บทที่ 23 - ภารกิจต่อเนื่อง

บทที่ 23 - ภารกิจต่อเนื่อง

ยังไม่ทันที่ลู่อันจะหายตกใจ สติของเขาก็ถูกดึงเข้าสู่สนามรบจำลองเสียแล้ว

บนลานประลอง เขาเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย

นี่มันยัยเด็กที่เคยประกาศว่าจะเลี้ยงดูเขาอย่าง หลินเสี่ยวลู่ ไม่ใช่หรือไง

คนทั้งโรงเรียนเก้ารู้ดีว่าหลินเสี่ยวลู่มีใจให้ลู่อัน ซึ่งตัวเขาเองก็รู้ดีเช่นกัน

ไม่ใช่แค่หลินเสี่ยวลู่เท่านั้น นักเรียนหญิงคนอื่นๆ ก็คิดแบบนี้เหมือนกัน

ก็แหงล่ะ ใบหน้าหล่อเหลากับบุคลิกที่ดูเงียบขรึมของเขามันดึงดูดใจสาวๆ ได้ชะงัดนัก ราวกับพวกหนุ่มหล่อบ้านรวยที่ดูดีมีชาติตระกูล!

[3... 2... 1... เริ่มได้!]

เสียงประกาศเริ่มการประลองดังขึ้น หลินเสี่ยวลู่ที่ถือคทาไม้สีน้ำตาลก็วาดคทาไปในอากาศ

"ครืน~"

มีเสียงบางอย่างดังขึ้นใต้เท้าของลู่อัน เถาวัลย์หลายเส้นงอกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว และรัดข้อเท้าของเขาเอาไว้แน่น

"เชี่ย ยัยนี่ไปหัดใช้เคล็ดวิชาวิญญาณมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?"

ลู่อันทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก ท่าโจมตีของหลินเสี่ยวลู่คือเคล็ดวิชาวิญญาณของจริง เป็นสายควบคุมธาตุไม้

"ขาดไปซะ!"

ลู่อันกำมีดอีโต้แน่น ร่ายเพลงกระบี่ชาวนาสามท่า · ท่าที่สอง · ตัดหญ้า ฟันเถาวัลย์ที่รัดเท้าขาดกระจุย ก่อนจะรีบกระโดดหนีออกจากจุดนั้นทันที

"ขอดูข้อมูลคู่ต่อสู้หน่อย"

เมื่อกระโดดพ้นระยะการควบคุมแล้ว ลู่อันก็เปิดดูหน้าต่างข้อมูลของหลินเสี่ยวลู่

[หลินเสี่ยวลู่]

[ระดับหมิง ขั้น 1]

[พละกำลัง: 4.32]

[ความเร็ว: 5.7]

[พลังชีวิต: 4.8]

[พลังป้องกัน: 4.5]

[พลังวิญญาณ: 7.8]

[เคล็ดวิชาวิญญาณ: ระดับหมิง · เถาวัลย์พันธนาการ (ขั้นรู้เบื้องต้น)]

"เมจตัวบางนี่หว่า?"

หลังจากดูข้อมูลของหลินเสี่ยวลู่จบ ลู่อันก็เบิกตาโพลง

เธอไม่น่าจะใช่ผู้หญิงบ้าพลังหรอกเหรอ ถึงได้ตีเจ็บขนาดนั้น...

แต่ก็ต้องยอมรับเลยว่า พรสวรรค์ของเธอนั้นยอดเยี่ยมจริงๆ แค่เริ่มต้นก็มีค่าสถานะสูงปรี๊ดขนาดนี้แล้ว

เอ๊ะ?

มีบางอย่างผิดปกติ... หรือว่ายัยนี่จะแอบไปกินยาโด๊ปมา?

ลู่อันรู้เรื่องการปลุกกายวิญญาณดี ต่อให้มีพรสวรรค์ระดับหมิง แต่ค่าสถานะเริ่มต้นก็ไม่น่าจะสูงเวอร์ขนาดนี้นี่นา

โดยเฉพาะค่าพลังวิญญาณ ที่แทบจะไปแตะเกณฑ์ของพรสวรรค์ระดับหลิงอยู่แล้ว

ถ้าอย่างนั้น ความจริงก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

นั่นก็คือ อีกฝ่ายต้องกินพวกโอสถเพิ่มค่าสถานะ หรือผลไม้เพิ่มค่าสถานะเข้าไปแน่ๆ ถึงได้ดันค่าสถานะเริ่มต้นให้สูงขึ้นได้ขนาดนี้

แต่ก็มีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง

ยัยเด็กนี่อาจจะมีความพิเศษจริงๆ มีศักยภาพพอที่จะปลุกพรสวรรค์ระดับหลิงได้ ค่าสถานะเริ่มต้นก็เลยสูงตามไปด้วย

บนสนามรบจำลอง หลังจากหลินเสี่ยวลู่ใช้สกิลควบคุมพลาด พลังวิญญาณที่เหลืออยู่ก็ไม่พอให้ร่ายเคล็ดวิชาได้อีก เธอจึงจำใจต้องพุ่งเข้ามาสู้ระยะประชิดกับลู่อัน

"ฮี่ฮี่... กระบวนท่าของเธอ ฉันรู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว แต่กระบวนท่าของฉัน เธอไม่รู้เลยสักนิด"

"ลอยไปซะเถอะ!"

ลู่อันสวมบทคนใจหินไร้ความปรานี โยกหลบการโจมตีของหลินเสี่ยวลู่ไปสองสามท่า ก่อนจะใช้จอบงัดร่างของเธอจนล้มหงายหลังไป

[การประลองจบลง ขอแสดงความยินดีที่คุณได้รับชัยชนะ...]

เมื่อการประลองสิ้นสุดลง สติของเขาก็กลับคืนสู่ร่างจริง

ลู่อันไม่ได้กดสู้ต่อ ตอนนี้เขามีคำถามหนึ่งอยู่ในใจ

ทำไมถึงจับคู่ไปเจอคนที่มีตัวตนอยู่จริงได้?

"ระบบ แกไม่อธิบายอะไรหน่อยเหรอ?"

[ไม่มีอะไรต้องอธิบาย ในเมื่อมันก็อปปี้ข้อมูลของคนจริงมาจำลองการต่อสู้ได้ การที่แกจะสุ่มไปเจอคนที่รู้จักมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร]

[คำแนะนำเล็กๆ: คู่ต่อสู้ที่เคยสู้ด้วยแล้ว สามารถเพิ่มเป็นเพื่อนได้ โดยระบบจะอัปเดตข้อมูลของเป้าหมายแบบเรียลไทม์ และแกสามารถกดที่รูปโปรไฟล์เพื่อขอประลองกระชับมิตรได้ รวมถึงสามารถเลือกระดับของอีกฝ่ายในแต่ละช่วงการเติบโตมาสู้ด้วยได้ ซึ่งการประลองกระชับมิตรนี้จะไม่มีผลกับแรงก์]

"เอ่อ..."

ลู่อันอยากจะถามเหลือเกินว่า แกไปก็อปปี้ระบบพวกนี้มาจากเกมไหนหรือเปล่า

แต่เขาก็ไม่ได้ถามออกไป และระบบก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ลู่อันเปิดดูประวัติการต่อสู้ แล้วกดแอดหลินเสี่ยวลู่เป็นเพื่อน จากนั้นก็กะจะแอดคู่ต่อสู้คนก่อนๆ ด้วย แต่กลับพบว่าแอดไม่ได้

ระบบแจ้งเตือนว่าพวกเขาเป็นแค่ข้อมูลจำลอง ไม่มีตัวตนอยู่จริง

เมื่อดูค่าสถานะของตัวเอง ลู่อันก็ล้มเลิกความคิดที่จะกดจับคู่ต่อ

ค่าสถานะของเขาในตอนนี้ยังไม่สูงพอ เขาไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะแมตช์ต่อไปได้

ช่วงเที่ยง ก็มีคนมาเชิญเขาไปกินข้าวที่บ้านอีก และมื้อเย็นก็เช่นกัน

หลังมื้อเย็น ลู่อันก็เปิดหนังให้ชาวบ้านดูเหมือนเดิม ซึ่งก็ดึงดูดชาวบ้านทั้งหมู่บ้านให้มานั่งดูกันพร้อมหน้าพร้อมตา

"ลู่อัน พี่มีเรื่องอยากจะขอร้องหน่อยน่ะจ๊ะ"

แม่ม่ายหลิวเดินเข้ามาหาลู่อัน ส่งสายตาหวานหยดย้อยมาให้

ลู่อันรีบถอยกรูดไปสองก้าว รักษาระยะห่างไว้สามฟุตทันที

ผู้หญิงคนนี้ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ รู้สึกเหมือนจ้องจะจับเขากินตลอดเวลา

"คิกคิกคิก... จะกลัวอะไรนักหนา พี่ไม่กินคนหรอกน่า"

เมื่อเห็นท่าทีของลู่อัน แม่ม่ายหลิวก็หัวเราะร่วน ไอ้หนุ่มวัยรุ่นนี่มันช่างน่าแกล้งจริงๆ

"พี่สาว มีเรื่องอะไรก็พูดมาตรงๆ เถอะครับ"

ลู่อันไม่เชื่อคำพูดของเธอหรอก ความคิดที่อยากจะกลืนกินเขามันแทบจะแปะหราอยู่บนหน้าเธออยู่แล้ว

แม่ม่ายหลิวทำตาโตค้อนใส่ "เรียกพี่สาวอะไรกันเล่า เรียกเจ๊สิจ๊ะ"

"คืออย่างนี้นะ พี่เห็นเธอเปิดหนังให้คนดูทุกวันเลย พี่ก็เลยกะว่าจะมาตั้งซุ้มขายพวกขนมขบเคี้ยวอยู่ข้างๆ บ้านเธอสักหน่อย พี่ไม่ได้มาใช้พื้นที่ฟรีๆ หรอกนะ พี่จะจ่ายค่าเช่าให้"

พูดจบ เธอก็หัวเราะคิกคักด้วยท่าทีเย้ายวน ก่อนจะดัดเสียงหวานหยดย้อย "หรือจะให้จ่ายเป็นตัวพี่ก็ได้นะ..."

"..."

ลู่อันเริ่มจะรับมือไม่ไหวแล้ว ดาเมจของเจ๊แกช่างรุนแรงเหลือเกิน รุนแรงกว่าพวกเด็กสาววัยรุ่นในโรงเรียนเก้าตั้งไม่รู้กี่เท่า

สมกับคำกล่าวที่ว่า ความน่ารักน่ะไร้ค่าเมื่อเจอความมีเสน่ห์ของผู้ใหญ่...

"พี่อยากจะตั้งก็ตั้งเถอะครับ ไม่ต้องจ่ายค่าเช่าหรอก"

ลู่อันรีบเผ่นหนีทันที ขืนอยู่นานกว่านี้ เขาคงต้องเสียท่าให้เจ๊แกแน่ๆ...

"คิกคิก..."

แม่ม่ายหลิวยืนหัวเราะคิกคักอยู่ข้างหลัง หน้าอกหน้าใจกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น

วันรุ่งขึ้น

[เรื่องซุบซิบชาวบ้าน · ข่าวสารประจำวัน: เมื่อบรรดาผู้นำประเทศต่างๆ ทั่วโลกเห็นว่าแม่ทัพใหญ่กองกำลังพิทักษ์กำแพงเมืองไม่ยอมปรากฏตัวเสียที จึงเริ่มสงสัยว่าเขาอาจจะสิ้นชีพไปแล้ว ทำให้กองกำลังกลุ่มกบฏของมนุษย์บางกลุ่มเริ่มเคลื่อนไหวทดสอบท่าทีของกองกำลังพิทักษ์กำแพงเมือง]

[ภารกิจใช้แรงงานประจำวัน: คัดเลือกเมล็ดพันธุ์ข้าวคุณภาพดี 500 เมล็ด รางวัลเมื่อทำภารกิจสำเร็จ: เลือกรับค่าประสบการณ์ หรือ ค่าสถานะ อย่างใดอย่างหนึ่ง! (หมายเหตุ: นี่คือภารกิจต่อเนื่อง สามารถทำได้วันละครั้ง เป็นเวลา 45 วันติดต่อกัน!)]

หลังจากอ่านข่าวสารประจำวันจบ ลู่อันก็รู้สึกปลงตกอย่างบอกไม่ถูก

เผ่าพันธุ์มนุษย์ตกต่ำมาถึงขั้นนี้แล้ว ยังจะมามัวแต่ตีกันเองอยู่อีก ทำไมไม่เอาแรงไปสู้กับพวกสัตว์อสูรเล่า?

สายตาของเขาเลื่อนไปมองที่ภารกิจ ลองคำนวณเวลาดู อีก 45 วันก็ใกล้จะถึงช่วงเพาะกล้าพอดี

"แล้วจะไปหาเมล็ดพันธุ์ข้าวจากไหนล่ะเนี่ย?"

ลู่อันเกาหัวแกรกๆ ที่บ้านเขาไม่มีข้าวเปลือก แล้วมันจะมีเมล็ดพันธุ์ไว้ทำพันธุ์ได้ยังไงกัน

"ไปขอจากผู้ใหญ่บ้านดีไหมนะ?"

"ไม่เอาดีกว่า ขืนไปคัดเอาแต่เมล็ดพันธุ์ดีๆ มา แล้วปีนี้เขาจะเอาอะไรปลูกล่ะ เดี๋ยวค่อยเข้าอำเภอไปหาดูดีกว่า"

ลู่อันลุกจากเตียง จัดการอาบน้ำล้างหน้า ล้างหม้อ ทำกับข้าวเช้าตามปกติ

พอกินข้าวเช้าเสร็จ เขาก็เห็นแม่ม่ายหลิวแบกท่อนไม้ขนาดเล็กหลายท่อนเดินตรงมาทางเขา

"เป็นไปได้เหรอเนี่ย ขยันขนาดนี้เลยเรอะ?"

เมื่อนึกถึงเรื่องที่คุยกันเมื่อคืน ลู่อันก็อดชื่นชมผู้หญิงคนนี้ไม่ได้

มีหัวการค้านิดหน่อย แถมยังขยันขันแข็งสุดๆ

ก็อย่างว่าแหละ ยุคนี้ถ้าไม่ขยันก็คงอดตายไปนานแล้ว

"ตุบ~"

มัดไม้ถูกโยนลงบนพื้น แม่ม่ายหลิวเดินเข้ามาหาลู่อันด้วยรอยยิ้ม แล้วชี้มือไปที่ลานว่างห่างจากหน้าบ้านไปร้อยเมตร "ลู่อันจ๊ะ พี่ตั้งซุ้มตรงนั้นได้ไหม?"

"ไม่ตั้งใต้ชายคาบ้านผมล่ะ?"

ลู่อันแปลกใจนิดหน่อย เมื่อคืนยังบอกว่าจะตั้งซุ้มข้างๆ บ้านเขาอยู่เลย

"พี่เป็นม่าย มาอยู่ใกล้เธอเกินไปมันจะดูไม่งาม เดี๋ยวจะทำให้เธอเสียชื่อเสียงเอาได้"

นานๆ ทีแม่ม่ายหลิวจะพูดจาเป็นงานเป็นการ ไม่มาหยอกล้อลู่อันเล่น

"เอ่อ... ก็ได้ครับ"

ลู่อันไม่ขัดข้อง ตามใจอีกฝ่ายเลย ไม่ว่าจะตั้งใต้ชายคาหรือหน้าบ้านก็ไม่มีปัญหาทั้งนั้นแหละ

"เจ๊ครับ เดี๋ยวผมช่วย"

พูดจบ ลู่อันก็คว้ามีดอีโต้เดินไปที่กองไม้นั้น

แม่ม่ายหลิวเอามือป้องปากหัวเราะ "คิกคิก... ลู่อันนี่น่ารักจริงๆ ไม่เหมือนพวกผู้ชายเหม็นสาบในหมู่บ้านเลย ดีแต่จะมาฉวยโอกาส แต่พอให้ช่วยทำงานกลับเงียบกริบ..."

พอเห็นท่าทางแบบนั้นของเธอ ลู่อันก็รีบเร่งฝีเท้าขึ้นอีกนิด

เจ๊คนนี้นี่มัน...

เมื่อมีลู่อันมาช่วย งานตอกเสาไม้ที่เดิมทีต้องใช้เวลาเป็นครึ่งค่อนวัน ก็เสร็จสิ้นภายในเวลาแค่สิบกว่านาที

ลู่อันเหลาปลายไม้ให้แหลม แล้วจับกระแทกลงดิน เสาไม้ก็ปักลึกลงไปถึงสามฟุต แถมยังลึกเท่ากันเป๊ะทุกต้น ทำเอาแม่ม่ายหลิวถึงกับตาโตเป็นประกาย

"คิกคิก... ลู่อันเสียบเก่งจังเลยนะจ๊ะ..."

ลู่อัน: ...

เขาไม่น่ามาแส่หาเรื่องช่วยเลยจริงๆ

"เรียบร้อยแล้วครับเจ๊ ผมขอตัวเข้าอำเภอก่อนนะ"

ลู่อันปัดมือเตรียมจะชิ่งหนี

พอแม่ม่ายหลิวได้ยินว่าเขาจะเข้าอำเภอ ดวงตาของเธอก็ยิ่งเป็นประกาย รีบพูดสวนขึ้นมาทันทีว่า "พี่ไปด้วย"

เธอยังรีบเสริมต่อว่า "จะไปซื้อของเข้าร้านน่ะ"

ลู่อันเข้าใจเหตุผล จึงสตาร์ทรถขับไปที่หน้าหมู่บ้าน แล้วตะโกนบอกชาวบ้านว่าจะเข้าอำเภอ

ไม่นานนัก รถบรรทุกสีแดงก็บรรทุกชาวบ้านเต็มกระบะท้าย แล้วมุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ...