บทที่ 47 - สะสางบัญชีแค้น

บทที่ 47 - สะสางบัญชีแค้น

"เสี่ยวปินปิน ข้าขอแนะนำให้เจ้าไปฝึกฝนเพลงดาบเสียหน่อยนะ!" เฉินฮ่าวเห็นของที่ผังปินได้มาก็กล่าวอยู่ด้านข้างด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย "เจ้าเป็นผู้ถือครองดาบที่มีทักษะเพลงดาบห่วยแตกที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบเจอมาเลย หากข้าออกไปข้างนอก ข้าคงอับอายจนมิกล้าบอกใครต่อใครว่าเจ้าเป็นผู้ถือครองดาบของข้า"

ผังปินเผยสีหน้าลำบากใจ เขาเน้นฝึกฝนเพลงหมัดเป็นหลัก ส่วนทักษะเพลงดาบนั้นเรียกได้ว่าเข้าขั้นโหลยโท่ย เพลงดาบเพียงหนึ่งเดียวที่เขาทำได้คือ 'เคล็ดดาบขวาง' ระดับพื้นฐานขั้นกลาง ซึ่งเป็นเพลงดาบที่กองทัพแคว้นหนานอวิ๋นส่งเสริมให้ใช้และแพร่หลายในหมู่ชาวบ้านอย่างกว้างขวาง เรียกได้ว่าเป็นของโหลในหมู่ของโหลเลยทีเดียว

คัมภีร์เคล็ดดาบขวางนี้เป็นสิ่งที่เขาได้มาจากการสังหารทหารรับจ้างผู้หนึ่งเมื่อหลายปีก่อน มันเป็นคัมภีร์ทักษะเพลงดาบเล่มแรกที่เขาแย่งชิงมาได้ ในตอนนั้นเขายังเคยลองฝึกฝนดูบ้างและสามารถทำได้เพียงระดับเบื้องต้นเท่านั้น

ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เขาใช้ดาบโลหิตชาดเข่นฆ่าผู้คน ล้วนอาศัยเพียงพลังฝึกปนอันเหนือชั้นของตนเองบดขยี้ฝ่ายตรงข้ามอย่างทื่อๆ ทั้งสิ้น

ในฐานะจิตวิญญาณแห่งดาบ เฉินฮ่าวย่อมไม่อาจทนเห็นผู้ถือครองดาบของตนเองไม่เอาไหนเรื่องเพลงดาบได้ ในช่องทักษะของเขาก็มีทักษะที่ช่วยเสริมพรสวรรค์ด้านวิถีดาบให้แก่ผู้ถือครองอย่างชัดเจน! หากผังปินไม่ยอมฝึกฝนเพลงดาบ ดาบโลหิตชาดก็ไม่ต่างอะไรกับเศษเหล็กที่ไร้ประโยชน์ไปกว่าครึ่ง!

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่รับมือยาก ผังปินซึ่งเน้นวิชาเพลงหมัดเป็นหลักจะต้องวางดาบโลหิตชาดลงถึงจะสามารถเพิ่มพลังรบได้ นี่มันเป็นการดูหมิ่นเฉินฮ่าวอย่างไม่ต้องสงสัย! หากเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นจริง ต่อให้ผังปินจะเก่งกาจเพียงใด เขาก็ไม่คู่ควรกับดาบโลหิตชาดอีกต่อไป!

"ผังปิน!"

"หืม ท่านปู่ฮ่าวมีสิ่งใดชี้แนะหรือ?" ผังปินสัมผัสได้ถึงอันตรายจากสัญชาตญาณ ตลอดหลายวันที่อยู่ด้วยกันมา นี่เป็นครั้งแรกที่จิตวิญญาณแห่งดาบเรียกชื่อเต็มของเขา

"จงเชื่อข้า ในฐานะผู้ถือครองดาบของข้า เจ้าจำเป็นต้องไปฝึกฝนเพลงดาบ" เฉินฮ่าวหยุดน้ำเสียงไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "หากเจ้าไม่ยอมฝึกฝนเพลงดาบให้ดี อาจจะเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวบางอย่างขึ้นได้นะ!"

"จะเกิดเรื่องน่าสะพรึงกลัวอันใดขึ้นงั้นหรือ?"

เฉินฮ่าวเอ่ยด้วยน้ำเสียงลึกลับ "เชื่อข้าเถอะ เจ้าคงไม่อยากเห็นมันเป็นแน่!"

ผังปินกลืนน้ำลายอึกใหญ่ จิตวิญญาณแห่งดาบโลหิตชาดไม่เหมือนกำลังล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย

"เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?"

"อะไรนะ?"

"ให้ข้ากักเก็บพลังงานสักหน่อยเถิด!" แรงดูดมหาศาลขุมหนึ่งพุ่งทะลักออกมาจากดาบโลหิตชาด ลมปราณแท้จริงอันหนาแน่นของผังปินราวกับสูญเสียการควบคุม มันถูกดาบโลหิตชาดสูบกลืนไปจนหมดสิ้น ผังปินรู้สึกว่างเปล่าอย่างหาที่เปรียบมิได้! ทั่วทั้งร่างราวกับถูกคว้านเอาทุกสิ่งทุกอย่างออกไป!

"เอาล่ะ เจ้าพักผ่อนสักระยะก็หายแล้ว!" เฉินฮ่าวเอ่ยจากภายในดาบโลหิตชาด "ต่อไปเจ้าไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านปู่ฮ่าวแล้วล่ะ เรียกข้าว่าท่านจิตวิญญาณแห่งดาบก็พอ เข้าใจไหม?"

คำเรียกขานว่าท่านปู่ฮ่าว แรกๆ ฟังดูก็เข้าท่าดีอยู่หรอก ทว่าตอนนี้เฉินฮ่าวชักจะเริ่มเอียนเสียแล้ว

การที่เฉินฮ่าวสูบกลืนลมปราณแท้จริงของผู้ถือครองดาบนั้นมิได้ทำลายรากฐานของผู้ถือครองแต่อย่างใด ขอเพียงผู้ถือครองฝึกฝนลมปราณสักระยะ ก็สามารถฟื้นฟูลมปราณแท้จริงที่สูญเสียไปได้อย่างรวดเร็ว มันก็เหมือนกับการสูญเสียพลังปราณระหว่างการต่อสู้นั่นแหละ

"ขอรับ ท่านจิตวิญญาณแห่งดาบ!" พอถูกดาบมารโลหิตชาดสูบพลังไปเช่นนี้ ผังปินก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว หากวันใดวันหนึ่งท่านจิตวิญญาณแห่งดาบเกิดขวางหูขวางตาเขาขึ้นมา แล้วเล่นงานเขาแบบนี้ในระหว่างที่เขากำลังต่อสู้... เขาจะมิมีจุดจบเพียงความตายหรอกหรือ?

เฉินฮ่าวมองดูสีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายของผังปินก็พอจะเดาความคิดของอีกฝ่ายออก จึงกล่าวไปตามตรงว่า "วางใจเถอะ ข้าไม่ลอบกัดเจ้าในตอนที่เจ้ากำลังต่อสู้หรอก อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นผู้ถือครองดาบที่ข้ายอมรับ เจ้าต้องตั้งใจให้ดี พยายามยกระดับทักษะเพลงดาบขึ้นมาให้ได้โดยเร็ว เข้าใจหรือไม่?"

แน่นอนว่าเฉินฮ่าวไม่ใช้วิธีชั้นต่ำเช่นนั้นมาหลอกลวงผู้ถือครองดาบหรอก เขาชื่นชอบความประหลาดใจและเหตุการณ์ไม่คาดฝันมากกว่าต่างหากล่ะ หึหึ!

"เข้าใจแล้วขอรับ!" ผังปินกล่าวต่อ "ทว่าเพลงกระบี่อัคคีชาดจำเป็นต้องใช้ลมปราณธาตุไฟในการฝึกฝน มันไม่เหมาะกับข้าเลย"

"ไม่เป็นไร เจ้าสามารถฝึกฝนเคล็ดดาบขวางให้บรรลุถึงขั้นสมบูรณ์ก่อนได้ เจ้าอาจจะฝึกได้ช้าหน่อย แต่เจ้าจำเป็นต้องทุ่มเทความพยายาม เข้าใจไหม?"

"อืม!"

เช้าวันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าเพิ่งจะสาง ผังปินก็เริ่มฝึกฝนเคล็ดดาบขวางที่ลานกว้างในโรงเตี๊ยม ในฐานะผู้ฝึกยุทธ์วิถีมารผู้เก่งกาจ เขาย่อมไม่ขาดแคลนความมุมานะและความตั้งใจอย่างเด็ดเดี่ยว!

กระบวนท่าของเคล็ดดาบขวางนั้นเรียบง่าย สามารถฝึกฝนเบื้องต้นได้อย่างง่ายดาย มีทั้งหมดห้ากระบวนท่า ท่วงท่าล้วนเปิดกว้างและรุนแรง เหมาะสำหรับการใช้ในสนามรบเป็นอย่างยิ่ง เมื่อฝึกฝนกระบวนท่าดาบขวางทั้งห้าตั้งแต่ต้นจนจบไปหนึ่งรอบ ผังปินก็ค้นพบด้วยความตกตะลึงว่า เขาบรรลุแก่นแท้ของกระบวนท่าดาบขวางทั้งห้าได้เล็กน้อยแล้ว

เขามองดูดาบมารโลหิตชาดที่พรางตัวดูธรรมดาสามัญในมือ ภายในใจก็แอบทอดถอนใจด้วยความตื่นตะลึง เขาตื่นตะลึงที่พรสวรรค์ด้านเพลงดาบของตนเองได้รับการเสริมพลังแล้วจริงๆ!

"ท่านจิตวิญญาณแห่งดาบ ข้าพบว่ากระบวนท่าดาบขวางทั้งห้าดูเหมือนจะต้องใช้ดาบหนักถึงจะสามารถเปล่งอานุภาพแก่นแท้ของเพลงดาบออกมาได้!"

"นี่เจ้ารังเกียจข้าอย่างนั้นหรือ?"

ผังปินรีบกล่าวว่า "มิกล้าขอรับ!"

"เจ้ากลับเข้าไปในห้องสักประเดี๋ยวเถิด" เมื่อผังปินออกมาจากห้องพักอีกครั้ง กระบี่มาตรฐานในมือของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นดาบหนักที่มีความยาวถึงหนึ่งเมตรแปดสิบเซนติเมตรแล้ว เดิมทีผังปินก็เป็นคนรูปร่างเตี้ยเล็กอยู่แล้ว พอต้องมาแบกดาบหนักเช่นนี้ ท่าทางของเขาจึงดูน่าขันอยู่ไม่น้อย

"บัดนี้กลายเป็นดาบหนักแล้ว ฝึกฝนต่อไปสิ!"

หลังจากฝึกฝนไปได้กว่าหนึ่งชั่วยาม ทั่วร่างของผังปินก็มีไอร้อนแผ่ซ่านออกมา แม้จะฝึกฝนไปเพียงชั่วยามเศษ ทว่าเขากลับรู้สึกพึงพอใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาพบว่าบัดนี้พรสวรรค์ด้านทักษะเพลงดาบของเขาอาจจะก้าวข้ามพรสวรรค์ด้านทักษะเพลงหมัดไปแล้วก็เป็นได้ หากดาบมารโลหิตชาดยังคงยกระดับขั้นต่อไป พรสวรรค์ด้านวิถีดาบของเขาอาจจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น!

เพิ่งจะเดินออกจากลานโรงเตี๊ยมหมายจะไปรับประทานอาหาร ผังปินก็บังเอิญพบกับจั่วเสี่ยวเทียนเข้าพอดี

"พี่ใหญ่ผัง ท่านตื่นมาฝึกฝนวิชาตั้งแต่เช้าตรู่ มิน่าเล่าพลังฝึกปนของท่านถึงได้สูงส่งถึงเพียงนี้!" จั่วเสี่ยวเทียนเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น "เมื่อครู่นี้ข้าเห็นท่านกำลังฝึกฝนเพลงดาบ ข้าจึงมิกล้าเข้าไปรบกวน"

บนโลกใบนี้ หากไม่มีผู้ใดคอยสั่งสอนแบบจับมือทำ ไม่มีคัมภีร์เคล็ดวิชาที่เชื่อถือได้ ย่อมเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้เพียงดวงตามองแล้วเรียนรู้เคล็ดวิชาทักษะยุทธ์ของผู้ฝึกยุทธ์ผู้อื่นได้ ทักษะยุทธ์นั้นนอกจากกระบวนท่าภายนอกแล้ว ยังมีเส้นทางการเดินลมปราณแท้จริงภายในร่างกายอีกด้วย สิ่งที่มองเห็นได้มีเพียงกระบวนท่าภายนอก ส่วนเส้นทางการเดินลมปราณไม่อาจมองทะลุปรุโปร่งได้ หากดึงดันฝึกฝนไปก็รังแต่จะทำให้ร่างกายได้รับความเสียหาย ด้วยเหตุนี้ผังปินจึงกล้าฝึกฝนท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย

"อืม!"

"จริงสิ พี่ใหญ่ผัง ภายภาคหน้าท่านมีแผนจะไปที่แห่งใดหรือ?"

"ข้าตั้งใจว่าจะไปพบสหายผู้หนึ่งก่อน" ในเมื่อไม่อาจเข้าไปในดินแดนเร้นลับได้ ผังปินจึงตัดสินใจไปสะสางบุญคุณความแค้นหนหนึ่ง

"อ้อ ดีเลย หวังว่าวันหน้าพวกเราคงจะได้พบกันอีก!" แท้จริงแล้วจั่วเสี่ยวเทียนมีความคิดอยากจะติดตามผังปินไปด้วย ทว่าเมื่อนึกถึงความแตกต่างอันห่างชั้นของพวกเขาทั้งสอง ประกอบกับอีกฝ่ายก็มิได้มีท่าทีเป็นมิตรกับเขาเท่าใดนัก ความคิดในใจจึงมลายหายไป

"อืม หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น!" หลังจากดื่มสุราหมดจอก ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปตามทางของตน

อาศัยความทรงจำนำทาง ผังปินก็ค้นพบที่พักของภรรยาและบุตรชายของน้องรอง เขาเคาะประตูเบาๆ ทว่าผู้ที่มาเปิดประตูกลับมิใช่ภรรยาของตู้อี้ข่าย เขาเคยเห็นนางแต่ไกลเพียงครั้งเดียว ผังปินจำได้ว่าภรรยาของตู้อี้ข่ายเป็นสตรีที่งดงามไม่เบา เขาเคยสืบรู้มาว่านางเป็นคณิกาบริสุทธิ์แห่งหอคณิกาเซียงหม่านในเมืองกระเรียนขาว ได้ยินมาว่าเป็นหญิงขายศิลปะไม่ขายเรือนร่าง

ทว่าผู้ที่มาเปิดประตูให้เขากลับเป็นสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วมดูมีฐานะผู้หนึ่ง

"เจ้ามาหาผู้ใด?" หญิงวัยกลางคนเอ่ยถามด้วยความระแวดระวัง

เขาขมวดคิ้วพลางเอ่ยถามว่า "ท่านเป็นผู้อยู่อาศัยที่นี่หรือ?"

"ใช่แล้ว!" หญิงวัยกลางคนถามกลับ "ไม่ทราบว่าเจ้ามาหาผู้ใด?" ดาบหนักที่สะพายอยู่บนหลังของผังปินทำให้นางต้องระมัดระวังคำพูดคำจาเป็นพิเศษ

"ข้าจำได้ว่า ผู้ที่อาศัยอยู่ที่นี่น่าจะเป็นสตรีที่พาเด็กมาด้วยผู้หนึ่งนี่นา!"

"เจ้าหมายถึงนางเองหรือ!" หญิงวัยกลางคนร้องอ้อด้วยความเข้าใจ กระนั้นนางก็ยังมองซ้ายมองขวาด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะลดเสียงลงแล้วถามว่า "เจ้าเป็นอันใดกับนางหรือ?"

"นางเป็นน้องสะใภ้ของข้า ครั้งนี้ข้าบังเอิญผ่านมาที่เมืองกระเรียนขาวก็เลยแวะมาเยี่ยมเยียนเสียหน่อย"

"น่าเสียดายจริงๆ... หากเจ้ามาเร็วกว่านี้สักครึ่งเดือนก็คงจะดี!"