บทที่ 20 การท้าทายอีกครั้งของธอร์ (ตอนจบ)

บทที่ 20 การท้าทายอีกครั้งของธอร์ (ตอนจบ)

"ธอร์ นี่หรือคือความเข้าใจในการต่อสู้ของเจ้า? ดูเหมือนว่าเจ้าจะยังไม่จดจำบทเรียนจากการประมือครั้งก่อนเลยสินะ! จงจำไว้ว่าเจ้าต้องระวังมากกว่าสิ่งที่ตามองเห็น เพราะภัยคุกคามที่แท้จริงมักซ่อนอยู่ในสิ่งที่มองไม่เห็น"

เสินมู่กล่าวกับธอร์ผู้ซึ่งร่างกายฝังจมลึกเข้าไปในกำแพงจนขยับเขยื้อนไม่ได้ เพราะนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาถูกเสินมู่หวดกระเด็นด้วยหาง!

ชั่วขณะนั้น ผู้ชมบนอัฒจันทร์ต่างเดือดพล่านด้วยความตื่นเต้นจากการโจมตีเมื่อครู่ เสียงเชียร์ดังกระหึ่มถึงขีดสุด!

พวกเขาไม่ได้แสดงความกังวลเลยแม้แต่น้อยที่เจ้าชายของตนพ่ายแพ้ เพราะในสายตาของชาวแอสการ์ด เมื่อก้าวเท้าเข้าสู่ลานประลอง ยศถาบรรดาศักดิ์ทั้งหมดล้วนไร้ความหมาย! ในสนามแห่งนี้มีเพียงนักรบสองคนเท่านั้น

"ธอร์ ลุกขึ้นมา! หากเจ้าล้มลงง่ายดายเพียงนี้ มันช่างน่าสมเพชยิ่งนัก!"

หลังจากฝุ่นควันจางลง กลุ่มสามนักรบที่อยู่ข้างเวทีต่างตะโกนเรียกเขาจนเสียงแหบแห้ง พวกเขาคือสหายสนิทที่สุดของธอร์ และไม่เชื่อว่าธอร์จะพ่ายแพ้หมดรูปเช่นนี้

"เสิน เจ้ายังไม่ได้เอาจริงใช่หรือไม่?"

ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งเหนือมนุษย์ ธอร์จึงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการโจมตีเมื่อครู่ เขาเรียกค้อนคู่ใจให้ช่วยดึงร่างลงมาจากกำแพง จากนั้นจึงปัดฝุ่นตามตัวและตะโกนถามเสินมู่

น้ำเสียงของเขาแฝงความไม่พอใจ เพราะการที่เสินมู่ไม่ออกแรงเต็มที่ ทำให้เขารู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีถูกเหยียบย่ำ

"ธอร์ นี่ไม่ใช่การต่อสู้เสี่ยงตาย หากผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเจ้าไม่ใช่ข้า แต่เป็นโวลสแต็กหรือซิฟ เจ้าจะสู้กับพวกเขาด้วยกำลังทั้งหมดที่มีหรือไม่?"

ต้องยอมรับว่าธอร์ในตอนนี้ช่างไร้เดียงสาเสียจริง!

ความไร้เดียงสานี้ไม่ได้สะท้อนผ่านอายุขัย แต่แสดงออกผ่านความคิดและการกระทำ การศึกษาภาคบังคับของแอสการ์ดอาจเน้นเพียงการถ่ายทอดความรู้และทักษะการต่อสู้ แต่กลับบกพร่องเรื่องการขัดเกลาจิตใจ

เวลาเกือบ 1,500 ปีทำให้ธอร์เติบโตขึ้นเป็นเพียงคนบ้าพลังที่มีกล้ามเนื้ออัดแน่นอยู่ในสมองเท่านั้น

ในทางกลับกัน ช่วงเวลาเพียงไม่กี่ปีที่เขาใช้ชีวิตบนโลกมนุษย์ กลับช่วยให้เขาเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็วทั้งร่างกายและจิตใจ ซึ่งเทียบกันไม่ได้เลยกับที่เป็นอยู่ในปัจจุบัน

"เสิน เจ้าไม่เหมือนโวลสแต็กและคนอื่นๆ และข้าก็ไม่ใช่ซิฟ ข้าหวังว่าการต่อสู้ของเราจะดุเดือดกว่านี้ ไม่ใช่อ่อนปวกเปียกราวกับสตรี"

ทันทีที่ธอร์พูดจบ ซิฟที่อยู่นอกสนามประลองก็ตวัดสายตาจ้องเขม็งใส่เขาทันที

"สู้เข้า! สู้เข้า!"

เสียงเชียร์ของชาวแอสการ์ดจุดประกายความคึกคักขึ้นอีกครั้ง

"เสิน ได้ยินไหม? นี่คือแอสการ์ด" ธอร์จ้องมองเสินมู่ด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน

"หากเจ้ายืนกรานเช่นนั้น ข้าก็จะเอาจริง หวังว่าเจ้าจะไม่เสียใจภายหลังก็แล้วกัน"

เสินมู่จะทำอะไรได้กับคนที่เรียกร้องหาความเจ็บปวด? แน่นอน ก็ต้องสนองความต้องการให้สาสม!

ในขณะเดียวกัน โลกิซึ่งได้ข่าวว่าพี่ชายกำลังจะท้าดวลเสินมู่อีกครั้ง ก็เดินมาถึงขอบสนามประลอง เขาได้ยินคำพูดของเสินมู่พอดี ดวงตาของเขาฉายแววเจ้าเล่ห์ รู้ได้ทันทีว่ากำลังจะมีเรื่องสนุกให้ชม!

เขาเคยเห็นสภาพสะบักสะบอมของธอร์ตอนพ่ายแพ้กลับมา เรียกได้ว่าตลอดพันกว่าปีที่เป็นพี่น้องกันมา เขาไม่เคยเห็นธอร์บาดเจ็บหนักขนาดนั้นมาก่อน

และเสินมู่ผู้ที่สามารถสร้างบาดแผลให้ธอร์ได้ ย่อมไม่ใช่ใครที่จะมาล้อเล่นด้วยได้ง่ายๆ

"ต้องอย่างนี้สิ! การสู้สุดกำลังคือการให้เกียรตินักรบอย่างสูงสุด"

สิ้นคำ ธอร์ก็เหวี่ยงค้อนแล้วกระโจนลอยตัวพุ่งเข้าหาเสินมู่ หมายจะฟาดฟันลงมาจากกลางอากาศ

เพื่อรักษาวาจาที่ลั่นไว้ ธอร์ไม่ยั้งมือแม้แต่น้อย กล่าวได้ว่าการโจมตีครั้งนี้ ในแอสการ์ดปัจจุบัน ไม่มีใครต้านทานได้นอกจากโอดิน

ทว่าเสินมู่ไม่ได้หลบหนีเลยแม้แต่น้อย ถึงเวลาแล้วที่จะทำให้ธอร์ตื่นจากความฝันมาเผชิญความจริง!

เสินมู่กางกรงเล็บที่กำแน่นออกและพุ่งเข้ารับการปะทะซึ่งหน้า

เหล่าผู้ชมเมื่อเห็นเสินมู่กล้ารับการโจมตีนี้ตรงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหวาดเสียวแทน! เพราะชื่อเสียงอันเกรียงไกรของค้อนมโยลเนียร์นั้นโด่งดังสะท้านฟ้ายิ่งกว่าตัวธอร์เสียอีก

ตูม!

พริบตาถัดมา เสียงปะทะกัมปนาทก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วลานประลอง คลื่นอากาศมหาศาลพัดพาฝุ่นควันฟุ้งกระจาย เศษซากกำแพงที่ธอร์เพิ่งพุ่งชนเมื่อครู่ปลิวว่อนไปทั่ว

เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ชมตกใจจนต้องรีบยกมือขึ้นป้องหน้า และยังไม่ทันที่พวกเขาจะได้มองเห็นผลลัพธ์ของการปะทะ เงาร่างหนึ่งก็ปลิวลอยละลิ่วออกมาจากกลุ่มฝุ่นควันอีกครั้ง

ร่างนั้นตีลังกาหลายตลบกลางอากาศ ก่อนจะลงสู่พื้นด้วยสองเท้า ครูดไถลไปกับพื้นจนเกิดเป็นร่องลึกเพื่อสลายแรงกระแทก

เมื่อฝุ่นควันค่อยๆ จางลง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง!

"โอดินทรงโปรด ข้าเห็นอะไรกันเนี่ย?"

"มังกรยักษ์ตนนั้นถือค้อนมโยลเนียร์อยู่"

"เป็นไปได้ยังไง? ข้าฝันไปหรือเปล่า?"

เป็นที่รู้กันทั่วในแอสการ์ดว่าค้อนมโยลเนียร์ถูกลงอาคมโดยโอดิน ครั้งหนึ่งในงานเลี้ยงฉลอง ธอร์เคยวางค้อนไว้กลางลานและประกาศท้าให้ทุกคนลองยกมันขึ้นมา

ในเวลานั้น ด้วยฤทธิ์สุรา ผู้คนกว่าครึ่งงานต่างดาหน้าเข้ามาลองของ แต่โชคร้าย จวบจนงานเลี้ยงเลิกรา ก็ไม่มีใครสามารถขยับมันได้แม้แต่นิดเดียว

"เป็นไปไม่ได้!"

แฟนดรัลและคนอื่นๆ อุทานออกมาทันที นั่นคือมโยลเนียร์เชียวนะ!

อย่างไรก็ตาม หากจะถามว่าใครในที่นั้นตกใจที่สุด ก็คงหนีไม่พ้นโลกิ!

เขาเคยแฝงตัวปะปนกับฝูงชนเพื่อลองยกมโยลเนียร์มาก่อน เพียงแต่เขาทำไม่สำเร็จ

เขาคิดเสมอว่าการครอบครองมโยลเนียร์ได้ เท่ากับมีสิทธิ์สืบทอดบัลลังก์ แต่หารู้ไม่ว่าชะตากรรมของเขาและธอร์ถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ต้น

ในฐานะทายาทแห่งยักษ์น้ำแข็ง เขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับบัลลังก์มาตั้งแต่กำเนิด

โศกนาฏกรรมของเขาอาจเริ่มจากการที่โอดินส่งสัญญาณผิดๆ ตั้งแต่วันที่รับเขามาเลี้ยง ทำให้เขาหลงเชื่อว่าตนเองไม่ได้แตกต่างไปจากธอร์ และฟริกกาก็ดูแลเขาประดุจบุตรในอุทร

ดังนั้นไม่ว่าโลกิจะพยายามพิสูจน์ตัวเองมากเพียงใด พยายามแสดงให้เห็นแทบตายว่าเขาเหมาะสมที่จะเป็นราชาแห่งแอสการ์ดมากกว่าธอร์ ทุกอย่างก็ล้วนสูญเปล่า

ราชาเทพแห่งแอสการ์ดถูกลิขิตไว้แล้วว่าจะต้องไม่ใช่ยักษ์น้ำแข็ง

"เป็นไปไม่ได้!"

ธอร์มองเห็นสถานการณ์กลางลานประลอง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ

แววตาของเขาฉายอารมณ์ที่ซับซ้อนอย่างยิ่ง ทั้งความสูญเสีย ความโกรธเกรี้ยว ความโศกเศร้า และความริษยา... ความรู้สึกราวกับเห็นคนรักสุดดวงใจกำลังโอบกอดชายอื่นต่อหน้าต่อตา ราวกับถูกสวมเขาเข้าอย่างจัง

ส่วนสาเหตุที่เสินมู่สามารถยกมโยลเนียร์ขึ้นมาได้นั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงลูกเล่น เขาไม่ได้ยกมันขึ้นมาจริงๆ!

เพราะศาสตราวุธเทพชิ้นนี้ไม่สามารถยกขึ้นได้ด้วยพละกำลังเพียงอย่างเดียว

เว้นเสียแต่ว่าผู้นั้นจะมีพลังระดับเดียวกับโอดิน จนสามารถทำลายอาคมที่ลงไว้ด้วยกำลัง หรือมีพละกำลังมหาศาลขนาดที่สามารถแบกดาวเคราะห์ทั้งดวงได้ด้วยตัวคนเดียวจริงๆ

ซึ่งเสินมู่ในตอนนี้ยังทำไม่ได้ทั้งสองเงื่อนไข

ส่วนเหตุผลที่เขาดูเหมือนจะยกมโยลเนียร์ขึ้นมาได้นั้น เป็นเพราะเขาใช้สนามพลังชีวภาพห่อหุ้มและแยกตนเองออกจากตัวค้อน โดยไม่ได้สัมผัสมันโดยตรง

ทว่าภาพที่ปรากฏออกมากลับตบตาผู้คนได้อย่างแนบเนียน อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้ธอร์ก็ถูกหลอกเข้าเต็มเปา!