บทที่ 3 - แม่พระช่วยไปตายก่อนได้ไหม

บทที่ 3 - แม่พระช่วยไปตายก่อนได้ไหม

[ต้องการเปิด "เส้นทางเลื่อนขั้น" เพื่อเผชิญหน้ากับความท้าทายมรณะหรือไม่]

[เมื่อผ่านความท้าทายมรณะได้ จะสามารถไปยังเส้นทางไร้สิ้นสุดระดับที่สูงขึ้น และเริ่มต้นการแข่งเดินแห่งความตายรอบใหม่]

[คำเตือน: เมื่อความคืบหน้าในรอบนี้ถึง 10-10 จะบังคับเปิดความท้าทายมรณะทันที]

ความท้าทายมรณะ?

ฟังดูไม่น่าใช่เรื่องดีเลย!

ซูเหยี่ยนรีบปิดหน้าต่างนั้นทิ้ง ตัดสินใจเด็ดขาดว่าจะไม่ไปแตะไอคอนหัวกะโหลกนั่นอีก!

"ถึงมันจะบังคับเปิดตอนด่าน 10-10 ก็เถอะ แต่อย่างน้อยก็ยังมีเวลาให้ฟาร์มของ ใครมันจะไปบวกตั้งแต่เริ่มเกมวะ"

ซูเหยี่ยนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ เงยหน้ามองรอบๆ อย่างระแวดระวัง คอยสังเกตความเคลื่อนไหวอยู่เสมอ ก่อนจะแตะที่ไอคอนพูดคุยอันสุดท้าย

ทันใดนั้น หน้าต่างโปร่งใสบานใหญ่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าซูเหยี่ยนราวกับน้ำตก

ด้านบนมีรูปโปรไฟล์ของมนุษย์ทั้งชายและหญิงเลื่อนผ่านไปมามากมาย ข้างๆ รูปแต่ละรูปมีชื่อและข้อความระบุไว้

"โห ช่องแชทเหรอ?"

ซูเหยี่ยนประหลาดใจ รีบอ่านข้อความสนทนาบนนั้น

ตอนนี้เขารู้อะไรไม่มากนัก เลยหวังว่าจะได้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์เพิ่มขึ้นบ้าง

[ช่องแชท - แท่นเทียนซู:]

เฉินไห่: "ฉันทำตามคำแนะนำที่พี่ใหญ่บอกเมื่อกี้ เจอเหรียญโลหิต 95 เหรียญแล้วจริงๆ ขาดอีกแค่ 5 เหรียญก็จะสุ่มของได้แล้ว!"

จ้าวหมิงซาน: "ยินดีด้วยครับ... ผมมีการ์ดสกิลชั้นดีแล้ว มีเพื่อนระดับเดียวกันอยากตั้งตี้ไหมครับ? ขอแบบที่มีอาหารกับน้ำติดตัวมาด้วยจะดีมาก ขอบคุณครับ"

หลี่ต้าลี่: "แม่ แม่อยู่ไหน? แม่ ผมต้าลี่นะ แม่เห็นผมพิมพ์ไหม?"

เสิ่นโม่: "คนที่กล้าหาคนตั้งตี้ตอนนี้คือพวกใจเด็ดทั้งนั้นแหละ อย่างฉันแค่กล้าแลกของกับคนอื่นก็เก่งแล้ว"

อู๋ซาซา: "เฮ้อ ซวยจัง ฉันค้นจนทั่วแล้วเจอแต่อาหารกระป๋องกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปนิดหน่อยเอง เหรียญโลหิตก็เพิ่งมีแค่ 72 เหรียญเอง ทำไงดีเนี่ย แล้วฉันจะเดินต่อไปได้ยังไง"

...

ซูเหยี่ยนอ่านเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง พบว่าตัวเองเริ่มตามไม่ทัน

คนพวกนี้เป็นใคร? คนบนโลกหรือเปล่า?

แล้วเหมือนพวกเขาจะได้เหรียญโลหิตโดยที่ไม่ต้องฆ่าซอมบี้ด้วยซ้ำ?

ซูเหยี่ยนลองเลื่อนดูประวัติการแชทเก่าๆ แต่ทำไม่ได้เลย เขาเห็นแค่ข้อความแชทสาธารณะหลังจากที่เขาเข้ามาในช่องแชทเท่านั้น

ข้อความก่อนหน้านั้น เขาไม่มีทางรู้เลย

แถมข้อความแชทตรงหน้าก็เลื่อนเร็วมาก แต่เรื่องที่พวกเขาคุยกันก็ไม่ค่อยชัดเจน ทำให้ซูเหยี่ยนรู้สึกเหมือนคุยกันคนละภาษา

"ทำไมฉันรู้สึกว่าทุกคนรู้ข้อมูลมากกว่าฉันล่ะ?"

"แม่งเอ๊ย ไม่น่าไปกดกากบาทปิดไอ้ข้อความแจ้งเตือนนั่นเลย!"

ซูเหยี่ยนสบถในใจ แอบสังเกตการณ์ต่อไป พร้อมกับลองใช้นิ้วแตะรูปโปรไฟล์ของชายหญิงพวกนั้นดู

พอซูเหยี่ยนแตะที่รูปโปรไฟล์คนแปลกหน้า ก็มีหน้าต่างข้อมูลโปร่งใสเล็กๆ เด้งขึ้นมา

[ชื่อ: หลี่ต้าลี่]

[เส้นทางไร้สิ้นสุด: เมืองร้างซอมบี้ 1-1]

[เหรียญโลหิต: ซ่อนอยู่]

[จำนวนคิลสะสม: ซ่อนอยู่]

[ข้อมูลข้ารับใช้: ซ่อนอยู่]

[พรสวรรค์และสกิล: ซ่อนอยู่]

[ตัวเลือก: ส่งไอเทม, ขอแลกเปลี่ยน, แท็กผู้ใช้, ขอเข้าร่วม, เชิญเข้าร่วม]

[หมายเหตุ: ผู้ใช้ทุกคนจะซ่อนข้อมูลทั้งหมดเอาไว้ ยกเว้นชื่อ หน้าตา และความคืบหน้า สามารถเปิดเผยข้อมูลเองได้ตามต้องการ]

...

นี่มันเหมือนหน้าต่างสถานะตัวละครพื้นฐานในเกมเลย ซูเหยี่ยนลองกดดูสองสามครั้งก็เลิกสนใจ

ยังไงซะทุกคนก็เหมือนกันหมด อยู่ที่ด่าน 1-1 กันหมด แล้วก็มองไม่เห็นข้อมูลอื่นๆ ด้วย

รออีกหลายนาที เรื่องที่คุยกันในช่องแชทก็ยังไม่ใช่เรื่องที่ซูเหยี่ยนอยากรู้ เขาเลยอดไม่ได้ที่จะเป็นฝ่ายเริ่มพิมพ์

ซูเหยี่ยน: "ขอถามพี่ๆ หน่อยครับ ผมเพิ่งมา สถานการณ์ตอนนี้มันคืออะไรครับ? พวกเราโดนมนุษย์ต่างดาวจับตัวมาเหรอ? หรือทะลุมิติมากันหมด? พวกคุณ... เป็นคนบนโลกกันใช่ไหมครับ?"

ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครสนใจ

ข้อความในช่องแชทยังคงเลื่อนไปเรื่อยๆ แต่ละคนคุยกันเอง บ้างก็พูดอยู่คนเดียว

ไม่มีใครสนใจคำถามของซูเหยี่ยน และไม่มีใครตอบ

"หรือว่าพวกนี้จะเป็นบอท? เป็นของปลอม?"

ซูเหยี่ยนตกใจ ลองถามซ้ำอีกหลายรอบ และพยายามเจาะจงถามผู้ใช้ที่เพิ่งพิมพ์ไป

คราวนี้มีปฏิกิริยาแล้ว มีคนตอบกลับซูเหยี่ยน

หลัวจิ่ว: "นายนี่น่ารำคาญจังวะ! ไอ้คนที่ชื่อซูเหยี่ยนน่ะ มึงจะสแปมแชทหาพ่อมึงเหรอ? ไม่ได้อ่านข้อความแจ้งเตือนตอนเริ่มเส้นทางไร้สิ้นสุดหรือไง? ปัญญาอ่อนเหรอ อ่านภาษาคนไม่ออก?"

ซูเหยี่ยน: "......"

ข่าวดี ทุกคนเป็นคนบนโลกเหมือนกัน และน่าจะเข้ามาในเส้นทางไร้สิ้นสุดพร้อมๆ กัน

ข่าวร้าย ดูเหมือนทุกคนจะไม่สนใจกันเลย ข้อมูลในช่องแชทก็มั่วซั่วไปหมด แถมคนหัวร้อนก็เพียบ

ซูเหยี่ยนเข้าใจได้ ใครเจอเรื่องบ้าๆ แบบนี้ก็ต้องเครียดและกลัวกันทั้งนั้น ไม่มีเวลามาสนใจมารยาทหรือศีลธรรมหรอก

ไม่ด่ากราด สติแตก โวยวาย ก็ถือว่าใจเย็นมากแล้ว

แน่นอนว่าความวุ่นวายพวกนี้อาจจะเกิดขึ้นตั้งนานแล้ว แค่ซูเหยี่ยนมาทีหลัง เขาใช้เวลาตั้งสองชั่วโมงกว่าจะฆ่าซอมบี้เสร็จแล้วเปิดช่องแชท

ตอนที่ซูเหยี่ยนกำลังเงียบ ก็มีคนตอบกลับเขาในแชทอีก

หวังลู่: "@ซูเหยี่ยน เธอไม่ได้ดูข้อความแจ้งเตือนตอนเริ่มเส้นทางไร้สิ้นสุดใช่ไหม?"

ซูเหยี่ยนดีใจ รีบพิมพ์ตอบกลับไป: "ประมาณนั้นครับ ผมเป็นคนความจำไม่ค่อยดีเท่าไหร่ พี่สาว... ช่วยรื้อฟื้นความจำให้ผมหน่อยได้ไหมครับ"

หวังลู่: "ไม่ได้ รอตายไปเถอะ"

ซูเหยี่ยน: "???"

หวังลู่: "เธอให้อะไรฉันได้ล่ะ? เหรียญโลหิตเหรอ? หรือจะให้การ์ดฉันสักใบ? ทำไมฉันต้องบอกเธอ ทำไมต้องช่วยให้เธอรอดด้วย?"

พูดตรงดี มีการเรียกร้องผลประโยชน์กันแบบโต้งๆ เลย

ซูเหยี่ยนเงียบไป

เห็นเขาไม่พูดอะไร ก็มีคนพิมพ์เยาะเย้ยขึ้นมาอีก

ซุนจื้อหย่ง: "โอ้โห มีตัวซวยหลุดมาอีกคนแล้ว ฉันจำได้ว่าก่อนหน้านี้ก็มีคนไม่ได้อ่านข้อความแจ้งเตือนนั่น ป่านนี้คงตายสนิทไปแล้วมั้ง?"

เสิ่นโม่: "ตายก็ตายไปสิ เกมเอาชีวิตรอด ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นถึงจะอยู่รอด... คนที่เพิ่งพิมพ์เมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วก็หายไปตั้งเยอะ สงสัยจะตายไปแล้ว ขาดไปอีกคนจะเป็นไรไป"

หลัวจิ่ว: "จริงด้วย ฉันขี้เกียจจำชื่อเลย แต่ไอ้นี่มันชอบสแปมแชท รำคาญพวกที่ใกล้ตายแล้วชอบโผล่มาเรียกร้องความสนใจว่ะ เหมือนไอ้หลี่ตามหาแม่นั่นไง"

หลี่ต้าลี่: "แม่ แม่ยู่ไหน? ผมต้าลี่นะ แม่เห็นผมพิมพ์ไหม?"

หลัวจิ่ว: "มาอีกแล้ว... แม่มึงตายห่าไปแล้ว!"

หลี่ต้าลี่: "@หลัวจิ่ว แม่ผมยังไม่ตาย ผมขอตั้งตี้กับคุณได้ไหม?"

หลัวจิ่ว: "ไอ้ปัญญาอ่อน ไสหัวไปไกลๆ"

...

ซูเหยี่ยนมองช่องแชทที่วุ่นวายเงียบๆ เขารู้แล้วว่าคงถามอะไรไม่ได้

พวกนี้ได้แต่เยาะเย้ยถากถางคนอื่น ใช้ความสับสนและความเจ็บปวดของคนอื่นมาลดความตึงเครียดจากความกลัวของตัวเอง แล้วจะยอมยื่นมือเข้ามาช่วยฟรีๆ ได้ยังไง?

พูดง่ายๆ คือ เอาตัวเองยังไม่รอด แล้วทำไมต้องช่วยแกด้วย?

ต่อให้ซูเหยี่ยนต้องการความช่วยเหลือแค่เล็กน้อย แค่ขยับปากพูด... โทษทีนะ ฉันไม่ช่วยโว้ย!

"สันดานมนุษย์นี่มันน่าเกลียดจริงๆ..."

ซูเหยี่ยนส่ายหน้า เขารู้แล้วว่าถามไปก็ไม่ได้คำตอบ มีแต่จะได้ยินคำขู่ทำนองว่า 'แกจำข้อมูลสำคัญไม่ได้ แกต้องตายแน่' อะไรพวกนี้

แต่ข้อความที่เขาเผลอกดกากบาททิ้งไปมันสำคัญแค่ไหน ซูเหยี่ยนก็ไม่อาจรู้ได้จริงๆ

"ช่างเถอะ"

ซูเหยี่ยนเม้มปาก กำลังจะเอื้อมมือไปปิดช่องแชท จู่ๆ ก็มีข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมาตรงหน้า

หลินหว่าน: "@ซูเหยี่ยน เธอมาสายนะ ตอนเริ่มเกมมีคนแชร์ข้อมูลกันเยอะเลย เธอพลาดไปแล้ว ฉันไม่รู้ว่าเธอจำข้อมูลไหนไม่ได้บ้าง ฉันเลยจะสรุปสั้นๆ ให้ฟัง หวังว่าเธอยังอยู่นะ จำเอาไว้ให้ดีๆ อย่าลืมอีกเชียว"

หลินหว่าน: "ข้อความแจ้งเตือนแรกมันยาวมาก ฉันขอสรุปข้อมูลที่เปิดเผยและรู้กันแล้วตอนนี้นะ:"

หลินหว่าน: "1. สองชั่วโมงก่อนโลกเกิดความเปลี่ยนแปลง พลังลึกลับที่ไม่รู้ที่มาที่ไปโยนมนุษยชาติทั่วโลกเข้ามาในสถานที่น่ากลัวที่เรียกว่า [เส้นทางไร้สิ้นสุด] บังคับให้มนุษย์ทุกคนต้องเดินหน้าต่อไปภายใต้ภัยคุกคามจากสัตว์ประหลาด"

หลินหว่าน: "2. พื้นที่แข่งเดินแห่งความตายของ [เส้นทางไร้สิ้นสุด] ยังระบุไม่ได้ว่าเป็นโลกเดิมหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ คือที่นี่ถูกแบ่งเป็นหลายโซน พวกเราถูกสุ่มให้มาอยู่ในที่ที่เรียกว่า [แท่นเทียนซู] ยังไม่แน่ชัดว่าในแท่นเทียนซูมีคนอยู่กี่คน"

หลินหว่าน: "3. เส้นทางไร้สิ้นสุดไม่มีจุดสิ้นสุด ผู้เข้าร่วมเกมทุกคนเรียกว่า [ผู้ใช้] ต้องเดินต่อไปเรื่อยๆ เดินจนกว่าจะตาย"

หลินหว่าน: "4. วิธีเอาชีวิตรอดของคนธรรมดาคือการใช้การ์ดเป็นหลัก การสุ่มการ์ดสำคัญมาก แต่การสุ่มการ์ดต้องใช้เหรียญโลหิต ผู้ใช้สามารถสังเวยเลือดของตัวเองเพื่อสุ่มการ์ดได้ แต่ฉันไม่แนะนำให้ทำแบบนั้น"

หลินหว่าน: "5. เหรียญโลหิตหาได้จากการฆ่าสัตว์ประหลาด หรือค้นหาตามตึกสองข้างทาง ซึ่งจะมีเสบียงอาหารปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย ถ้าโชคดีก็อาจจะเจอเหรียญโลหิต แต่ระวังสัตว์ประหลาดที่ซ่อนตัวอยู่ด้วย และต้องคอยดูเวลาแจ้งเตือนให้ดี"

หลินหว่าน: "6. ข้อสำคัญที่สุด เส้นทางไร้สิ้นสุดกำหนดแค่ว่าผู้ใช้ [ห้ามหยุดเดิน] แต่ไม่ได้ห้ามให้เราเดินถอยหลัง และพื้นที่ที่ค่อนข้างปลอดภัยและไม่มีสัตว์ประหลาดคือระยะ 50 เมตรในตอนเริ่มต้น จะมีซอมบี้แค่ตัวเดียวเท่านั้น"

หลินหว่าน: "7. หาวิธีฆ่ามันซะ แล้วอยู่ในระยะ 50 เมตรเพื่อหาเสบียง ตึกข้างๆ จะไม่มีสัตว์ประหลาด ถ้าโชคดีเธออาจจะเริ่มต้นได้สวย"

หลินหว่าน: "8. อย่าพยายามขอแลกเปลี่ยนหรือตั้งตี้มั่วซั่ว และอย่าโทษคนแปลกหน้าที่เขาไม่ช่วยเธอ ถึงเพิ่งเริ่มเกมได้แค่สองชั่วโมง แต่ก็มีคนมากมายที่หลอกลวง ด่าทอ และข่มขู่คนอื่นเพื่อแย่งเหรียญโลหิต..."

...

ผู้หญิงที่ชื่อหลินหว่านคนนี้ รูปโปรไฟล์ดูยังเด็ก ใส่ชุดกีฬา

แต่สิ่งที่เธอพูดมาครอบคลุมมาก ล้วนเป็นข้อมูลที่ซูเหยี่ยนยังไม่รู้และไม่แน่ใจทั้งนั้น

หลินหว่านพิมพ์มารวดเดียวสิบกว่าบรรทัด ซูเหยี่ยนอ่านอย่างละเอียด ไม่พลาดเลยแม้แต่ข้อเดียว และจำเอาไว้ในใจจนขึ้นใจ

หลินหว่าน: "...ข้อสุดท้าย ข้อมูลพวกนี้ฟรี ฉันไม่ต้องการอะไรตอบแทนจากเธอ คนก่อนหน้าบอกข้อมูลพวกนี้กับฉัน ฉันก็เอามาบอกเธอต่อ เราควรช่วยเหลือกันเท่าที่จะทำได้"

ซูเหยี่ยน: "ขอบคุณครับ"

สันดานมนุษย์น่าเกลียดก็จริง แต่ก็ยังมีความดีหลงเหลืออยู่

ซูเหยี่ยนรู้สึกซาบซึ้งใจ บนโลกนี้ยังคนมีคนดีอยู่นี่นา!

ในช่องแชท มีคนขัดจังหวะข้อความของหลินหว่าน

หลัวจิ่ว: "แหม แม่พระมาโปรดเชียวนะ ทักแชทส่วนตัวไม่ได้หรือไง? อ้อ ไม่มีระบบแชทส่วนตัวนี่นา... แต่นั่นก็ไม่ใช่เหตุผลที่เธอจะมาสแปมแชทนะโว้ย!"

เสิ่นโม่: "จึ๊ๆๆ สาวสวยช่วยชีวิตฮีโร่ ต่อให้บอกข้อมูลหมอนั่นไปแล้วมันจะได้อะไร ถึงเวลาตายมันก็ตายอยู่ดี วันสิ้นโลกมาถึงแล้ว ขอร้องล่ะ แม่พระช่วยไปตายก่อนได้ไหม"

หวังลู่: "น่าเสียดายจัง นึกว่าจะหลอกเอาเหรียญโลหิตได้สักหน่อย จะไปช่วยคนอื่นฟรีๆ ทำไม"

มีหลายคนพูดจาประชดประชัน และมีอีกหลายคนที่ไม่ได้สนใจ ยังคงคุยเรื่องอื่นต่อไป

หลินหว่านไม่ได้ตอบกลับ พอส่งข้อความสุดท้ายเสร็จเธอก็เงียบไป

ซูเหยี่ยนจ้องมองข้อความพวกนั้นลึกๆ เอื้อมมือไปกดที่รูปโปรไฟล์ของหลินหว่าน แล้วกดยืนยันในตัวเลือก [แท็กผู้ใช้]

[คุณได้ติดตามผู้ใช้รายนี้แล้ว สามารถค้นหาผู้ใช้รายนี้ได้ในรายชื่อผู้ติดตาม]

[หากผู้ใช้รายนี้โพสต์ข้อความในพื้นที่สนทนาของ "แท่นเทียนซู" คุณจะได้รับการแจ้งเตือน]