บทที่ 27: หอหรูอี้

บทที่ 27: หอหรูอี้

สองแม่ลูกดูเหมือนคนที่กำลังกระเหม็ดกระแหม่ อีกทั้งระยะทางก็ใกล้จะถึงอยู่แล้ว การรับพวกนางขึ้นมาจึงถือเป็นทางผ่านพอดี ชายชราเกรงว่าหากเรียกราคาแพงเกินไป พวกนางก็คงไม่ยอมขึ้นรถ

"อา ขอบคุณท่านลุงมากเจ้าค่ะ!" ก่อนที่หลินเสี่ยวเยว่จะทันได้ตอบรับ หลิวซื่อก็เอ่ยขอบคุณพร้อมรอยยิ้มออกไปก่อนแล้ว

5 อีแปะถือเป็นราคาที่ไม่แพงเลยจริงๆ ลูกสาวของนางโชคดีไม่เบา

"ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่ะ!" หลินเสี่ยวเยว่เอ่ยเจื้อยแจ้วตามท่านแม่ของตน

เมื่อเห็นความนอบน้อมของสองแม่ลูก ชายชราก็มีสีหน้าพึงพอใจอย่างยิ่ง เขาถึงกับลงจากเกวียนเทียมวัวเพื่อมาช่วยพวกนางยกสัมภาระขึ้นรถ

การเดินทางที่เหลือราบรื่นขึ้นมาก หลินเสี่ยวเยว่ได้พักเหนื่อยไปพร้อมกับลอบสังเกตการณ์สองข้างทางบนถนนสายหลัก

สตรีสองนางที่อยู่บนเกวียนเทียมวัวรู้สึกใคร่รู้เรื่องราวของสองแม่ลูกเป็นอย่างมาก พวกนางเอาแต่ซักไซ้ไล่เลียงเรื่องสัตว์ป่าและถามไถ่ว่ามาจากหมู่บ้านใด

หลิวซื่อเพียงแค่หัวเราะกลบเกลื่อนและบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถาม

เมื่อสตรีทั้งสองตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากเสวนาด้วย พวกนางจึงเลิกซักไซ้ไปเอง

10 นาทีต่อมา พวกนางก็เดินทางมาถึงตำบลชิงสือ

ท้องฟ้าสว่างโร่เต็มที่แล้ว หลินเสี่ยวเยว่ตรวจดูนาฬิกาในห้วงมิติ ตอนนี้เป็นเวลา 7 นาฬิกาตรงพอดี

เมื่อลงจากเกวียนเทียมวัว หลิวซื่อก็จ่ายเงินค่าโดยสาร จากนั้นสองแม่ลูกจึงแบกสัมภาระเดินเข้าไปในตัวตำบล

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามา หลินเสี่ยวเยว่ก็สัมผัสได้ถึงความเจริญรุ่งเรืองของตำบลแห่งนี้

ริมถนนมีทั้งคนขายของกระจุกกระจิก พ่อค้าขายซาลาเปากับบะหมี่ แผงขายผัก... อีกทั้งร้านรวงต่างๆ ก็เริ่มทยอยเปิดร้านทำมาค้าขาย บรรยากาศช่างคึกคักพลุกพล่านยิ่งนัก

หลินเสี่ยวเยว่กวาดสายตามองไปรอบๆ ด้วยความรู้สึกเบิกบานใจ

เมื่อได้เห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของลูกสาว หลิวซื่อก็รู้สึกหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้ง

"ท่านแม่ หอหรูอี้อยู่ที่ไหนหรือเจ้าคะ? พวกเราเอาของไปขายกันก่อนเถอะ" หลินเสี่ยวเยว่เอ่ยถามหลิวซื่อ รีบสลัดความคิดที่จะเดินเที่ยวชมตลาดทิ้งไปชั่วคราว

ช่วยไม่ได้ ในเมื่อต้องแบกของหนักอึ้งเช่นนี้ ต่อให้ทิวทัศน์จะงดงามเพียงใดเธอก็ไม่มีกะจิตกะใจจะชื่นชมหรอก

หอหรูอี้เป็นเหลาอาหารที่ใหญ่ที่สุดในตำบลชิงสือ เรียกได้ว่าเป็นสถานที่สำคัญของย่านนี้เลยก็ว่าได้ เธอหวังว่าจะสามารถขายของป่าทั้งหมดได้ที่นั่น

"อยู่ถนนเส้นถัดไปนี่เอง ไปกันเถอะ" หลิวซื่อยกมือขึ้นปาดเหงื่อบนหน้าผากพลางแย้มยิ้ม

ทั้งสองเดินมุ่งหน้าต่อไปจนกระทั่งมองเห็นอาคารที่มีรูปทรงโดดเด่นสะดุดตา

อาคารหลังนั้นสูงตระหง่านถึง 3 ชั้น ดูโดดเด่นเหนือร้านรวงที่อยู่รายล้อมอย่างเห็นได้ชัด

"นั่นไง หอหรูอี้" หลิวซื่อเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม

ใบหน้าของหลินเสี่ยวเยว่สว่างไสวขึ้นด้วยความยินดี เธอจึงรีบเร่งฝีเท้าให้เร็วยิ่งขึ้น

หลิวซื่อฝืนทนความเหนื่อยล้าและเดินตามลูกสาวไป

ไม่นานนัก สองแม่ลูกก็มาถึงหน้าหอหรูอี้

เวลานี้หอหรูอี้ยังไม่ถึงเวลาเปิดรับลูกค้าอย่างเป็นทางการ ทว่ามีเสี่ยวเอ้อร์คนหนึ่งกำลังกวาดพื้นอยู่ตรงทางเข้า

เมื่อเห็นสองแม่ลูกแบกสัตว์ป่ามาเสียมากมาย เสี่ยวเอ้อร์ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

"พี่ชาย ครอบครัวของเราเป็นพรานป่า ข้าอยากจะถามว่าหอหรูอี้ของพวกท่านรับซื้อของป่าหรือไม่เจ้าคะ?" หลินเสี่ยวเยว่ก้าวออกไปข้างหน้าและเอ่ยถาม

ใบหน้างดงามของนางแดงระเรื่อจากความร้อน ทำเอาเสี่ยวเอ้อร์ถึงกับเหม่อมองไปชั่วขณะ

"รับสิ รับขอรับ! ในครัวเพิ่งจะบ่นเรื่องที่ไม่มีของป่าพอในช่วงหนึ่งถึงสองวันนี้พอดี ข้าจะพาพวกท่านเข้าไปข้างในเอง!" เสี่ยวเอ้อร์กล่าวอย่างกระตือรือร้น

"ขอบคุณมากเจ้าค่ะพี่ชาย!" หลินเสี่ยวเยว่รีบเอ่ยขอบคุณ

"ไม่ต้องเกรงใจไป!"

"กวางสองตัวนี้ดูท่าทางจะหนักเอาการ ให้ข้าช่วยแบกเถิด" เสี่ยวเอ้อร์เสนอตัวพลางยื่นมือออกไป เมื่อเห็นร่างเล็กบอบบางของหลินเสี่ยวเยว่ต้องแบกกวางถึง 2 ตัว

หลินเสี่ยวเยว่สะดุ้งเล็กน้อย "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้าแข็งแรงมาก"

เสี่ยวเอ้อร์เพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเสียมารยาทเกินไป ใบหน้าของเขาพลันขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนจะรีบเดินนำทางไปอย่างรวดเร็ว

หลิวซื่อที่ยืนอยู่ด้านข้างมองเห็นสีหน้าของเสี่ยวเอ้อร์ได้อย่างชัดเจน นางจึงเหลือบมองลูกสาวพร้อมกับอมยิ้ม

เมื่อเห็นลูกสาวทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นางก็รู้สึกอ่อนใจอยู่บ้าง

หลังจากเดินมาได้ครู่หนึ่ง เสี่ยวเอ้อร์ก็นำพาสองแม่ลูกมาถึงลานด้านหลังครัว และเดินจากไปหลังจากอธิบายธุระของพวกนางให้คนในครัวฟังเรียบร้อยแล้ว

เมื่อพ่อครัวหลิวเห็นว่าสองแม่ลูกนำของป่ามามากมายถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะกวางทั้ง 2 ตัว เขาก็รู้สึกประหลาดใจและยินดีเป็นอย่างยิ่ง

"หลงจู๊เอาแต่ถามหาเนื้อกวางอยู่ตลอดเวลา ตอนนี้พวกเราหมดห่วงแล้ว!" เขาเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี

จากนั้น พ่อครัวหลิวก็ย่อตัวลงนั่งยองๆ เพื่อตรวจสอบกวางที่วางอยู่บนพื้น

ตามด้วยการตรวจดูกระต่ายป่าและไก่ป่าในตะกร้าของสองแม่ลูก