บทที่ 23 - ท่านลองมองย้อนกลับไปสิ...

บทที่ 23 - ท่านลองมองย้อนกลับไปสิ...

จิงปู้ชวน: สิ่งที่ควรเกิด มันก็ต้องเกิด

แต่เวลาก็เพิ่งจะผ่านไปไม่ถึงชั่วยามเท่านั้นเอง

ทำไมหมึกกระดองพันตาถึงรีบตายกันเร็วขนาดนั้นล่ะ?

ไม่สมเหตุสมผลเลย!

"ท่านอาจารย์ปู่ เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือขอรับ?" กวงจิ่วหงสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของจิงปู้ชวน

"เสี่ยวหงจื่อ เจ้าตามข้ามา"

"ส่วนคนอื่นๆ แยกย้ายกันกลับไปก่อน"

"ซุน... ซุนกู้ใช่ไหม?"

"เจ้ามาจากไหนก็กลับไปที่นั่น อยู่ให้สงบเสงี่ยมเจียมตัว รอรับคำสั่งจากข้าได้ทุกเมื่อ"

ซุนกู้: ฟังจากน้ำเสียงนี้

ดูจากสีหน้านี้

เหมือนจะมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นแฮะ

ดูท่าคงจะเตรียมมาเอาผิดข้าได้ทุกเมื่อสินะ!

หลังจากจิงปู้ชวนจากไป

บรรดาเจ้ายอดเขาและผู้อาวุโสทั้งหลาย ก็พากันขี่กระบี่เหาะจากไปทีละคน

ซุนกู้รีบเดินเข้าไปหาผู้อาวุโสฉินแห่งยอดเขาเฟยไหล

เขาโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"ผู้อาวุโสฉิน ขอบคุณมากนะขอรับที่ท่านยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือก่อนหน้านี้"

ผู้อาวุโสฉิน: "แค่เรื่องเล็กน้อย ข้าเพียงแต่ยื่นมือเข้าช่วยตามสัญชาตญาณเท่านั้น"

ในใจ: เจ้าจะแค่ขอบคุณด้วยปากเปล่า โดยไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันมาแสดงน้ำใจหน่อยรึ?

ช่วยไม่ได้นี่นา

สำนักอักษรมันจนเกินไป

ใครๆ ก็อยากจะได้ลาภลอยกันทั้งนั้น

"ผู้อาวุโสฉิน สำหรับท่านมันอาจจะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย"

"แต่สำหรับข้าน้อย มันคือบุญคุณช่วยชีวิตที่ไม่อาจลืมเลือนได้เลยขอรับ"

"โปรดให้เวลาเสี่ยวซุนได้กลับไปไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนสักพักนะขอรับ ว่าควรจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่แบบไหนให้ผู้อาวุโสดี"

"เสี่ยวซุนเอ๋ย เกรงใจกันเกินไปแล้ว"

"ของขวี่งของขวัญอะไรกัน เจ้ามีน้ำใจข้าก็ซาบซึ้งพอแล้วล่ะ"

ผู้อาวุโสฉินลอบยินดีในใจ: ได้ยินซินหรงกับเฉียนหลิวบอกว่าเจ้ารวยมากนี่นา

ของขวัญที่ให้คงจะไม่ธรรมดาแน่ๆ

ซุนกู้: ยังไงซะขอบคุณด้วยปากเปล่ามันก็ไม่ได้เสียเงินอยู่แล้ว

เผลอๆ กว่าข้าจะคิดออกว่าจะให้อะไร ข้าก็คงโดนเตะโด่งออกจากสำนักไปแล้วล่ะมั้ง

ผู้อาวุโสฉินยิ่งมองซุนกู้ ก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา

เขาหยิบเสื้อผ้าชุดใหม่ออกมาตัวหนึ่ง

"ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ สภาพเจ้าตอนนี้ดูเหมือนเพิ่งโดนทั้งฟ้าผ่าทั้งไฟคลอกมาเลยนะ"

จากนั้นก็กวักมือเรียกเจ้ายอดเขาเฉียนให้เข้ามาหา

"เฉียนหลิว ทางกลับเขาไผ่ใหญ่ของเจ้าเป็นทางเดียวกับเสี่ยวซุน เจ้าก็ขี่กระบี่พาเขาไปส่งด้วยแล้วกัน"

เจ้ายอดเขาเฉียน: ข้าขอปฏิเสธได้ไหม?

ยังจะมาเรียกเสี่ยวซุนอีก?

ไอ้เด็กเปรตนรกรกส่งมาเกิดต่างหากล่ะ!

"ได้ขอรับท่านอาจารย์"

ระหว่างทางกลับ

ซุนกู้ก็เอาแต่พูดจาเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก

"เจ้ายอดเขาเฉียน วิชาขี่กระบี่ของท่านยอดเยี่ยมจริงๆ นิ่งกว่าของปู้เสี่ยวฉือตั้งเยอะ"

เจ้ากล้าเอาข้าไปเทียบกับไอ้เด็กเมื่อวานซืนระดับกลั่นลมปราณรึ?

นี่มันหยามเกียรติข้าชัดๆ!

"เจ้ายอดเขาเฉียน ท่านช่างเป็นคนใจกว้างจริงๆ ที่มอบวัตถุดิบทำอาหารให้ข้าตั้งมากมายเมื่อวันก่อน"

ถ้าเจ้ายังกล้าพูดเรื่องนี้อีก วิชาขี่กระบี่ของข้าอาจจะขัดข้องกะทันหันก็ได้นะ

รับรองว่าเจ้าได้ตกลงไปหน้าคะมำจูบดินแน่ๆ

"เจ้ายอดเขาเฉียน ถ้าตอนนี้มีโอกาสให้ท่านรับข้าเป็นศิษย์ ท่านจะรีบคว้ามันไว้แน่นๆ ไหม?"

ขอบใจนะที่ให้โอกาส

แต่ข้ายอมสับมือตัวเองทิ้งดีกว่า

"เจ้ายอดเขาเฉียน..."

"เจ้ายอดเขาเฉียน..."

"เจ้ายอดเขาเฉียน..."

...พูดไปเถอะ

ถ้าข้ายอมปริปากตอบเจ้าแม้แต่คำเดียว ถือว่าข้าแพ้

เจ้ายอดเขาเฉียนเงียบกริบตลอดทาง

เมื่อมาส่งซุนกู้ถึงตีนเขาไผ่น้อย เขาก็หันหลังกลับ ขี่กระบี่เตรียมจะจากไปทันที

ซุนกู้ตะโกนไล่หลัง "เจ้ายอดเขาเฉียน ขอบคุณมากนะขอรับ วันหลังข้าจะไปเล่นกับท่านที่เขาไผ่ใหญ่นะ!"

เจ้ายอดเขาเฉียนสะดุดกึก

เกือบจะร่วงลงมาจากกระบี่

ในที่สุดปากของเขาก็หลุดสบถออกมาสามคำอย่างควบคุมไม่ได้: "ไปเล่นกับมารดาเจ้าเถอะ!"

ซุนกู้: ทำไมต้องด่ากันด้วยเนี่ย?

มารยาทและจรรยาบรรณของสำนักอักษรหายไปไหนหมดแล้ว?

เมื่อกลับมาถึงบนเขา

ผู้อาวุโสเผิงกำลังนั่งรินสุราดื่มอยู่คนเดียว

ดูเหมือน... จะกำลังเศร้าโศกเสียใจอยู่

ประสบการณ์สอนซุนกู้ว่า

เวลานี้อย่าเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวจะดีกว่า

เขาจึงย่องปลายเท้า ค้อมตัวต่ำ หวังจะแอบเดินอ้อมเข้าไปในห้องหนังสือ

แต่เพิ่งจะก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว

ร่างกายก็สูญเสียการควบคุม ถูกแรงดูดมหาศาลดูดวูบเข้าไปที่โต๊ะน้ำชาทันที

"ไอ้เด็กเหลือขอ ทำลับๆ ล่อๆ ไปทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอะไรมาอีกล่ะ?"

ซุนกู้ร้องโอดครวญว่าตนถูกปรักปรำ

"ข้าน้อยแค่เห็นว่านายท่านกำลังอยู่ในห้วงแห่งความเศร้า ก็เลยไม่อยากจะเข้าไปรบกวนเท่านั้นเองขอรับ"

"หืม? เจ้ามองออกด้วยรึ?"

"ทำไมจะมองไม่ออกล่ะขอรับ ก็ท่านเล่นหน้าหงิกเป็นม้าหมากรุกขนาดนั้น!"

"เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

"ข้าบอกว่า คิ้วสองข้างของนายท่านขมวดเข้าหากันแน่น มองปราดเดียวก็รู้ว่ากำลังอมทุกข์เรื่องอะไรอยู่"

ผู้อาวุโสเผิงกระดกสุราเข้าปากหนึ่งจอก

"ไอ้หนู เจ้าลองคิดดูสิ ชีวิตคนเรามันช่างสั้นนัก การจะสร้างผลงานอันยิ่งใหญ่ให้ถูกจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์ มันช่างยากเย็นแสนเข็ญอะไรเช่นนี้"

ซุนกู้: "..."

ที่แท้ก็กำลังนั่งเศร้าเรื่องที่ตัวเองไม่สามารถถูกจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ได้หรอกรึ?

ถ้าอย่างนั้น ตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมานี้

ข้าต้องมานั่งคัดลอกตำราวันละหลายหมื่นตัวอักษร

คัดจนมือหงิกมือขัด

แต่สุดท้ายก็กลายเป็นแค่การตักน้ำใส่ตะกร้า สูญเปล่าทั้งหมดงั้นรึ?

อีกอย่างนะ

อายุขัยของท่านก็ไม่ได้สั้นเลยสักนิด

ที่ท่านไม่สามารถจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ได้ มันเป็นเพราะฝีมือของท่านไม่ถึงขั้นเองล้วนๆ เลยต่างหาก

พอเห็นสีหน้าสิ้นหวังของผู้อาวุโสเผิง

ซุนกู้ก็ตัดสินใจจะลองปลอบใจเขาดูอีกสักตั้ง

แต่ยังไม่ทันได้อ้าปากพูด

ผู้อาวุโสเผิงก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน "ไอ้หนู คิดคำพูดให้ดีๆ ก่อนจะพูดนะ ถ้าไม่อยากถูกเตะโด่งขึ้นไปบนฟ้าอีกรอบล่ะก็"

คำเตือนนี้ช่างจำเป็นและมาได้ถูกจังหวะเสียจริงๆ

ซุนกู้รีบเปลี่ยนสคริปต์ในหัวกะทันหัน

"นายท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องเศร้าเสียใจไปเลยนะขอรับ ท่านลองมองย้อนกลับไปสิ..."

ผู้อาวุโสเผิงหันหน้ากลับไปมองข้างหลัง

"โอ๊ย ข้าไม่ได้หมายถึงให้ท่านหันหน้ากลับไปมองข้างหลังจริงๆ ข้าหมายถึงให้ท่านมองย้อนกลับไปดูประวัติศาสตร์ต่างหากล่ะ"

ผู้อาวุโสเผิง: "..."

"หากท่านมองย้อนกลับไปดูในประวัติศาสตร์ ท่านก็จะพบว่า"

"ผู้คนมากมายในยุคสมัยของพวกเขา ล้วนเป็นเหมือนหนังสือเล่มหนาเตอะ"

"แต่เมื่อเวลาผ่านไป ในกระแสน้ำแห่งประวัติศาสตร์ที่ไหลเชี่ยว พวกเขาเหล่านั้นก็จะค่อยๆ หดเล็กลงกลายเป็นแค่บทๆ หนึ่ง เป็นย่อหน้าๆ หนึ่ง เป็นแค่ประโยคๆ หนึ่ง หรืออาจจะเป็นแค่ชื่อที่ถูกกล่าวถึงผ่านๆ ไปเท่านั้น"

"แล้วอย่างไรล่ะ?"

"ก็หมายความว่า หลังจากผ่านการเปลี่ยนผ่านของยุคสมัย และการเปลี่ยนแปลงของโลกมนุษย์แล้ว คนที่ยังคงตั้งตระหง่านเป็นดั่งขุนเขา ให้คนรุ่นหลังได้แหงนหน้ามองและยกย่องชื่นชมได้นั้น มีเพียงคนหยิบมือเดียวเท่านั้นแหละขอรับ"

ผู้อาวุโสเผิงทำหน้าครุ่นคิด

ซุนกู้: มุมมองของข้ามันช่างลึกซึ้งและเฉียบขาดจริงๆ!

พวกเรามันก็แค่คนธรรมดา ยอมรับความจริงเถอะน่า

มารในใจของท่าน น่าจะสลายไปได้แล้วนะ

ผู้อาวุโสเผิงคิดทบทวนอยู่ครู่หนึ่ง "แต่ทำไม ข้าถึงจะเป็นหนึ่งในคนหยิบมือเดียวนั้นไม่ได้ล่ะ?"

ซุนกู้: "..."

ข้าอยากจะกระโดดเขกหัวท่านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยจริงๆ

แต่เมื่อประเมินจากความห่างชั้นของระดับพลังแล้ว

ข้าขอทนไว้ก่อนก็แล้วกัน

"นายท่าน ท่านลองคิดดูสิขอรับ ในช่วงเวลาหนึ่งพันปีที่ท่านลงไปท่องโลกฆราวาส จนถึงทุกวันนี้ ยังมีคนสักกี่คนที่ยังเป็นหนังสือเล่มหนาอยู่?"

"แล้วท่านลองคิดดูอีกที อีกหนึ่งพันปีข้างหน้า จะมีสักกี่คนที่ยังเป็นหนังสืออยู่ได้?"

"ข้าเกรงว่าบุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในยุคนั้น เมื่อเวลาผ่านไปร้อยปี ก็คงเหลือเป็นแค่บทๆ หนึ่งเท่านั้นแหละขอรับ"

ผู้อาวุโสเผิงยังคงไม่ยอมแพ้ "ใครบอกว่าการถูกจารึกชื่อในประวัติศาสตร์ จะต้องเป็นชื่อเสียงที่ยิ่งใหญ่เสมอไปล่ะ?"

"ข้าขอทิ้งแค่ 'ชื่อเล็กๆ' ที่ถูกกล่าวถึงผ่านๆ เอาไว้ไม่ได้หรือไง?"

"แต่ทว่า ต่อให้ท่านอยากจะทิ้ง 'ชื่อเล็กๆ' เอาไว้ ท่านก็ต้องมีผลงานอะไรที่พอจะเอาไปอวดใครเขาได้บ้างสิขอรับ?"

"เจ้าต้องการจะบอกอะไรกันแน่?"

"ข้ากำลังจะบอกว่า การที่ท่านคิดจะอาศัยการเขียนตำราเพื่อสร้างชื่อเสียงน่ะ ต่อให้เป็นแค่ชื่อเสียงเล็กๆ เท่าเมล็ดงา มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้หรอกขอรับ!"

"เจ้ารอนหาที่ตายใช่ไหม?"

"ใจเย็นๆ ก่อนสินายท่าน ข้ามีคำแนะนำที่มีเหตุผลมากกว่านั้นมาเสนอขอรับ"

"ว่ามา!"

"ข้าว่าท่านสู้ลงเขาไปกวาดล้างฮ่องเต้ในโลกมนุษย์ แล้วตั้งตัวเองเป็นฮ่องเต้แทนเสียเลยดีกว่า ทำแบบนี้ยังมีโอกาสถูกจารึกชื่อในประวัติศาสตร์มากกว่าเยอะเลยนะขอรับ"

"ไอ้เด็กเปรต ข้าจะตบเจ้าให้ตายคามือเลย!"

"อย่าเพิ่ง อย่าเพิ่งลงมือนะขอรับนายท่าน"

"ท่านลองฟังที่ข้าน้อยพูดอีกสักประโยคได้ไหมขอรับ?"

"ถ้าฟังแล้วรู้สึกว่าไม่มีเหตุผล ท่านค่อยลงมือก็ยังไม่สายนะขอรับ!"

"ว่ามา!"

ซุนกู้หยิบกาสุราขึ้นมา

รินสุราไปพลาง พูดไปพลาง "นายท่าน มียอดปราชญ์เคยกล่าวประโยคหนึ่งเอาไว้"

เขายกจอกสุราขึ้นด้วยสองมือ

แล้วยื่นส่งให้อย่างประจบประแจง

"ยอดปราชญ์กล่าวไว้ว่า: 'จงสุขสันต์กับสุราหนึ่งจอกในยามมีชีวิต ไยต้องสนชื่อเสียงพันปีในภายภาคหน้า'"

"นายท่าน เรามาดื่มสุราจอกนี้ให้หมด แล้วเลิกล้มความฝันลมๆ แล้งๆ เรื่องการจารึกชื่อในประวัติศาสตร์กันเถอะนะขอรับ ตกลงไหม?"

ผู้อาวุโสเผิงรับจอกสุราไป

แล้วกระดกพรวดเดียวจนหมดเกลี้ยง

"พูดจบแล้วใช่ไหม?"

"ขอรับ!"

"เพียะ!"

"อ๊ากกกกก..."

"ตุ้บ!"

(จบแล้ว)