้ประตูบานนั้นได้เลย มาถึงแล้วก็แค่บอกชื่อข้า หลิวต้าจวิน แล้วพวกเราจะรับซื้อไว้ทั้งหมดเอง" หลิวต้าจวินกล่าวอย่างใจกว้าง แววตาที่มองหลินเสี่ยวเยว่เต็มเปี่ยมไปด้วยความชื่นชม

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะท่านลุงหลิว!" หลินเสี่ยวเยว่รีบเปลี่ยนสรรพนามเรียกขานเขาทันที

"ฮ่าๆ" หลิวต้าจวินหัวเราะพลางหันไปมองหลิวซื่อที่ยืนอยู่ด้านข้าง

"ฮูหยิน ท่านเลี้ยงดูลูกสาวมาได้ดีเยี่ยมจริงๆ!" เขาเอ่ยปากชม

การที่สนับสนุนให้ลูกสาวสืบทอดอาชีพนายพรานจากผู้เป็นบิดาได้ สตรีผู้นี้ก็ย่อมไม่ธรรมดาเช่นกัน

"ท่านชมเกินไปแล้ว" หลิวซื่อกล่าวด้วยความขวยเขิน

ในขณะเดียวกัน นางก็ยอมรับความจริงที่ว่าลูกสาวของตนเป็นนายพรานได้อย่างเต็มภาคภูมิ

พ่อครัวหลิวผู้นี้คือผู้ดูแลรับผิดชอบโรงครัวของเหลาอาหารหรูอี้ หากแม้แต่เขายังไม่คิดว่าการที่ลูกสาวของนางเป็นนายพรานนั้นมีอะไรเสียหาย เช่นนั้นคนที่หัวโบราณคร่ำครึก็คงจะเป็นตัวนางเองนี่แหละ

"เอาล่ะ ไปหาคนทำบัญชีเพื่อรับเงินเถิด" พ่อครัวหลิวกล่าว

"เจ้าค่ะ ลาก่อนเจ้าค่ะท่านลุงหลิว" หลินเสี่ยวเยว่กล่าวลาแล้วพาหลิวซื่อเดินออกไป

เมื่อมาถึงห้องบัญชี หลินเสี่ยวเยว่ก็ยื่นรายการที่พ่อครัวหลิวเขียนไว้ให้กับพนักงานบัญชี

พนักงานบัญชีผู้นั้นมีท่าทางราวกับบัณฑิต อายุอานามน่าจะยังไม่ถึง 20 ปี ซ้ำยังมีกลิ่นอายความเป็นปัญญาชนแผ่ออกมาไม่เบา

เมื่อได้เห็นรายการที่จดบันทึกอยู่บนกระดาษ พนักงานบัญชีก็มีสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย