บทที่ 22 - ข้าไม่เอาค่าเสียหายก็ได้
บทที่ 22 - ข้าไม่เอาค่าเสียหายก็ได้
บทที่ 22 - ข้าไม่เอาค่าเสียหายก็ได้
ผู้คนบนท้องฟ้า กลายเป็นเส้นแสงสีรุ้งหลายสิบสาย พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังหอคุมกฎแห่งสำนักอักษร
จิงปู้ชวนนั่งเป็นประธานอยู่บนแท่นสูง
กวงจิ่วหงยืนสำรวมอยู่ข้างกายเขา
ส่วนคนอื่นๆ ยืนเรียงแถวอยู่ด้านล่างทั้งสองฝั่ง
ซุนกู้นั่งคุกเข่าอยู่ตรงกลางโถง
กวงจิ่วหง: ฉากแบบนี้ ดูคุ้นๆ แฮะ
จิงปู้ชวน: "จงบอกมา! สรุปแล้วมันเกิดเรื่องอันใดขึ้น?"
ซุนกู้: "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันขอรับว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น?"
"เจ้าเป็นศิษย์ของยอดเขาไหน?"
"ตอนนี้ยังไม่ได้สังกัดยอดเขาไหน แต่ในอนาคตก็เป็นไปได้ทุกยอดเขาแหละขอรับ"
"หมายความว่าอย่างไร?"
"เรียนท่านผู้อาวุโสสูงสุด ข้าน้อยมีนามว่าซุนกู้ ไม่ใช่ศิษย์ของสำนักอักษรหรอกขอรับ"
"ครั้งนี้ข้าน้อยได้รับคำเชิญให้มาเยี่ยมชมสำนักอักษรขอรับ"
"ได้รับคำเชิญ? ไอ้บัดซบหน้าไหนมันเป็นคนเชิญเจ้ามา?"
กวงจิ่วหง: "..."
ด่าข้าว่าเป็นไอ้บัดซบงั้นรึ? ท่านเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าข้าหรอกนะ
วีรกรรมอันเจิดจรัสของท่านในอดีตน่ะ ข้าแค่ขี้เกียจจะรื้อฟื้นเท่านั้นเอง
แล้วก็ซุนกู้ ไอ้เด็กบัดซบ
ข้าไปเชิญเจ้ามาตอนไหน? เจ้าหน้าด้านหน้าทนขอตามมาเองต่างหากไม่ใช่รึ?
"ท่านอาจารย์ปู่ เขามาพร้อมกับข้าเองขอรับ"
จิงปู้ชวน: เมื่อกี้ข้าไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น
"สำนักอักษรของเราเป็นสำนักที่ยึดมั่นในธรรมเนียมปฏิบัติ ผู้มาเยือนย่อมถือเป็นแขก พวกเราย่อมต้องต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี"
"แต่ในฐานะแขก เจ้าก็ควรจะเคารพกฎระเบียบของเจ้าบ้านด้วย เหตุใดจึงบังอาจบุกรุกเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเราได้?"
ซุนกู้: "ข้าน้อยถูกใส่ความนะขอรับท่านผู้อาวุโสสูงสุด"
"ข้าน้อยโดนลูกหลงจากประตูเมืองนะขอรับ ข้าน้อย..."
"อะแฮ่มๆ เขาเรียกว่าโดนลูกหลงแบบปลาในบ่อต่างหากล่ะ" กวงจิ่วหงอดไม่ได้ที่จะพูดแทรกขึ้นมาแก้ไขให้ถูกต้อง
ในใจนึกด่า: ช่างเป็นเด็กที่ไม่เอาถ่านเสียจริงๆ สอนไปตั้งหลายรอบแล้วก็ยังจำไม่ได้อีก
ซุนกู้: "ข้าน้อยก็คือปลาในบ่อที่โดนลูกหลงนั่นแหละขอรับ"
"เจ้าไม่ใช่ปลาในบ่อหรอก"
"หมึกกระดองพันตาในทะเลสาบจ่านหลานของข้าต่างหาก ที่เป็นปลาในบ่อ"
"ต้องมารับเคราะห์เพราะคนนอกอย่างเจ้า"
กวงจิ่วหงใจเต้นรัว "ท่านอาจารย์ปู่ หมึกกระดองพันตาเป็นอะไรไปหรือขอรับ?"
ในฐานะเจ้าสำนัก เขาย่อมรู้ซึ้งถึงความสำคัญของปลาหมึกทั้งทะเลสาบนี้เป็นอย่างดี
"ซุนกู้ผู้นี้ หลังจากตกลงไปในทะเลสาบจ่านหลาน ก็ไม่รู้ว่าไปใช้ลูกไม้ชั่วร้ายอะไร ทำให้พลังวิญญาณในทะเลสาบเหือดแห้งไปจนหมด"
"อะไรนะ!"
บรรดาผู้อาวุโสและเจ้ายอดเขานับสิบที่ยืนฟังอยู่ต่างร้องอุทานออกมาพร้อมกัน
ก่อนหน้านี้พวกเขาล้วนได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว
ดูท่าว่าเสียงนั่นคงจะเกิดจาก 'ลูกไม้ชั่วร้าย' ที่ว่าสินะ
กวงจิ่วหง: ว่าแล้วเชียว
นี่มันตัวซวยที่ดวงซวยสุดๆ ไปเลยจริงๆ!
ต่อให้หนีมาถึงสำนักอักษรแล้ว ก็ยังถูกตามฆ่าอยู่อีก
แถมยังพาลทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของสำนักอักษรเกิดอาเพศไปด้วย
ที่ข้าไม่รับเจ้าเป็นศิษย์น่ะถูกต้องแล้ว
การตัดสินใจของเจ้ามิงค์เขี้ยวทองก็ถูกต้องเช่นกัน
จิงปู้ชวนไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่องสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์
จึงแกล้งถามต่อ "เจ้าจงเล่ามาให้ข้าฟังหน่อยสิ ก่อนที่เจ้าจะตกลงไปในทะเลสาบจ่านหลาน เจ้ากำลังทำอะไรอยู่?"
ซุนกู้: "ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ข้าน้อยก็กำลังจะฟ้องท่านอยู่พอดีเลยขอรับ"
"ระบบรักษาความปลอดภัยของสำนักอักษรเรามันห่วยแตกเกินไปแล้ว!"
"ไม่มีความรัดกุมในการป้องกันเหตุร้ายเลยแม้แต่นิดเดียว!"
"ท่านต้องรีบจัดระเบียบครั้งใหญ่เลยนะขอรับ!"
จิงปู้ชวน: "ที่พูดมาหมายความว่าอย่างไร?"
"ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านคงไม่รู้อะไร"
"เมื่อครู่นี้เอง ขณะที่ข้าน้อยกำลังขับเรือเหาะ ตั้งใจจะชื่นชมทัศนียภาพอันยิ่งใหญ่ตระการตาของภูเขาและแม่น้ำในสำนักอักษร จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาไล่ฆ่าข้าน้อยเสียอย่างนั้น"
"นี่มันในเขตสำนักอักษรของเราเลยนะขอรับ!"
"อดีตสำนักอันดับหนึ่งแห่งโลกผู้บำเพ็ญเพียร สำนักอักษรเลยนะ!"
"แต่คนร้ายกลับกล้าบุกเข้ามาลงมืออย่างอุกอาจ เหมือนเดินเข้าบ้านร้างอย่างไรอย่างนั้น!"
"และคนในสำนักกลับไม่มีใครระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย"
"นี่มันพิสูจน์ให้เห็นแล้วไม่ใช่หรือว่าระบบรักษาความปลอดภัยของสำนักอักษรเรามีปัญหาใหญ่หลวง?"
"หากเมื่อครู่นี้ไม่ได้มีท่านผู้อาวุโสผู้เปี่ยมไปด้วยความองอาจห้าวหาญและสง่างามไม่ธรรมดายื่นมือเข้ามาช่วยเอาไว้"
"ต่อให้ข้าน้อยจะไหวพริบดีแค่ไหน เกรงว่าคงต้องตกเป็นเหยื่ออันโอชะไปแล้วขอรับ"
ผู้อาวุโสฉินที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านข้าง: องอาจห้าวหาญ สง่างามไม่ธรรมดา
อืม... เด็กคนนี้เป็นคนพูดจาตรงไปตรงมาตามความจริงดีแฮะ
"ตอนนั้นข้าน้อยมีโอกาสได้เผชิญหน้ากับยอดฝีมือท่านนั้นเพียงแวบเดียวเท่านั้น"
"ยังไม่ทันได้เห็นหน้าตาของเขาชัดๆ เลยขอรับ"
"รบกวนท่านผู้อาวุโสสูงสุดช่วยเป็นธุระสืบหาตัวให้ข้าน้อยทีนะขอรับ ข้าน้อยอยากจะขอบคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไว้ด้วยตัวเอง"
ผู้อาวุโสฉิน: หึหึ อยากรู้จังว่าไอ้หนู่นี่จะตอบแทนข้าด้วยอะไร
ซุนกู้: ข้าดูออกตั้งนานแล้วว่าเป็นท่าน ผู้อาวุโสฉิน
ได้ฟังคำอวยของข้าไป รู้สึกปลาบปลื้มใจล่ะสิ?
จิงปู้ชวนที่เพิ่งได้ยินเรื่องการลอบสังหารเป็นครั้งแรก
ก็ถึงกับตกใจไม่น้อย
กวงจิ่วหงจึงรีบเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังอย่างรวดเร็ว
เมื่อทุกคนได้ฟัง
ก็พากันคาดเดาว่าเสียงระเบิดดังสนั่นที่ได้ยินนั้น น่าจะมาจากคลื่นเสียงโจมตีในฉากลอบสังหารนั่นเอง
จิงปู้ชวน: "แล้วเจ้าผ่านค่ายกลลงไปในทะเลสาบจ่านหลานได้อย่างไร?"
เพื่อรักษาหน้าตาและศักดิ์ศรีของตัวเอง มังกรกลืนสมุทรจึงไม่ได้เล่าความจริงทั้งหมดให้ฟัง
ซุนกู้: "ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ค่ายกลนั่นนอกจากคนในสำนักแล้ว คนนอกก็เข้าไปไม่ได้ใช่ไหมขอรับ?"
"ถูกต้อง!"
"นอกจากข้าและสัตว์เทวะผู้เฝ้าภูเขาแล้ว"
"คนทั้งสำนัก ต่อให้เป็นกวงประมุขก็ยังเข้าไม่ได้"
"นั่นแหละขอรับ!"
"ตอนที่ข้าน้อยร่วงจากฟ้าลงมาบนค่ายกล ข้าน้อยก็ถูกเด้งขึ้นเด้งลง เด้งขึ้นเด้งลงอยู่แบบนั้นตลอด"
"จนกระทั่งสลบเหมือดไปนั่นแหละขอรับ"
"ดังนั้น ข้าน้อยเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร่วงตกลงไปข้างในได้อย่างไร"
จิงปู้ชวน: หรือว่าสายฟ้าทัณฑ์สวรรค์จะเป็นคนผ่าค่ายกลจนเปิดออก?
"ท่านผู้อาวุโสสูงสุด เรื่องพลังวิญญาณในทะเลสาบหายไป ไม่เกี่ยวข้องกับข้าน้อยจริงๆ นะขอรับ"
"ข้าน้อยคือผู้เสียหายนะขอรับ"
กวงจิ่วหงใจเต้นรัวอีกครั้ง: คำพูดประโยคนี้ ฟังดูคุ้นหูแปลกๆ แฮะ
อย่าบอกนะว่ามันคิดจะเรียกร้องค่าเสียหายอีก?
"ข้าน้อยดั้นด้นมาเยือนสำนักอักษรด้วยความเลื่อมใสศรัทธา"
"ผลคือยังไม่ได้ชมอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย กลับต้องมาถูกคนร้ายที่แฝงตัวเข้ามาตามล่าสังหาร เพราะความหละหลวมของสำนักอักษร"
"เรื่องนี้สร้างบาดแผลทางจิตใจและร่างกายให้กับข้าน้อยอย่างสาหัสเลยนะขอรับ"
"ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านดูเป็นผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีเหตุมีผล"
"ท่านว่าเรื่องนี้ ข้าน้อยถือเป็นผู้เสียหายหรือไม่ขอรับ?"
จิงปู้ชวนโพล่งออกไปโดยไม่ได้คิด "เรื่องนี้ เจ้าถือเป็นผู้เสียหายจริงๆ"
กวงจิ่วหง: ซวยแล้ว ซวยแล้ว
ตกหลุมพรางวาทศิลป์ของไอ้เด็กนี่เข้าให้แล้ว
ซุนกู้: "อันที่จริง บาดแผลทางจิตใจและร่างกาย ข้าน้อยยังพออดทนกล้ำกลืนฝืนทนได้"
"แต่ประเด็นสำคัญคือความเสียหายทางทรัพย์สิน ข้าน้อยแบกรับไม่ไหวจริงๆ ขอรับ!"
กวงจิ่วหง: ดูสิ ดูสิ
หางจิ้งจอกโผล่ออกมาแล้ว
และสเต็ปต่อไปก็คือการเรียกร้องค่าเสียหาย
ข้ากวงจิ่วหงไม่ใช่สวี่ลี่ซงนะเฟ้ย
คิดจะมารีดไถเงินจากข้างั้นรึ? ฝันกลางวันไปเถอะ
"ซุนกู้ การที่เจ้าถูกตามล่าสังหาร เกรงว่าคงเป็นเพราะไปผูกใจเจ็บกับศัตรูที่ไหนมามากกว่ากระมัง"
"สำนักอักษรของเราไม่เพียงแต่ไม่มีความผิด แต่ยังช่วยชีวิตเจ้าไว้อีกด้วย"
"เจ้าควรจะขอบคุณพวกเราถึงจะถูก"
ซุนกู้: "ประมุขกวง ข้าน้อยอายุยังน้อยแค่นี้ จะไปมีศัตรูที่ไหนได้ล่ะขอรับ?"
กวงจิ่วหง: "..."
ข้าก็เอาเรื่องของผู้อาวุโสเสิ่นมาประกาศให้ชาวบ้านรู้ไม่ได้เสียด้วยสิ!
โมโหยิ่งนัก!
จิงปู้ชวน: "เจ้าสูญเสียสิ่งใดไปบ้าง?"
"เรือเหาะส่วนตัวที่เจ้าสำนักหูแห่งสำนักดับกระบี่ ให้ข้ากับประมุขกวงยืมใช้ แหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไปแล้วขอรับ..."
กวงจิ่วหง: นั่นเขาให้เจ้ายืมคนเดียวต่างหาก ไม่เกี่ยวกับข้าเลยนะ
"แล้วก็ยังมีวัตถุดิบทำอาหารกองพะเนินที่เจ้ายอดเขาเฉียนแห่งเขาไผ่ใหญ่ชดใช้ให้ข้า ก็ถูกสัตว์วิเศษของคนร้ายแย่งชิงไปจนหมดเกลี้ยงเลยขอรับ"
เจ้ายอดเขาเฉียนที่มีสถานะต่ำต้อยที่สุดในที่นั้น: ข้าชดใช้ให้เจ้างั้นรึ? เจ้าเป็นคนข่มขู่รีดไถข้าไปต่างหากโว้ย!
"ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ความเจ็บปวดที่ข้าน้อยได้รับเป็นการส่วนตัว ช่างมันเถอะขอรับ"
"ข้าน้อยขอเพียงท่านช่วยให้ความเป็นธรรม"
"ชดใช้เรือเหาะและวัตถุดิบทำอาหารคืนให้ข้าน้อยก็พอแล้วขอรับ"
จิงปู้ชวน: "เสี่ยวหงจื่อ เจ้าเห็นควรว่าอย่างไร?"
กวงจิ่วหง: ...ท่านอาจารย์ปู่ขอรับ ท่านอาจารย์ปู่
ท่านช่วยใช้ความคิดวิเคราะห์ไตร่ตรองให้มากกว่านี้หน่อยจะได้ไหม?
"ท่านอาจารย์ปู่ สำนักเราขาดแคลนทั้งเงินทองและเสบียง ไม่มีปัญญาชดใช้หรอกขอรับ"
"ท่านประมุข ข้าน้อยไม่เอาค่าเสียหายก็ได้นะขอรับ ขอเพียงท่านยอมรับข้าเป็น..."
"ชดใช้!"
"ชดใช้ให้เดี๋ยวนี้เลย!"
กวงจิ่วหงรีบเปลี่ยนท่าทีแบบพลิกหน้ามือเป็นหลังมือทันที
ตลกน่า!
ตัวซวยอย่างเจ้า ข้าจะรับมาเป็นศิษย์ได้อย่างไร?
ขอเพียงเจ้าไม่สามารถช่วยผู้อาวุโสเผิงกำจัดมารในใจได้
ข้าก็สามารถส่งเจ้าไสหัวไปได้อย่างชอบธรรมแล้ว
ก็แค่ทนไปอีกไม่กี่วันเท่านั้นเอง
ข้าทนได้!
ซุนกู้: ...เอาจริงดิประมุขกวง?
ท่านมีอคติกับข้าฝังรากลึกขนาดนี้ เพียงเพราะหนูยักษ์ตัวเดียวเนี่ยนะ?
จิงปู้ชวนไม่เข้าใจเรื่องลับลมคมในพวกนี้
ในใจเขาเอาแต่พะวงถึงเรื่องรากปราณอัสนีทองคำ
ขณะที่กำลังจะสั่งเลิกประชุม เพื่อไปทดสอบซุนกู้ตามลำพัง
เขาก็ได้รับกระแสเสียงจากมังกรกลืนสมุทร: "เสี่ยวชวนจื่อ พลังวิญญาณยังไม่กลับมาเลย ศพปลาหมึกกระดองพันตาลอยเกลื่อนเต็มทะเลสาบแล้ว"
"โฮๆๆ ข้าขอโทษเจ้านาย..."
(จบแล้ว)