บทที่ 4 - การค้นหาและการเริ่มต้น สุ่มสิบครั้งรวด

บทที่ 4 - การค้นหาและการเริ่มต้น สุ่มสิบครั้งรวด

ซูเหยี่ยนไม่ได้ปิดช่องแชท แต่ย่อขนาดมันลงแล้วเอาไปไว้ข้างๆ ลานสายตา

เขาไม่ได้อยากดูพวกคนประชดประชันหรอก แต่แค่ต้องการ [เก็บประวัติการแชท] ไว้

ถ้าปิดช่องแชทไป ข้อความสาธารณะทั้งหมดจะไม่สามารถดูย้อนหลังได้ ต้องเปิดทิ้งไว้ตลอดเวลาถึงจะบันทึกข้อความของทุกคนได้

หลังจากเจอความสับสนในช่วงเริ่มต้นเกม ซูเหยี่ยนก็เริ่มให้ความสำคัญกับการรวบรวมข้อมูลอย่างมาก

"เอาล่ะ ตอนนี้พอจะเข้าใจกลไกและตัวเลือกทั้งหมดแล้ว"

ซูเหยี่ยนสำรวจตัวเลือกต่างๆ ในสายตาของตัวเอง แล้วก็เปิดหน้าต่างสุ่มการ์ดขึ้นมาอีกครั้ง

"ยังมีเหรียญโลหิตอีกพันกว่าเหรียญ จัดสักหน่อยดีกว่า"

เมื่อซูเหยี่ยนกดยืนยัน หน้าต่างแท่นบูชาสังเวยก็ค่อยๆ กางออก การ์ด 6 หมวดหมู่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

การ์ดเสบียง, การ์ดอุปกรณ์, การ์ดพรสวรรค์, การ์ดสกิล, การ์ดคุณลักษณะ, การ์ดข้ารับใช้

ในข้อมูลมากมายที่หลินหว่านบอกมา ก็มีพูดถึงการ์ด 6 ประเภทนี้ด้วย

ถึงเพิ่งเริ่มเกมมาแค่ 2 ชั่วโมง แต่ก็มีคนฉลาดบางคนรวบรวมข้อมูลการ์ดที่คนอื่นแชร์กัน แล้วเอามาวิเคราะห์ความต้องการ ศักยภาพ และความแข็งแกร่งของการ์ดทั้ง 6 ประเภทแบบคร่าวๆ

ในบรรดา 6 หมวดหมู่ การ์ดพรสวรรค์, สกิล และคุณลักษณะ เป็นการ์ดที่ส่งผลโดยตรงต่อความแข็งแกร่งของผู้ใช้ ถือเป็นการ์ดสำคัญที่ช่วยเพิ่มความสามารถส่วนตัว

ตัวอย่างเช่น มีคนสุ่มได้การ์ดพรสวรรค์สายฟื้นฟูระดับหายาก (SR) ตั้งแต่ 2 ชั่วโมงแรก ทำให้ต้านทานไวรัสซอมบี้ได้ และบาดแผลฟื้นฟูเร็วขึ้น ถือเป็นการ์ดเริ่มต้นระดับเทพเลยทีเดียว

รองลงมาคือ การ์ดอุปกรณ์และการ์ดข้ารับใช้ เนื่องจากมันเป็นความแข็งแกร่ง [จากภายนอก] จึงถือว่าเป็นตัวเลือกรองลงมา แต่ก็ถือว่าเป็นตัวเลือกที่ดีในช่วงเริ่มต้น

ส่วนการ์ดเสบียงนั้นค่อนข้างพิเศษ ในมุมหนึ่งอาจจะไม่จำเป็นต้องเป็นตัวเลือกแรก

แต่หลินหว่านเน้นย้ำไว้ว่า: ให้ลองหาเสบียงจำพวกอาหาร น้ำ ยา หรือของยังชีพในระยะ 50 เมตรตอนเริ่มเกมดูก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะสุ่มการ์ดอะไร

ทุกตึกไม่ได้มีแค่สัตว์ประหลาดเท่านั้น แต่ยังมีเสบียงและเหรียญโลหิตจำนวนน้อยสุ่มดรอปอยู่ด้วย แต่พวกเสบียงเอาชีวิตรอดจะมีน้อยมาก

ถ้าหาเสบียงไม่ได้ การ์ดเสบียงก็อาจจะไม่ใช่ตัวเลือกแรก แต่ก็ถือเป็นการสุ่มครั้งที่สองหรือสามที่สำคัญรองลงมา

ความหิว, ความกระหาย, อาการป่วย, บาดแผล... พวกนี้คือจุดสำคัญที่คนมักจะมองข้ามตอนเริ่มเกม แต่ก็เป็นของจำเป็นที่ต้องใช้ในระยะยาว

"เรื่องป้องกันตัว ฉันมี [คริสตัลแห่งการตัดสิน] อยู่แล้ว ความเก่งของการ์ดอุปกรณ์ระดับตำนานก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วด้วย"

"ถ้าว่ากันตามหลักเหตุผล ฉันก็ควรสุ่มเสบียงบ้างใช่ไหม?"

"ไม่งั้นยอดฝีมือวิทยายุทธ์ดันอดตาย คงได้กลายเป็นเรื่องตลกขบขันระดับชาติแน่"

ซูเหยี่ยนยังไม่รีบสุ่มการ์ด เขาลองหันหลังเดินกลับไป

เป็นอย่างที่หลินหว่านบอกจริงๆ ไม่มีข้อความเตือนภัยโผล่ขึ้นมา ตราบใดที่ซูเหยี่ยน [ไม่หยุดเดิน] เขาก็จะไม่ตายเพราะคำเตือน

ระบบลึกลับนี้บังคับแค่ว่า [ห้ามหยุดเดิน] แต่ไม่ได้บังคับว่าจะต้องเดินไปข้างหน้าหรือถอยหลัง

แน่นอนว่าการที่ซูเหยี่ยนเดินถอยหลัง ก็หมายความว่าความคืบหน้าในการแข่งเดินของเขากำลังลดลง จนกว่าเขาจะกลับไปถึงจุดเริ่มต้น ความคืบหน้าที่เคยทำมาก็จะเหลือศูนย์

เขาชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะเดินตรงไปยังตึกเก่าซอมซ่อทางซ้ายมือของถนน

ตึกนั้นเต็มไปด้วยตะไคร่น้ำ ผนังร้าว ป้ายหัก แต่พอจะดูออกว่าเป็นร้านสะดวกซื้อ

ทันทีที่ซูเหยี่ยนก้าวออกจากพื้นที่ถนน ข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาทันที

[คำเตือน!]

[คุณได้ออกจากพื้นที่แข่งเดิน และกำลังอยู่ในโหมด "ค้นหา"]

[การค้นหาใดๆ จะต้องไม่เกินเวลา 10 เท่าของด่านหลักที่กำลังแข่งเดิน (หน่วยเป็นนาที)]

[หากหมดเวลาแล้วยังไม่กลับไปที่ถนนหลัก จะถือว่า "หยุดแข่งเดิน" และจะได้รับบทลงโทษตามสมควร]

[หมายเหตุ: การกลับมาที่ถนนจะไม่รีเฟรชเวลาค้นหา หากกลับเข้าไปในพื้นที่ค้นหาเดิม เวลาค้นหาจะนับต่อจากเดิม]

"ค้นหา ตี ถอย?"

ซูเหยี่ยนอึ้งไป นี่มันการค้นพบใหม่เลยนะ

เขาแอบคำนวณในใจ คำว่า "ด่านหลัก" ในแจ้งเตือน น่าจะหมายถึงเลข 1 ตัวแรกของเมืองร้างซอมบี้ 1-1

เลข 1 ตัวหน้าคือด่านหลัก เลข 1 ตัวหลังคือความคืบหน้าย่อย ตัวเลขสองตัวนี้จะเปลี่ยนไปตามความคืบหน้าในการแข่งเดิน

เวลา 10 เท่าของด่าน 1 ก็คือ 10 นาที

ผู้ใช้ทุกคนที่อยู่ในด่านเมืองร้างซอมบี้ 1-1 จะมีเวลาค้นหาตึกแต่ละตึกแค่ 10 นาทีเท่านั้น

ในเวลา 10 นาทีนี้ ต่อให้ผู้ใช้หยุดเดินก็จะไม่ได้รับบทลงโทษ

"ระยะ 50 เมตรแรกมีซอมบี้แค่ตัวเดียว ไอ้ซวยนั่นก็โดนฉันเก็บไปแล้ว เพราะงั้นตึกพวกนี้น่าจะปลอดภัย"

ด้วยความตื่นเต้น ซูเหยี่ยนก้าวข้ามประตูกระจกแตกๆ เข้าไปในร้านสะดวกซื้อร้าง

"แค่กๆ!"

ทันทีที่เข้าไปในร้าน ฝุ่นและหยากไย่ก็คลุ้งไปหมด มีเงาดำของหนูวิ่งปรื๊ดผ่านไปตามพื้น

ซูเหยี่ยนไอค่อกแค่ก ปัดฝุ่นออก เพื่อความปลอดภัย เขาเลยแอบกดใช้การ์ดองค์ความรู้การต่อสู้-ปรมาจารย์วิทยายุทธ์

ท่ามกลางแสงสีแดงสว่างวาบ ซูเหยี่ยนในลุคผมดำยาวประบ่าก็เดินออกมา ลมปราณฟื้นฟูขึ้นมาพอสมควร

ซูเหยี่ยนเดินอาดๆ เข้าไปในร้าน เริ่มค้นตามชั้นวางของที่ล้มระเนระนาด

ห้านาทีต่อมา ซูเหยี่ยนก็เดินออกมาจากร้านสะดวกซื้อ

ในมือของเขามีถุงเก่าๆ ที่ยังสภาพดีอยู่ ภายในมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 2 ถ้วย, คุกกี้ 1 กล่อง และน้ำ 1 ขวด

ไม่รู้ว่าหมดอายุหรือยัง แต่แพ็กเกจยังดูดีอยู่

"แบบนี้ถือว่าได้ของเยอะหรือน้อยวะ?"

ซูเหยี่ยนยังไม่กลับไปที่ถนน แต่พุ่งตัวเข้าไปในตึกข้างๆ

ที่นี่เป็นร้านฮาร์ดแวร์ มีประแจ สายไฟ เครื่องมือช่างหล่นกระจุยกระจาย ซูเหยี่ยนไม่แน่ใจว่าของพวกนี้จัดเป็นเสบียงหรือเปล่า

แต่ถึงจะใช่ ซูเหยี่ยนก็เอาไปได้ไม่เยอะหรอก

เขาไม่มีกระเป๋าไอเทมแบบในเกม พกของได้แค่ตามน้ำหนักที่รับไหวจริงๆ

"ช่วงแรกก็ต้องเน้นพกอาหารกับน้ำ โลภมากเอาอย่างอื่นไปก็เกะกะตอนสู้เปล่าๆ"

"ร้านฮาร์ดแวร์คงไม่มีของกินหรอก ไปหาที่อื่น... หืม?"

ซูเหยี่ยนชะงักเท้า เขามองลึกเข้าไปในร้าน ท่ามกลางฝุ่นคลุ้ง มีกล่องเล็กๆ สีขาววางอยู่

กล่องใบนี้ขนาดประมาณหัวคน สี่เหลี่ยมจัตุรัส ดูไม่ธรรมดาเลย มันเปล่งแสงสีขาวจ้า และลอยอยู่เหนือพื้นนิดๆ ด้วย

ชัดเจนขนาดนี้!

กล่องสมบัติในเกมชัดๆ!

"ความโชคดีมาเยือนแล้ว"

ซูเหยี่ยนยิ้มแก้มปริ ก้าวฉับๆ เข้าไปเอามือแตะ กล่องสีขาวก็เปิดออกทันที

"ฟุ่บ!"

ลำแสงสีเลือดพุ่งออกมาจากกล่อง กลืนเข้าไปในค่าเหรียญโลหิตของซูเหยี่ยน

[ยินดีด้วยผู้เล่น ได้รับ 5 เหรียญโลหิต]

เหรียญโลหิตของซูเหยี่ยน: 1260 เหรียญ

"ธรรมดาจัง"

ซูเหยี่ยนแอบผิดหวัง นึกว่าจะได้ไอเทมหรืออุปกรณ์เจ๋งๆ ซะอีก ให้มาแค่เหรียญโลหิตไม่กี่เหรียญเนี่ยนะ?

ช่างเถอะ ได้แค่นี้ตอนเริ่มเกมก็ถือว่าดีแล้ว

เพราะผู้เล่นหลายคนที่ไม่มีสิทธิ์สุ่มฟรี ก็ต้องพึ่งตึกปลอดภัยในระยะ 50 เมตรนี่แหละเพื่อหาเหรียญโลหิตให้ครบ 100 เหรียญ

ถ้าหาไม่ครบ... ก็เสียใจด้วยนะ หาวิธีฆ่าซอมบี้เอาเองก็แล้วกัน

บอกว่าแบบนี้อาจจะตายงั้นเหรอ?

ก็ช่วยไม่ได้ บนถนนสายนี้มีคนตายทุกวันแหละ

หลังจากซูเหยี่ยนตรวจสอบดูรอบๆ แล้ว เขาก็หันหลังเดินออกจากร้านฮาร์ดแวร์

ในช่วงครึ่งชั่วโมงถัดมา ซูเหยี่ยนได้ค้นทุกตึกในระยะ 50 เมตรอย่างละเอียดถี่ถ้วน

นอกจากบ้านคนที่ล็อกประตูเข้าไม่ได้ กับตึกที่พังถล่มลงมาจนกลายเป็นซากปรักหักพังแล้ว ซูเหยี่ยนก็พอได้ของติดมือมาบ้าง

น้ำ 3 ขวด, บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 2 ถ้วย, วิตามินครึ่งกล่อง, เป้สะพายหลังเก่าๆ 1 ใบ และเหรียญโลหิตอีก 55 เหรียญ

"ยังหาเหรียญโลหิตไม่พอสุ่มการ์ดสักใบเลย อาหารก็น้อย"

"ในทางทฤษฎี การเริ่มต้นเกมของฉันถือว่าโชคร้ายสุดๆ เลยนะเนี่ย"

ซูเหยี่ยนส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ ยกเลิกการใช้การ์ด เพื่อปล่อยให้ลมปราณค่อยๆ ฟื้นตัว

ที่จริงเขาเอาอาหารออกมาได้มากกว่านี้ แต่อาหารบางอย่างดูเหมือนจะดี แต่พอดมดูแล้วมีแต่กลิ่นเหม็นอับ

ถ้าว่ากันตามตรง ของที่รสชาติเปลี่ยนไปแล้วก็เอามากินประทังชีวิตได้ ถึงอาจจะทำให้ปวดท้อง ท้องเสีย หรือป่วย... แต่มันก็ดีกว่าอดตายล่ะนะ

แต่ซูเหยี่ยนโยนพวกอาหารและน้ำที่รสชาติเพี้ยนๆ ทิ้งไปหมด เขาไม่ได้ขัดสนขนาดนั้น ยังมีเหรียญโลหิตเอาไว้สุ่มการ์ดเสบียงได้อีกตั้งเยอะ

"ที่หลินหว่านบอกว่าให้สุ่มการ์ดตามสถานการณ์ตอนเริ่มเกม... ถ้าดูจากสภาพฉันตอนนี้ ถ้าไม่มีสิทธิ์สุ่มฟรีล่ะก็ สงสัยได้รอวันตาย หรือไม่ก็ต้องหาวิธีลอบโจมตีซอมบี้แน่ๆ"

ซูเหยี่ยนนึกถึงข้อมูลที่หลินหว่านบอกมา ใช่ว่าจะไม่มีคนดวงซวยตอนเริ่มเกมแบบเขา แต่ก็มีคนคิดหาวิธีแก้ปัญหาได้เหมือนกัน

ใช้ทุกอย่างในตึกมาทำเป็นอาวุธ ใช้ซากปรักหักพังบนถนนเป็นที่กำบัง หาวิธีฆ่าซอมบี้ที่หลงฝูง หรือใช้วิธีโจมตีแบบวิ่งวนหลอกล่อ (เทคนิคฉินอ๋องหลบเสา) ถึงจะพอรอดตัวไปได้

ส่วนจะประกอบอาวุธยังไง ทำยังไงให้ซอมบี้แยกฝูง แล้วจะวิ่งวนหลอกล่อยังไง... ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของแต่ละคนแล้วล่ะ

วิธีนี้อาจจะเสี่ยงตาย แต่ก็ยังถือว่าเป็นวิธีหนึ่ง

"ดูเหมือนการที่ฉันเผลอกดกากบาทข้อความนั่นไปก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะเนี่ย อย่างน้อยฉันก็เป็นผู้ใช้คนแรกของโลกที่กดยืนยัน เลยได้สิทธิ์สุ่มฟรีครั้งแรกมาครอง"

"หึๆ โชคดีที่เล่นเกมบ่อยจนนิ้วไวรัวๆ เร็วปานสายฟ้าแลบ!"

ซูเหยี่ยนคิดอย่างอารมณ์ดี พลางเดินทอดน่องไปข้างหน้า พร้อมกับเปิดหน้าต่างแท่นบูชาขึ้นมา

"6 หมวดหมู่... ลองสุ่มข้ารับใช้ดูดีกว่า"

ซูเหยี่ยนครุ่นคิด กำหนดเป้าหมายเรียบร้อย

การ์ดอุปกรณ์, พรสวรรค์, สกิล และคุณลักษณะ ทั้ง 4 หมวดหมู่นี้ สุ่มไปก็เพื่อเพิ่มพลังต่อสู้และป้องกันตัวเองในช่วงเริ่มเกม

แต่ซูเหยี่ยนที่มีการ์ดระดับตำนานอยู่แล้ว เรื่องป้องกันตัวไม่ใช่ปัญหาเลย

ถึงแม้ว่าองค์ความรู้การต่อสู้ทั้ง 3 ชนิดจะยังอยู่ในระดับหายาก (SR) แต่แค่นี้ก็รับมือกับซอมบี้ด่านแรกได้สบายๆ แล้ว

ส่วนการ์ดเสบียง ถึงซูเหยี่ยนจะเก็บอาหารมาได้ไม่เยอะ แต่ก็พอประทังชีวิตไปได้สักวันสองวันแน่ๆ แถมยังแวะหาตามตึกข้างทางได้อีก

ที่ซูเหยี่ยนเลือกการ์ดข้ารับใช้ เหตุผลหลักคือเพื่อเอามาช่วยแบ่งเบาภาระ

การ์ดข้ารับใช้ก็ตรงตามชื่อ คือสุ่มเอาลูกน้องที่มีความภักดี 100% ออกมา ลูกน้องแต่ละคนจะเป็นอิสระต่อกัน แต่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระในการต่อสู้หรือการค้นหาได้

พูดง่ายๆ คือ ถ้าสุ่มได้การ์ดข้ารับใช้ดีๆ ผู้ใช้นอนเกาพุงเป็นเสี่ยสั่งการได้เลย สบายแฮ ไม่ต้องไปเสี่ยงอันตรายหรือเหนื่อยเอง

แน่นอนว่าถ้าสุ่มแต่ข้ารับใช้อย่างเดียว ก็จะละเลยการเพิ่มพลังให้ตัวเอง ทำให้ตัวเองอ่อนแอมาก

การจะเลือกสุ่มการ์ด 6 หมวดหมู่นี้ให้สมดุล ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้ใช้เอง

ส่วนซูเหยี่ยนคิดง่ายๆ: หลายคนย่อมดีกว่าคนเดียว หาคนเป็นๆ มาอยู่ด้วยสักสองสามคน ต่อให้ได้การ์ดกากๆ ก็ยังมีเพื่อนคุยแก้เหงา ถ้าแย่จริงๆ ก็ส่งไปเป็นหน่วยลาดตระเวนเหยียบกับระเบิดก็ได้

"สุ่มครั้งละ 100 เหรียญ ตอนนี้ฉันสุ่มได้ตั้ง 13 ครั้ง"

"อืมมม... กดสิบโรลรวดเลยละกัน เรามันป๋าอยู่แล้ว!"

ซูเหยี่ยนโบกมืออย่างเท่ๆ เลือกหมวดหมู่การ์ด แล้วเปย์เหรียญโลหิตอย่างป๋า

"เส้นทางไร้สิ้นสุด เปิดสุ่มสิบโรลแรก!"

"ออกของดีๆ มาให้ป๋าชื่นใจหน่อยลูก!"