บทที่ 27 - ค่าสถานะ เกณฑ์ระดับหลิง

บทที่ 27 - ค่าสถานะ เกณฑ์ระดับหลิง

ที่มุมหนึ่งของสนามรบ พวกไอ้ยุ่นราวๆ ร้อยกว่าคนกำลังต่อสู้ชุลมุนอยู่กับฝูงสัตว์อสูร

เนื่องจากพวกนี้เป็นแค่ตัวรับกระสุนระดับชำระกายากันทั้งนั้น ฉากการต่อสู้จึงไม่ได้อลังการอะไร ไม่มีเคล็ดวิชาวิญญาณสวยหรูให้เห็น มีแต่การใช้ทักษะการต่อสู้ระยะประชิดเข้าห้ำหั่นกันล้วนๆ

"ปึ้ก~"

ปีศาจหัวปลาตัวหนึ่งถูกไอ้ยุ่นเตะล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้น เมือกเหนียวๆ บนตัวคลุกฝุ่นคลุกโคลนจนมอมแมมไปหมด

"บากะยาโร่~"

ไอ้ยุ่นเตะสัตว์อสูรล้มลงได้ ก็แสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม ง้างดาบเหล็กในมือเตรียมจะฟันลงมา

"..."

ปีศาจหัวปลารู้สึกสิ้นหวัง มันเพิ่งจะได้เป็นสัตว์อสูรแท้ๆ เพิ่งจะงอกขามาได้แค่สองข้าง ก็โดนส่งมาตายที่สนามรบนี้ซะแล้ว

"เคร้ง~"

ในวินาทีที่มันคิดว่าตัวเองต้องตายแน่ๆ เสียงโลหะปะทะกันก็ดังสนั่นขึ้น พร้อมกับคลื่นกระแทกอันรุนแรงที่ซัดเข้าใส่ร่าง

มันเบิกตาปลาโพลง มองเห็นร่างสีเขียวมรกตผอมบางร่างหนึ่งยืนขวางอยู่

แต่ว่า... ร่างนั้นกลับรับการโจมตีของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างมั่นคง

"โฮๆ..."

ปีศาจหัวปลาซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหล

ยามยากถึงจะเห็นน้ำใจแท้ บนโลกนี้ยังมีปีศาจดีๆ อยู่อีกเยอะสินะ

ลู่อันใช้จอบสกัดดาบเหล็กของไอ้ยุ่นไว้ แล้วใช้มีดอีโต้ในมือขวาฟันสวนกลับไปทันที

"อ๊ะ?"

ไอ้ยุ่นร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ ใบหน้าฉายแววหวาดกลัวความตายอย่างสุดขีด

แต่มันไม่ได้โชคดีเหมือนไอ้หัวปลา ไม่มีใครเข้ามาช่วยมันเลย

"ฉัวะ~"

มีดไม้ไผ่สีเขียวมรกตตวัดฟันฉับเดียว หัวของมันก็หลุดกระเด็น เลือดพุ่งกระฉูดสูงถึงสามเมตร

"บากะ~"

ห่างออกไปสิบเมตร ไอ้ยุ่นอีกคนเห็นเพื่อนถูกฆ่า ก็คำรามลั่นแล้วพุ่งเข้าใส่ลู่อัน

"หึ~ ก็แค่ขยะระดับฟาน ขั้นชำระกายา คิดว่าฉันจะกลัวเรอะ?"

นักสู้ระดับฟาน ขั้นชำระกายา เมื่อเลื่อนขึ้น 1 ระดับ ค่าสถานะทั้งหมดจะเพิ่มขึ้น 1 แต้ม

ดังนั้น เมื่อเทียบกันแล้ว ลู่อันก็มีระดับเทียบเท่ากับนักสู้ขั้นชำระกายา ระดับ 7 เป็นอย่างต่ำ

แถมพลังชีวิตของเขา ยังทะลุขีดจำกัดของระดับฟาน ขั้นชำระกายาไปไกลลิบอีกต่างหาก

"ตึง~"

ลู่อันกระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรงจนเกิดเป็นหลุมลึก ร่างทั้งร่างพุ่งทะยานเข้าหาไอ้ยุ่นคนนั้นราวกับลูกปืนใหญ่

"ไปตายซะ~"

เมื่อทั้งสองเข้าประจันหน้ากัน ลู่อันก็ใช้จอบในมือซ้ายปัดป้อง แล้วใช้มีดอีโต้ในมือขวาฟันสวนกลับไป

อีกฝ่ายสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกมหาศาลที่ส่งผ่านมาทางมือ สีหน้าโกรธแค้นแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงทันที

แรง... เยอะโคตร!

"ฟึ่บ~"

มันไม่กล้าชักช้า รีบเอียงคอหลบคมมีด แล้วกระโดดถอยหลังหนีทันที

ทว่า แม้จะฟันพลาด ลู่อันก็ยื่นมือซ้ายออกไป ใช้จอบไม้ไผ่เกี่ยวตัวมันกลับมา

"พรวนดิน!"

เมื่อเกี่ยวตัวไอ้ยุ่นกลับมาได้ ลู่อันก็ร่ายเพลงกระบี่ชาวนาสามท่า · พรวนดิน ประกายดาบพลันสว่างวาบขึ้น

"ฉัวะ~"

ปราณดาบอันแหลมคมผ่าร่างไอ้ยุ่นขาดสะบั้นอย่างง่ายดาย ขาดครึ่งตั้งแต่เป้ากางเกงยันหัวเลยทีเดียว

"อ๊าก มันเป็นทหารปีศาจขั้นชำระกายา ระดับ 8!"

พวกไอ้ยุ่นเห็นความเก่งกาจของลู่อัน ก็ประเมินระดับพลังของเขาออกมาได้ทันที ทำเอาไอ้ยุ่นหลายสิบคนขวัญหนีดีฝ่อไปตามๆ กัน

แม้สนามรบจะกว้างใหญ่ แต่ก็ยังมีเวลาให้พวกตัวประกอบได้โชว์ออฟ ถึงจะแค่เสี้ยววินาทีก็เถอะ

นี่คือ... เวลาที่สวรรค์ประทานมาให้พวกมันได้รู้สึกหวาดกลัวสินะ

"บากะ ไม่ต้องกลัว ตามฉันมา!"

ไอ้ยุ่นหนุ่มขั้นชำระกายา ระดับ 9 ร้องตะโกนลั่น สองมือกำดาบคาตานะแน่น พุ่งเข้าใส่ลู่อัน

พอได้ยินเสียงตะโกนปลุกใจแบบนั้น พวกไอ้ยุ่นคนอื่นๆ ก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที

จริงด้วยสิ พวกเราก็มีนักสู้ระดับชำระกายาขั้นสูงอยู่นี่หว่า จะไปกลัวอะไร?

ไอ้ยุ่นสี่ห้าคนร้องโวยวายกลางสนามรบ หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องฆ่าไอ้ปีศาจปล้องไผ่ตัวนี้ เพื่อแก้แค้นให้เพื่อนที่ตายไปให้จงได้!

"พี่ชาย ฉันมาช่วยแล้ว~"

ปีศาจหัวปลาส่งเสียงร้องเป็นภาษาสัตว์อสูร แล้ววิ่งเตาะแตะมาอยู่ข้างๆ ลู่อัน

"ยังมีพวกเราด้วย~"

พวกปีศาจตัวจ้อยรอบๆ พอเห็นฝีมือของลู่อัน ก็พากันวิ่งมารวมกลุ่มกับเขา

ก่อเกิดเป็นสองกลุ่มย่อยๆ เปลี่ยนจากการต่อสู้แบบตัวใครตัวมัน มาเป็นการสู้แบบทีม

"พวกพ้อง ตามฉันมา!"

ลู่อันยิ้มกว้าง ไม่ได้ตีรันฟันแทงแบบนี้มานานแล้วแฮะ

วันนี้ต้องเอาให้สะใจไปเลย!

"ตึก ตึก ตึก~"

ลู่อันมือซ้ายถือจอบ มือขวาถือมีดอีโต้ วิ่งนำหน้าออกไปเป็นคนแรก

"บากะ~"

คุโรบะ โชตะ สบถด่า แล้วเร่งความเร็วพุ่งเข้าไปหาลู่อัน

"ดาบคู่สังหาร!"

วินาทีที่ปะทะกัน คุโรบะ โชตะ ก็ใช้เคล็ดวิชาวิญญาณฟันใส่ลู่อัน

หากสังเกตให้ดี จะเห็นรอยยิ้มได้ใจปรากฏอยู่บนใบหน้าของไอ้ยุ่นคนนี้

ในใจคงคิดว่า แกเพิ่งจะใช้เคล็ดวิชาวิญญาณไปเมื่อกี้ ดูซิว่าจะรับดาบของฉันได้ยังไง

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับประกายดาบสองสายที่พุ่งเข้ามา ลู่อันไม่เพียงแต่ไม่ถอย แต่กลับพุ่งสวนเข้าไป มือขวาที่กำดาบเอนโทรปีสะบัดอย่างแรง พร้อมกับอัดพลังวิญญาณ 1 แต้มเข้าไป

"เก็บเกี่ยว!"

ดาบเอนโทรปีแหวกอากาศจนเกิดเสียงโซนิคบูม ทำเอาแก้วหูของทุกคนถึงกับอื้ออึง

เสียงว่าเร็วแล้ว แต่ปราณดาบนั้นเร็วยิ่งกว่า มันฟันทำลายประกายดาบที่พุ่งเข้ามาจนแตกกระจายในพริบตา จากนั้นปราณดาบที่เหลือก็พุ่งเข้าใส่อีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

"!!!"

คุโรบะ โชตะ ม่านตาหดเกร็ง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงสุดขีด

"ฉัวะ~"

ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก ลำคอของเขาก็ถูกประกายดาบฟันขาดกระจุย

วินาทีที่หัวหลุดจากบ่า เขาเหมือนจะได้เห็นเคล็ดวิชาดาบขั้นหลอมรวมธรรมชาติ

แต่ว่า... อีกฝ่ายมันเป็นแค่ทหารปีศาจกระจอกๆ นี่นา ทำไมถึงมีทักษะเพลงดาบที่ลึกล้ำขนาดนี้ได้ล่ะ...