บทที่ 22 - สะเทือนถึงฝ่ายพลาธิการส่วนกลาง

บทที่ 22 - สะเทือนถึงฝ่ายพลาธิการส่วนกลาง

"ฮ่าฮ่าฮ่า..."

เสียงหัวเราะกึกก้องของจางเปียวดังมาจากคันนา ทำเอาชาวบ้านที่อยู่ไกลออกไปถึงกับได้ยินกันถ้วนหน้า

เขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอยู่นานสองนาน ก่อนจะใช้สองมือจับไหล่ลู่อันแล้วเขย่าไปมาอย่างแรง

"แก้ได้ดี! แก้ได้ยอดเยี่ยม! แก้ได้สุดยอดไปเลย!"

"นายนี่มันตัวนำโชคของฉันจริงๆ โว้ย!"

จางเปียวเขย่าตัวลู่อันไม่หยุด ดีใจจนแทบจะเสียสติไปแล้ว

ลู่อันทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก รู้สึกอยากจะอ้วกนิดๆ ในใจก็แอบคิดว่าหัวหน้าของเขาเป็นบ้าไปแล้วหรือเปล่าเนี่ย

ถ้าเป็นแบบนี้ เขาจะได้เลื่อนตำแหน่งไหมนะ? แล้วถ้าได้เลื่อน จะมีรางวัลอะไรให้หรือเปล่า?

"บอกมาสิ นายทำได้ยังไง"

หลังจากความตื่นเต้นทุเลาลง จางเปียวก็ถามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ลืมกฎข้อที่หนึ่งไปซะสนิท

ลู่อันที่ยังคงมึนๆ อยู่ ตอบกลับอย่างระมัดระวัง "ก็... ใช้จอบขุดๆๆ แล้วก็เอาดินส่วนเกินไปทิ้งแค่นั้นแหละครับ..."

"แค่นี้เนี่ยนะ?"

จางเปียวชะงักไป สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

"แค่นี้แหละครับ แล้วนาวิญญาณมันเป็นอะไรเหรอครับ?" ลู่อันถามด้วยความสงสัย

เขาไม่เข้าใจสถานการณ์ตอนนี้เลยจริงๆ นาวิญญาณระดับฟาน ขั้นต่ำ มันไม่ใช่ระดับที่ต่ำที่สุดหรอกเหรอ? คิดไม่ออกเลยว่าทำไมผู้นำระดับสูงถึงได้ดีใจขนาดนี้

"ฮ่าฮ่า..."

จางเปียวหัวเราะร่วน ก่อนจะอธิบาย "นาวิญญาณมันมีระดับของมันนะเว้ย ระดับที่ห่วยที่สุดคือนาวิญญาณระดับรกร้างที่ยังไม่เข้าขั้น ถัดมาก็คือระดับฟาน และระดับเจิน

ส่วนสูงกว่าระดับเจินมีอีกไหม... อันนี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน

แต่จะบอกให้นะ 80% ของนาวิญญาณทั่วประเทศอยู่ในระดับรกร้าง และพวกนาวิญญาณที่มีขนาดแค่หนึ่งหมู่เนี่ย ร้อยเปอร์เซ็นต์เป็นระดับรกร้างแน่นอน พูดแบบนี้นายพอจะเข้าใจหรือยัง"

ลู่อันพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ "หมายความว่า... ก่อนหน้านี้นาวิญญาณแปลงนี้อยู่ระดับรกร้างเหรอครับ?"

"ถูกต้อง! แต่เพราะความไม่รู้ของนาย... เอ่อ... ก็เพราะความไม่รู้ตอนที่นายไปขุดดัดแปลงมันนั่นแหละ มันดันกลายเป็นนาวิญญาณระดับฟาน ขั้นต่ำ ที่มีคุณภาพดีเยี่ยมไปซะได้ จะไม่ให้ฉันดีใจได้ยังไงล่ะ?"

พูดถึงตรงนี้ จางเปียวก็ตบไหล่ลู่อันเบาๆ "ดูทรงแล้ว ยศทหารของนายคงจะได้เลื่อนขึ้นไปอีกขั้นแล้วล่ะ"

"ฮี่ฮี่..."

ลู่อันยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี จากนั้นทั้งสองคนก็ช่วยกันตรวจสอบสภาพของนาวิญญาณอย่างละเอียด

ระหว่างที่กำลังตรวจ จางเปียวก็เล่าเรื่องต่างๆ ให้เขาฟังมากมาย

อย่างเช่น การปลูกข้าวในนาวิญญาณไม่ต้องใช้เมล็ดพันธุ์วิญญาณหรอก แค่ใช้เมล็ดพันธุ์ข้าวธรรมดามาเพาะกล้าในนาวิญญาณก็พอ แต่ต้นกล้าพวกนี้ต้องปลูกในนาวิญญาณเท่านั้นนะ ขืนเอาไปปลูกในนาธรรมดามันก็ไม่โตเป็นข้าววิญญาณหรอก

นอกจากนี้ เขายังบอกอีกว่า นาวิญญาณห้ามใช้ยาฆ่าแมลงและห้ามใส่ปุ๋ยเด็ดขาด

ยาฆ่าแมลงจะทำให้คุณภาพของข้าววิญญาณลดลง ส่วนพวกปุ๋ยเคมีหรือปุ๋ยคอกก็ไม่มีผลอะไรกับข้าววิญญาณเลย

ดังนั้น งานประจำวันของคนดูแลนาวิญญาณจึงสบายมาก แค่คอยดูระดับน้ำกับถอนหญ้าเท่านั้นแหละ

ส่วนพวกเรื่องโรคพืชอะไรพวกนี้ ก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามบุญตามกรรม

เพราะตอนนี้มนุษย์ยังหาวิธีป้องกันโรคพืชสำหรับข้าววิญญาณไม่ได้เลย

"หัวหน้าจางครับ ผลผลิตของนาวิญญาณปกติอยู่ที่เท่าไหร่เหรอครับ?" ลู่อันถามด้วยความอยากรู้

"ถ้านาวิญญาณระดับรกร้างสภาพดีๆ ผลผลิตจะอยู่ที่ประมาณ 500 จิน ส่วนระดับฟาน ขั้นต่ำ จะอยู่ที่ 600 จิน อย่าดูถูกส่วนต่างแค่ 100 จินนะเว้ย ปริมาณแค่นี้พอให้นักสู้หลิงอู่กินได้ตั้งร้อยกว่ามื้อเชียวนะ"

หลังจากตอบคำถามเสร็จ จางเปียวก็ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วเสริมต่อว่า "ถ้านาวิญญาณระดับฟาน ขั้นต่ำ มีผลผลิตเกิน 600 จิน คนดูแลก็จะได้ค่าคอมมิชชันจินละ 10 หยวนเลยนะ..."

พอได้ยินแบบนั้น

ลู่อันก็หูผึ่งทันที ถามอย่างกระตือรือร้น "จริงดิ?"

"จริงสิวะ! แถมถ้ายอดอยู่ที่ 600-700 จิน จะได้จินละ 10 หยวน แต่ถ้า 700-800 จิน จะได้จินละ 20 หยวน... และถ้าผลผลิตทะลุ 1,000 จินล่ะก็ จะได้เงินโบนัส 10,000 หยวนรวดเดียว แถมยังได้เลื่อนยศทหารอีก 1 ขั้นด้วย

ไอ้กฎเลื่อนยศเนี่ย ใช้ได้เฉพาะยศที่ต่ำกว่านายพันเท่านั้นนะ ถ้าเป็นนายพันต้องทำยอดให้ได้ 1,500 จิน ส่วนระดับนายพลต้อง 3,000 จิน ซึ่งมันเป็นเรื่องที่เป็นไปแทบไม่ได้หรอก เขาแค่ตั้งไว้เป็นเป้าหมายให้พวกเรามีแรงจูงใจในการทำงานน่ะ"

ลู่อันนับนิ้วคำนวณ ยิ่งคิดดวงตาก็ยิ่งเปล่งประกาย นี่การทำนาก็ทำให้ได้เลื่อนยศและรวยได้ด้วยเหรอเนี่ย...

ถ้าเขาสามารถทำผลผลิตให้ได้ไร่ละ 3,000 จิน ในงานประชุมระดับชาติประจำปี ก็คงต้องมีที่นั่งให้เขาสักที่แน่ๆ ใช่ไหม?

เมื่อเห็นสีหน้าที่เริ่มจินตนาการไปไกลของเขา จางเปียวก็รู้ทันทีว่าหมอนี่กำลังฝันเฟื่องอะไรอยู่

เขาชี้ไปที่อินทรธนูบนบ่าของตัวเองแล้วพูดว่า "เฮอะ เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว นายมาถึงจุดที่ฉันอยู่ตอนนี้ได้ก็บุญโขแล้ว"

ลู่อันปรายตามองไปที่บ่าของอีกฝ่าย แล้วหลุดปากพูดออกมา "นายร้อยยุทธ์ 3 ดาว... ดูต่ำต้อยไปหน่อยนะ"

"เชี่ยเอ๊ย ไอ้เด็กนี่ นายไม่รู้ถึงความขลังของยศทหารเลยใช่ไหมเนี่ย อย่าว่าแต่นายร้อยยุทธ์ 3 ดาวเลย แค่จ่าสิบเอก 1 ดาว ก็เขี่ยพวกนักเรียนหลิงอู่ทิ้งได้เป็นเบือแล้ว..."

"อ้อ~"

ลู่อันตอบรับแบบขอไปที

ในใจเขามั่นใจเลยว่า ขอแค่เขาทำนาให้ดีๆ ยศนายพลที่ว่าสูงส่งนักหนา ก็คงไม่ใช่ว่าจะคว้ามาไม่ได้หรอก

และหลังจากนั้น... ก็ถึงเวลาสืบหาความจริงเรื่องในปีนั้น!

"เฮ้ย นายเป็นอะไรไป!"

จู่ๆ จางเปียวก็สะดุ้งเฮือก เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันดุดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวลู่อัน

ลู่อันกะพริบตาปริบๆ ตอบสั้นๆ ว่า "ความมุ่งมั่นมันพุ่งพล่านน่ะ"

จางเปียวถึงกับพูดไม่ออก เขาเก็บเครื่องสำรวจแล้วพูดแบบปัดๆ "ช่างเถอะ พวกวัยรุ่นก็แบบนี้แหละ เต็มเปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์และความหวังในชีวิต"

ทั้งสองคนเดินกลับมาที่ลานตากข้าวเพื่อกินข้าวกันต่อ แต่เพิ่งจะกินไปได้ไม่กี่คำ มือถือของจางเปียวก็ดังขึ้น

พอหยิบมาดู เห็นว่าเป็นสายจากฝ่ายพลาธิการส่วนกลางประจำมณฑลเจียงโย่ว เขาก็รีบกลืนซาลาเปาลงคอแทบไม่ทัน

"สวัสดีครับท่าน..."

"ใช่ครับ ผมตรวจสอบเรียบร้อยแล้วครับ"

"ได้ครับๆ ผมจะรีบเข้าไปรายงานสถานการณ์ที่มณฑลเดี๋ยวนี้เลยครับ"

"คนดูแลนาวิญญาณชื่ออะไรน่ะเหรอครับ?"

"ชื่อลู่อันครับ เป็นนักเรียนหลิงอู่ที่ผมเพิ่งไปรับมาจากโรงเรียนเก้าเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ว่าเขาเพิ่งจะปลุกพรสวรรค์ระดับฟาน · กายวิญญาณสายผสมได้สำเร็จครับ"

"ใช่ครับๆ... ตามนั้นเลยครับ"

"รับทราบครับ ผมจะดูแลเขาอย่างดี ไม่ยอมให้หน่วยงานอื่นมาฉกตัวไปแน่นอนครับ"

"สวัสดีครับท่าน"

หลังจากวางสาย จางเปียวก็หันมายิ้มกว้างให้ลู่อัน "ไอ้หนู ยินดีด้วยนะเว้ย นายจะได้เลื่อนยศแล้ว"

"จริงสิ ชุดทหารของนายยังไม่ได้ใส่เลยใช่ไหม ไปเอามาเลย เดี๋ยวฉันจะเอาไปเปลี่ยนเป็นชุดนายทหารให้"

ลู่อัน: (●'◡'●)

เขาเดินกลับเข้าไปในบ้าน แล้วหยิบห่อชุดทหารออกมาให้

"เยี่ยม งั้นตามนี้แหละ ฉันต้องรีบไปรายงานที่มณฑลแล้ว"

จางเปียวรับห่อเสื้อผ้ามา แล้วก็วิ่งออกไปอย่างรีบร้อน สีหน้าดูตื่นเต้นสุดๆ

เพราะนาวิญญาณที่หมู่บ้านจู๋ซี ถือเป็นนาวิญญาณแปลงแรกในประวัติศาสตร์ที่ถูกมนุษย์ดัดแปลงแล้วไม่เสื่อมสภาพ แถมยังอัปเกรดระดับได้อีกด้วย เบื้องบนจึงให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากๆ

ดังนั้น จางเปียวจึงกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ลู่อันจะได้เลื่อนยศเป็นนายร้อยแน่นอน

ในขณะที่จางเปียวจากไปอย่างมีความสุข หวังอู่จากกองกำลังความมั่นคงกลับมีสีหน้าอมทุกข์สุดๆ

"บ้าเอ๊ย ทำไมถึงโดนตีตกกลับมาล่ะเนี่ย?"

เขาเกาหัวจนผมแทบจะร่วง ก็ยังคิดไม่ออกว่าทำไมคำร้องขอโอนย้ายลู่อันถึงไม่ผ่าน

ฝ่ายพลาธิการตอบกลับคำร้องของเขามาแค่สองคำ: ไม่อนุมัติ!

ไม่ได้บอกว่าไม่ผ่านการพิจารณา แต่ปฏิเสธแบบไม่มีเยื่อใยเลยสักนิด

"เฮ้อ... เสียดายคนเก่งจริงๆ"

หลังมื้อเช้า เด็กๆ ในหมู่บ้านก็เริ่มมารวมตัวกันที่ลานตากข้าว

ลู่อันมองไปที่พวกเขา

อืม ดีมาก แต่ละคนดูสะอาดสะอ้านขึ้นเยอะ แถมไม่มีขี้มูกย้อยติดหน้าแล้วด้วย

การ์ตูนเรื่อง 'แก๊งหัวโล้นป่วนป่า' เล่นต่อ เด็กๆ นั่งดูอยู่ที่ลานตากข้าวอย่างเรียบร้อย

"กดจับคู่ต่อดีกว่า"

ลู่อันว่างจัด ก็เลยกลับมานั่งปั่นแรงก์ต่อ

เมื่อแรงก์ขึ้นมาระดับเจิน ความยากก็เพิ่มขึ้นมาก เปิดเกมมาก็เจอพวกมีกายวิญญาณพิเศษเลย

แต่ลู่อันก็ยังรับมือได้สบายๆ ดาวทึบสามดวงถูกเติมเต็มอย่างรวดเร็ว

[ติ๊ง! คุณได้รับดาวครบ 3 ★ แล้ว แมตช์ต่อไปคือรอบเลื่อนขั้น หากชนะจะได้รับค่าสถานะทั้งหมด +2 หากแพ้จะถูกหักดาว 1 ★ โปรดเตรียมตัวให้พร้อมก่อนกดจับคู่!]

เมื่อข้อความแจ้งเตือนรอบเลื่อนขั้นเด้งขึ้นมา ลู่อันก็กดไปต่ออย่างไม่ลังเล

"ลุย!"

เมื่อเข้าสู่สนามรบ เขาก็ถือจอบเทพจิ่วโจวไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือถือดาบเอนโทรปี เข้าปะทะกับศัตรูถึงสามคน ฟาดฟันอย่างดุเดือด ไม่นานก็คว้าชัยชนะมาได้

[ติ๊ง! เลื่อนขั้นสำเร็จ ค่าสถานะทั้งหมด +2!]

"ฉันนี่มัน... ไร้เทียมทานในขั้นชำระกายา ระดับ 1 ชัดๆ!"

ลู่อันยืนอยู่บนลานตากข้าวด้วยท่าทีฮึกเหิม ราวกับจอหงวนหนุ่มที่เพิ่งสอบได้อันดับหนึ่ง

จากนั้น เขาก็กดจับคู่ต่อ เตรียมจะไปลองของกับพวกรดับหมิงดูบ้าง

[ติ๊ง! จับคู่สำเร็จ คู่ต่อสู้ของคุณคือ หลินเสี่ยวลู่ ระดับหมิง · กายวิญญาณธาตุไม้!]

ลู่อัน: หา?