บทที่ 22 ฉันก็แค่หวังจะดูดซับพรสวรรค์จากพวกที่ตกต่ำเท่านั้นเอง

ซูเฟิงรับบอล เจเลน โรส ก็พุ่งเข้าหาเขาอย่างน่ากลัว ดูเหมือนเขาอยากจะกลืนกินซูเฟิงเข้าไปทั้งตัว

ในใจของโรสเต็มไปด้วยความคิดว่า: ขนาดอาร์เทสต์ฉันยังเอาชนะไม่ได้ แล้วไอ้เด็กเมื่อวานซืนอย่างแก ฉันจะจัดการไม่ได้เชียวเหรอ?

อารมณ์ฉุนเฉียวนั้นครอบงำท่าทีการป้องกันของเขาจนดูวู่วาม

ถ้าเป็นยอดฝีมือเกมรุก คงเลี้ยงผ่านเขาไปได้ง่ายๆ ในก้าวเดียว

ซูเฟิงทำท่าแย็บสเต็ป ท่วงท่าของเขามาตรฐานและทรงพลัง

แต่เจเลน โรส กลับถอยหลังเพียงเล็กน้อย แล้วพุ่งเข้ามาประชิดตัวเพื่อปิดตายพื้นที่เล่นของซูเฟิง

สถานการณ์นี้บีบให้ซูเฟิงต้องหันข้างบังบอล อาร์เทสต์เห็นท่าไม่ดีจึงรีบวิ่งออกมาเพื่อรับบอล

ถ้าโรสยังคงปิดพื้นที่แบบนี้ โอกาสที่ซูเฟิงจะบุกเองแทบเป็นศูนย์

แต่ด้วยความระแวงว่าซูเฟิงจะส่งบอลให้อาร์เทสต์ โรสจึงตัดสินใจเสี่ยงทำเรื่องโง่ๆ แบบเดียวกับที่บิลลัปส์ทำ

เขาพุ่งเข้าชน

ด้วยร่างกายที่หนากว่าซูเฟิง เขาตอบสนองตามสัญชาตญาณที่จะใช้พละกำลังข่มเหงผู้อ่อนแอกว่า

หารู้ไม่ว่า พละกำลังของซูเฟิงในตอนนี้แข็งแกร่งมาก

แรงปะทะของโรสไม่เพียงแต่กดซูเฟิงไม่ลง แต่กลับกลายเป็นแรงส่งให้ซูเฟิงมีพื้นที่ก้าวเท้า สวนกลับไป ซูเฟิงกระแทกบอลลงพื้นแล้วพุ่งตัวออกไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

วินาทีที่เขาสลัดหลุดจากเจเลน โรส ค่าความคล่องตัวและค่าพลังระเบิดของเขาเพิ่มขึ้นอย่างละ 1 แต้มทันที

ซูเฟิงดีใจแทบบ้า เขาสับเท้าวิ่งเข้าหาห่วง

เจเลน โรส คาดไม่ถึงว่าซูเฟิงที่ดูผอมบางจะทนแรงปะทะของเขาได้ กว่าจะกลับตัวทัน ซูเฟิงก็ทะลวงเข้าสู่เขตโทษเรียบร้อยแล้ว

เอ็ดดี้ เคอร์รี่ เพิ่งจะสลัดหลุดจากการประกบของเจอร์เมน โอนีล

“ชนมันเลย!”

เจเลน โรส ตะโกนสั่งด้วยความเดือดดาลจากด้านหลัง

เขาไม่อยากเสียเงินแสน และไม่อยากให้ซูเฟิงยิงลูกนี้ลง

แต่ซูเฟิงกระโดดลอยตัวขึ้นไปแล้ว พลังระเบิดอันยอดเยี่ยมส่งให้เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

เอ็ดดี้ เคอร์รี่ พุ่งเข้าไปยื่นมือขวางหน้า... แต่สุดท้ายเขาก็ยั้งมือไว้ ไม่ได้กระโดดเข้าปะทะเพื่อทำฟาวล์รุนแรง

เขาทำใจทำร้ายซูเฟิงไม่ลง

เขาทำหน้าที่ป้องกันตามสมควรแล้ว ไม่จำเป็นต้องเล่นสกปรกเพื่อหยุดเกม

อีกอย่าง ซูเฟิงคือผู้มีพระคุณที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้

เขาไม่มีความอำมหิตพอที่จะทำตามคำสั่งของเจเลน โรส

ตู้ม!

ซูเฟิงยัดลูกลงห่วงด้วยมือเดียว แล้วโหนบาร์ค้างไว้อย่างสวยงาม

21 ต่อ 0

ทีมอาร์เทสต์ชนะใสสะอาด!

ซูเฟิงคือผู้สร้างปาฏิหาริย์

เขาคือฮีโร่หมายเลขหนึ่งของทีมอาร์เทสต์ ทั้งที่ตอนแรกไม่มีใครเห็นหัว แต่กลายเป็นว่า... เขาทำคะแนนสูงสุด และเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เกมรุกไหลลื่น

อาร์เทสต์วิ่งเข้ามาอุ้มซูเฟิงตัวลอย เจอร์เมน โอนีล ก็วิ่งมาตบไหล่แสดงความยินดีอย่างตื่นเต้น

ทีมงานข้างสนามต่างส่งเสียงเชียร์กันยกใหญ่ ทิม โกรเวอร์ ยิ้มแก้มปริจนแทบจะลงไปร่วมฉลองด้วย

สำหรับพวกเขา นี่ไม่ใช่แค่ความสำเร็จของซูเฟิง แต่คือความสำเร็จของพวกเขาด้วย... พวกเขาได้เห็นซูเฟิงพัฒนาอย่างก้าวกระโดดนับตั้งแต่วันแรกที่ก้าวเท้าเข้ามาในแคมป์

นี่คือผลผลิตจากการฝึกซ้อมของพวกเขา

ขณะที่ซูเฟิงถูกรายล้อมด้วยคำชื่นชม เจเลน โรส ยืนหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เขาหมดสภาพความเป็นสุภาพบุรุษโดยสิ้นเชิง

ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเมินซูเฟิง เลือกบิลลัปส์แทน แล้วยังยุให้ซูเฟิงไปอยู่กับอาร์เทสต์เพื่อถ่วงความเจริญอีกฝ่ายแท้ๆ

ใครจะไปคิดว่าโลกมันกลับตาลปัตร ซูเฟิงลงมาปล่อยของระเบิดฟอร์มขั้นเทพ ใส่หน้าเขาเต็มๆ

เขาเกลียดซูเฟิงเข้าไส้

“เซ็นเช็คมาซะดีๆ เจเลน นายคงไม่ใช่พวกเบี้ยวหนี้นะ” อาร์เทสต์เดินเข้าไปทวงหนี้อย่างดุดัน

เจเลน โรส ผู้โชคร้าย เพิ่งเสียนาฬิกาโรเล็กซ์ทองคำไปหมาดๆ ตอนนี้ต้องควักกระเป๋าจ่ายอีก 100,000 ดอลลาร์

แม้จะมีรายได้ปีละหลายสิบล้าน แต่หลังหักภาษีและค่าใช้จ่าย เงินแสนดอลลาร์ก็ไม่ใช่เศษเงินสำหรับเขา

เขากัดฟันกรอด “แน่นอน ฉันไม่ใช่คนเบี้ยวหนี้”

เขาพูดทีละคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เหมือนคนจะขาดใจ

เจเลน โรส เดินไปข้างสนาม หยิบโทรศัพท์โทรหาผู้ช่วย

ไม่นานผู้ช่วยก็วิ่งนำสมุดเช็คมาให้ ท่าทางคล่องแคล่วว่องไวบ่งบอกว่านี่คือกิจวัตรปกติของสตาร์ NBA ที่ต้องเซ็นเช็คจ่ายนู่นจ่ายนี่เป็นประจำ

แกรกๆๆ!

เจเลน โรส เซ็นเช็คด้วยความเร็วแสง แล้วยื่นให้อาร์เทสต์ “เอาไป แต่คราวหน้า... แกไม่โชคดีแบบนี้แน่”

อาร์เทสต์ชูเช็คขึ้นฟ้า โบกไปมาเรียกเสียงเฮลั่น

“คราวหน้า? ไว้คราวหน้าค่อยว่ากันเถอะพวก”

อาร์เทสต์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้นเขาก็หันไปตะโกนบอกทุกคน “พี่น้องทั้งหลาย คืนนี้ผมเลี้ยงไม่อั้น!

เอ้ย ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่า เจเลน โรส เป็นเจ้าภาพเลี้ยงพวกเราทุกคนต่างหาก! วะฮ่าฮ่าฮ่า!”

อาร์เทสต์หัวเราะร่าอย่างสะใจ

เจเลน โรส หน้าเขียวคล้ำเดินออกจากยิมไป ก่อนไปเขายังหันมาถลึงตาใส่ซูเฟิงอย่างอาฆาตมาดร้าย

ชัดเจนว่าเขาจดบัญชีแค้นส่วนหนึ่งลงที่หัวของซูเฟิงเรียบร้อยแล้ว

ทิม โกรเวอร์ เห็นแบบนั้นก็อดเป็นห่วงอนาคตของซูเฟิงในทีมบูลส์ไม่ได้

แต่เอ็ดดี้ เคอร์รี่ เดินเข้ามาตบไหล่ซูเฟิงปลอบใจ “ไม่เป็นไร ฉันคุ้มครองนายเอง ถึงเจเลนจะโกรธ แต่ฉันรับประกันความปลอดภัยให้นายได้”

“อีกอย่าง หมอนั่นเริ่มหมดอิทธิพลในบูลส์แล้วล่ะ”

“ตอนนี้มันยุคของคนหนุ่มแล้ว”

เอ็ดดี้ เคอร์รี่ ยังชมซูเฟิงอีกว่า “เมื่อกี้นายเล่นได้สุดยอดมาก”

ซูเฟิงยิ้มรับ เขาดีใจที่ทีมชนะ แต่ที่ดีใจยิ่งกว่าคือการดูดซับพรสวรรค์ที่พุ่งกระฉูด นี่สิคือรสชาติของการปะทะระดับ NBA

เขายิ่งตั้งตารอให้ฤดูกาลเปิดเร็วๆ จะได้ใช้การแข่งจริงเป็นสนามฝึกเพื่อความแข็งแกร่งยิ่งขึ้นไปอีก

ส่วนเรื่องเจเลน โรส เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลย

จากนั้น รอน อาร์เทสต์ ก็เดินเข้ามาหา เขามอบนาฬิกาทองคำที่ได้จากเจเลน โรส ให้กับซูเฟิง และยังยืนกรานจะแบ่งเงินรางวัล 100,000 ดอลลาร์ให้ซูเฟิงครึ่งหนึ่ง หรือก็คือ 50,000 ดอลลาร์ ในฐานะที่ซูเฟิงเป็น MVP ของเกม

ซูเฟิงพยายามปฏิเสธอย่างเกรงใจ

แต่อาร์เทสต์ยืนยันหนักแน่น “ตอนนี้นายได้เงินเดือนเท่าไหร่เชียว นายเป็นแค่เด็กดราฟต์รอบสอง เศษเงินที่ลอดผ่านซอกเล็บพวกฉันออกมา ยังเยอะกว่าเงินเดือนนายทั้งปีซะอีก”

คำพูดของอาร์เทสต์อาจจะดูขี้โม้ไปหน่อย แต่ก็เป็นความจริง เพราะอาร์เทสต์รับค่าเหนื่อยเกือบสิบล้าน ส่วนเจอร์เมน โอนีล ปาเข้าไปเกือบยี่สิบล้านแล้ว

สำหรับพวกเขา เงินแค่นี้มันเศษเงินจริงๆ

ดังนั้น ซูเฟิงจึงเลิกเกรงใจและรับน้ำใจของอาร์เทสต์ไว้

เหตุการณ์นี้ทำเอาซูเฟิงมึนงงไปชั่วขณะ เขาอดคิดไม่ได้ว่า: เงินมันหาง่ายขนาดนี้เลยเหรอ? ถ้าพ่อรู้ว่าแค่เล่นบาสแป๊บเดียว ฉันหาเงินได้ 50,000 ดอลลาร์ แถมได้นาฬิกาโรเล็กซ์ทองคำที่พ่อฝันอยากได้มาอีกเรือน พ่อคงช็อกตาตั้งแน่

เพราะพ่อของซูเฟิงทำธุรกิจแทบตายทั้งปี กำไรยังไม่ถึงขนาดนี้เลย

ซูเฟิงเพิ่งเข้า NBA มาได้ไม่นาน ตอนนี้ปาเข้าไป 4 เรือนแล้วสำหรับนาฬิกาโรเล็กซ์ทองคำ

คืนนั้น ซูเฟิงไม่ได้ไปร่วมปาร์ตี้ฉลอง

ช่วยไม่ได้จริงๆ เพราะซูเฟิงอายุยังไม่ถึง 19 ปี ตามกฎหมายของรัฐอิลลินอยส์ เขาห้ามเข้าสถานบันเทิงที่ผิดศีลธรรมบางอย่าง รวมถึงคลับผู้ใหญ่ต่างๆ

ซูเฟิงรู้สึกเสียดายนิดหน่อย

ไม่ใช่เสียดายที่อดไปเปิดหูเปิดตากับ ‘บริการระดับไฮคลาสของชิคาโก’ ที่อาร์เทสต์โม้ไว้หรอกนะ แต่เสียดายที่... อดไปสัมผัสใกล้ชิดกับพวกผู้เล่นที่กำลังเมามายและตกต่ำต่างหาก

ตอนนี้ซูเฟิงหวังพึ่งแค่การเชื่อมโยงอารมณ์กับพวกที่ตกต่ำ เพื่อ ‘ดูดซับ’ พรสวรรค์ระดับซูเปอร์สตาร์มาจากพวกนั้นเท่านั้นเอง

...

(จบบท)