บทที่ 26 - เข้าสู่สนามรบครั้งแรก

บทที่ 26 - เข้าสู่สนามรบครั้งแรก

วันรุ่งขึ้น

[เรื่องซุบซิบชาวบ้าน · ข่าวสารประจำวัน: หลังจากเตรียมการมาสามวัน กองทัพสัตว์อสูรนับล้านตัวภายใต้การนำของแปดราชันได้เปิดฉากบุกโจมตีประเทศซากุระอย่างสายฟ้าแลบ สงครามได้เริ่มขึ้นอย่างเต็มรูปแบบแล้ว!

จนถึงขณะนี้ ทั้งฝ่ายสัตว์อสูรและซากุระต่างก็ได้รับความเสียหาย โดยขุนพล 3 ดาวของซากุระ วาตานาเบะ คาซึยะ ถูกสามราชันเผ่าสัตว์อสูรรุมสังหาร ทำให้ประเทศซากุระต้องสูญเสียยอดฝีมือระดับปราณวิญญาณ ขั้น 1 ไปหนึ่งคน!]

"ดุเดือดขนาดนี้เลยเหรอ?"

ลู่อันตกใจกับข่าวสารประจำวันนี้มาก แค่เริ่มสงครามก็มียอดฝีมือระดับปราณวิญญาณร่วงหล่นซะแล้ว แล้วหลังจากนี้มันจะดุเดือดขนาดไหนกัน?

ลู่อันกำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาดูข่าวในเน็ต ข้อความแจ้งเตือนจากระบบก็เด้งขึ้นมาอีก

[ติ๊ง! เกิดสงครามขนาดกลางขึ้นบนโลกใบนี้ สนามรบจำลองบรรลุเงื่อนไขการอัปเกรดแล้ว!]

[ติ๊ง! สนามรบจำลองกำลังอัปเดตข้อมูล...]

"หมายความว่าไง?"

ลู่อันรู้สึกงงนิดหน่อย วินาทีต่อมาระบบก็ตอบข้อสงสัยของเขา

[ติ๊ง! สนามรบจำลองอัปเกรดสำเร็จ!]

[สนามรบจำลอง · เวอร์ชันออนไลน์: เมื่อเกิดการต่อสู้ขึ้นบนโลก คุณสามารถใช้แต้มผลงาน 1 แต้ม เพื่อสร้างร่างจำลองเข้าร่วมสนามรบได้ (หมายเหตุ: สามารถเลือกฝ่ายใดก็ได้!)]

"นี่... คือความหมายที่แท้จริงของสนามรบจำลองสินะ?"

ลู่อันนั่งเหม่ออยู่บนเตียง ตกตะลึงกับความสามารถของระบบ

ไม่ต้องก้าวเท้าออกจากบ้านก็สามารถเข้าร่วมการต่อสู้ได้ แถมตายไปก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงมันก็เป็นแค่ข้อมูลชุดหนึ่งเท่านั้น

ถ้าเป็นแบบนี้ เขาก็สามารถซ่อนตัวอยู่ในหมู่บ้านเล็กๆ นี้ไปได้ยันแก่เฒ่าเลยสิ

"แต่ว่า แต้มผลงานจะไปหามาจากไหนล่ะ?"

ลู่อันพบปัญหาอย่างหนึ่ง ตอนนี้เขาไม่มีแต้มผลงานเลยสักแต้ม แล้วจะเข้าร่วมการต่อสู้ได้ยังไง?

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ได้รับรางวัลเชิดชูเกียรติหนึ่งครั้ง แต้มผลงาน +1!]

"เอ่อ..."

ลู่อันถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ รู้สึกเหมือนทุกอย่างมันถูกวางหมากเอาไว้หมดแล้ว

เพิ่งจะได้รางวัลเชิดชูเกียรติมาหมาดๆ สนามรบจำลองก็อัปเกรดตามมาติดๆ

ช่างเถอะ ขี้เกียจสนใจเรื่องนี้แล้ว

เขาตื่นนอน อาบน้ำล้างหน้า ทำกับข้าว แล้วก็อาศัยช่วงเวลาว่างทำภารกิจประจำวัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ลู่อันก็คัดเลือกเมล็ดพันธุ์ข้าวคุณภาพสมบูรณ์แบบได้ครบ 500 เมล็ด รางวัลก็ปรากฏขึ้น

[ติ๊ง! ภารกิจประจำวันเสร็จสิ้น โปรดเลือก...]

"ค่าสถานะ! ต่อไปนี้ถ้ามีค่าสถานะก็เลือกค่าสถานะ ถ้าไม่มีก็เลือกไอเทม ส่วนค่าประสบการณ์เอาไว้ตัวเลือกสุดท้าย!"

ลู่อันพูดแทรกระบบ วันนี้มันต้องมีค่าประสบการณ์โผล่มาให้เลือกแน่ๆ

[ติ๊ง! ค่าสถานะทั้งหมด +1!]

"โอ๊ะ?"

ลู่อันตาเป็นประกาย ถ้าเทียบกับการเพิ่มค่าสถานะด้านเดียว 5 แต้ม เขาชอบการพัฒนาแบบสมดุลมากกว่า

จุดอ่อนเรื่องค่าสถานะน่ะเหรอ?

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการหรอก

หลังจากความรู้สึกชาหนึบผ่านไป ค่าสถานะทั้งหมดของลู่อันก็บวกเพิ่มขึ้น 1 แต้ม ทำให้ความสามารถทุกด้านพัฒนาขึ้นไม่น้อย

เขาลองดูค่าสถานะคร่าวๆ

ยกเว้นพละกำลังกับพลังวิญญาณ ค่าสถานะอีกสามอย่างที่เหลือล้วนทะลุเกณฑ์เริ่มต้นของพรสวรรค์ระดับหลิงไปแล้ว

"เอ๊ะ? ทำไมเดี๋ยวนี้ตอนเพิ่มค่าสถานะ ระบบไม่ต้องเข้ามาควบคุมร่างกายแล้วล่ะ?"

"หรือว่า... เป็นเพราะตอนที่ระบบรวนครั้งนั้น?"

"ที่รัก คุณเดาถูกแล้ว!"

"ก็ไอ้ตอนที่รวนนั่นแหละ ที่ทำให้ระบบไม่สามารถเข้าควบคุมร่างกายแกได้อีก"

"นี่แกเลิกโผล่มาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงได้ไหม?"

ลู่อันสะดุ้งตกใจกับเสียงในหัว เสียงของตัวระบบจริงๆ ไม่ได้ดูเป็น AI เหมือนเสียงแจ้งเตือน แต่ฟังดูยียวนกวนประสาทสุดๆ

"หึหึ..."

ระบบแค่นหัวเราะแล้วก็เงียบหายไป สงสัยคงกำลังไปเที่ยวเล่นอยู่ที่ไหนสักแห่ง พออารมณ์ดีถึงจะยอมมาคุยกับลู่อันสักประโยค

ตอนกินข้าวเช้า ลู่อันเห็นแม่ม่ายหลิวหิ้วลังไม้กับผ้าใบสามสีเดินไปที่เสาไม้

วางของเสร็จ เธอก็เดินกลับเข้าไปในหมู่บ้าน ไม่รู้ว่าไปเอาอะไรอีก

ตอนนั้นเอง พวกเด็กๆ ในหมู่บ้านก็เริ่มทยอยกันมาที่ลานตากข้าว

ตั้งแต่ลู่อันเปิดการ์ตูนให้ดู พวกเด็กๆ ก็เลิกวิ่งไล่จับไก่จับหมา แล้วมารวมตัวกันที่ลานตากข้าวตรงเวลาเป๊ะทุกวัน

แถมเพื่อไม่ให้โดนลู่อันไล่ตะเพิด แต่ละคนก็เลยต้องอาบน้ำมาซะสะอาดเอี่ยมอ่อง ผิดกับเมื่อก่อนลิบลับ

ลู่อันเปิดการ์ตูนเรื่อง 'แก๊งหัวโล้นป่วนป่า' ตามปกติ ส่วนตัวเองก็ไปหาที่นอนอาบแดดอุ่นๆ

[การแข่งขันจับคู่]

[สนามรบจริง]

เมื่อเปิดหน้าต่างสนามรบจำลองขึ้นมา ก็พบว่ามีตัวเลือกสนามรบจริงเพิ่มเข้ามา

เมื่อเพ่งความสนใจไปที่ [สนามรบจริง] หน้าจอใหม่ก็เด้งขึ้นมา

สนามรบที่สามารถเข้าได้ในขณะนี้:

[สนามรบซากุระ]

เมื่อกดเลือก หน้าต่างแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาอีก

[ต้องการใช้แต้มผลงาน 1 แต้ม เพื่อซื้อตั๋วเข้าสนามรบหรือไม่?]

"ตกลง!"

[สั่งซื้อสำเร็จ!]

[โปรดเลือกฝ่าย ซากุระ หรือ สัตว์อสูร!]

เมื่อเห็นข้อความนี้ ลู่อันก็ตัดสินใจเลือกทันที

"เพื่อภารกิจอันยิ่งใหญ่ของมนุษยชาติและความยุติธรรมในใจ ฉันขอเลือกอยู่ฝ่ายสัตว์อสูร!"

[ติ๊ง! เลือกเสร็จสิ้น คุณจะได้รับบทเป็นทหารเลวฝ่ายสัตว์อสูร · ปีศาจปล้องไผ่!]

[กำลังนับถอยหลังเข้าสู่สนามรบ 3... 2... 1...]

"ฟึ่บ~"

ลู่อันรู้สึกหน้ามืดตาลาย จากนั้นก็มีเสียงดังกึกก้องกัมปนาทดังขึ้นข้างหู ร่างกายเหมือนโดนอะไรบางอย่างชนกระเด็นจนล้มหน้าคะมำไปกองกับพื้น...

"ส่งฉันมาอยู่ที่ไหนวะเนี่ย..."

ลู่อันนอนหมอบอยู่บนพื้น มองเห็นแต่ฝุ่นคลุ้งกับตีนสารพัดรูปแบบเดินย่ำไปย่ำมา

"โอ๊ย~"

จู่ๆ เขาก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่ก้น เหมือนโดนเหยียบเข้าให้ แถมพื้นตรงนั้นยังเป็นหลุมโบ๋อีก...

"พี่ชาย โทษทีนะ~"

ตอนที่ลู่อันกำลังจะปรี๊ดแตก เขาก็ถูกใครบางคนดึงให้ลุกขึ้นมา

พอหันไปมองก็แทบช็อก

คนที่ช่วยพยุงเขาขึ้นมาก็เป็นทหารสัตว์อสูรเหมือนกัน เป็นพวกหัวปลาตัวคน และไอ้สิ่งที่แทงก้นเขาเมื่อกี้ ก็คือฉมวกก้างปลาในมือของไอ้ปีศาจหัวปลานี่แหละ!