บทที่ 8 : ชัยชนะ!
บทที่ 8 : ชัยชนะ!
บทที่ 8 : ชัยชนะ!
ตูม!!!
เห็นได้ชัดว่าม่อเสี่ยวหลางไม่ต้องการเสียเวลาไปมากกว่านี้ หากเขาไม่สามารถเอาชนะชูเกอได้ เขาคงต้องขายหน้าอย่างแน่นอน
แม้แต่ชูเกอที่ระดับพลังลดลงเขายังเอาชนะไม่ได้…เเล้วเเบบนี้เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?’
ดังนั้น, เขาจึงรวบรวมพลังทั้งหมดที่มีอยู่ใส่ลงไปในมีดสั้นเล่มนั้นโดยไม่ลังเล…พร้อมกับเล็งเป้าหมายไปยังจุดสำคัญบนร่างกายของชูเกอ
ผู้คนรอบข้างต่างจ้องมองการโจมตีครั้งนี้อย่างไม่ละสายตา พวกเขาไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง
‘ศิษย์สำนักซวนหยุนผู้นี้สามารถปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร?’
ส่วนชูเกอนั้นกลับถอยหลังไปสามก้าว
ดวงตาของเขาจ้องมองม่อเสี่ยวหลางอย่างไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย
ฟุบๆ!!
ทันใดนั้น, เขาก็สะบัดดาบไปข้างหน้าจนเกิดเป็นเงาดาบสามดอกที่ดูสวยงามราวกับดอกไม้
ถึงแม้เงาดาบทั้งสามดอกนี้จะดูไม่มีพิษมีภัยอะไร…แต่ที่จริงแล้ว มันกลับแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างอันมหาศาล
เงาดาบแต่ละดอก สามารถสังหารผู้ฝึกตนอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นกลางได้อย่างง่ายดาย
หากเงาดาบทั้งสามดอกนี้รวมกันเป็นหนึ่ง แม้แต่ผู้ฝึกตนอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นปลายก็ยังต้องระวัง
สีหน้าของชูเกอซีดลงเล็กน้อย, เพราะตอนนี้พลังปราณในตันเถียนของเขาใกล้จะหมดแล้ว
เดิมทีพลังปราณของเขาก็ด้อยกว่าม่อเสี่ยวหลางอยู่แล้ว ยิ่งเขาต่อสู้มาเป็นเวลานานด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เขารู้สึกเหนื่อยล้า
ตูม!!
เงาดาบสามดอกปะทะเข้ากับมีดของม่อเสี่ยวหลางอย่างรุนแรง
ตูมมมม!!!
พลังทั้งสองชนิดปะทะกันจนทำให้เกิดคลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไป
เเต่เพียงแค่สามลมหายใจ เงาดาบทั้งสามดอกก็ถูกทำลายจนสิ้น
ม่อเสี่ยวหลางแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมโหด เเละเขาก็พุ่งเข้าใส่ชูเกออีกครั้ง
ชูเกอไม่ได้พูดอะไร เขาขยับร่างกายอย่างรวดเร็ว หลบการโจมตีที่รุนแรงของม่อเสี่ยวหลางได้อย่างหวุดหวิด
“แกคิดจะหนีอย่างเดียวหรือไง?” ม่อเสี่ยวหลางโกรธมากที่ฟันพลาดเป้า
เขาไม่ชอบการต่อสู้แบบนี้, เขาอยากจะให้ชูเกอเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ!
“ก็เอาสิ”
ชูเกอหยุดฝีเท้า เขาตวัดดาบออกไป ด้วยแสงสว่างเจิดจ้าที่เต็มไปด้วยรังสีสังหาร
ม่อเสี่ยวหลางยิ้มอย่างยินดี
“คมมีดพายุคลั่ง, ตัดผ่านลมและคลื่น!”
ฟ้าว!
คลื่นพลังที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่ชูเกอราวกับพายุคลั่ง
ตูม! ตูม! ตูม!
การโจมตีแต่ละครั้งของม่อเสี่ยวหลางล้วนรุนแรงราวกับคลื่นยักษ์ที่ไม่อาจต้านทาน
“ดาบอัศนี”
ฟุบ!
สิ้นเสียงของชูเกอ…คลื่นพลังอันรุนแรงก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
ผู้คนรอบข้างต่างรู้สึกเหมือนเห็นแสงสว่างวาบขึ้นต่อหน้าต่อตา, ราวกับเห็นสายฟ้าที่พาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน
จากนั้นปราณดาบก็พุ่งออกมาเป็นสายฟ้า ที่ราวกับต้องการจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
นี่คือการโจมตีที่แข็งแกร่งที่สุดของชูเกอเเละม่อเสี่ยวหลาง!
ทั้งดาบอัศนี และ คมมีดพายุคลั่ง ล้วนเป็นวิชายุทธ์ระดับสูง…แต่ยังไงชูเกอก็มีระดับพลังด้อยกว่าม่อเสี่ยวหลางเล็กน้อย!
อย่างไรก็ตาม, เมื่อชูเกอฟาดฟันดาบออกไป…ร่างกายของเขากลับดูราวกับดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ปลดปล่อยพลังที่แข็งแกร่งออกมา
"หมอนี่…มีระดับพลังแค่อาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นกลางจริงๆเหรอ?"
ผู้คนรอบข้างที่เห็นพลังอันแข็งแกร่งเช่นนี้, ต่างพากันกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“หากชูเกอฟื้นฟูระดับพลังกลับมาได้ เหมือนเมื่อก่อน…เขาจะแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ?”
“ก่อนหน้านี้เขาเป็นแค่ศิษย์สายในอันดับแปดจริงๆหรือ? หรือว่า…ที่จริงแล้วเขามีพลังมากพอที่จะติดหนึ่งในสาม?”
…..
"พี่ใหญ่ชู! ท่านต้องชนะนะ!" หลินเทียนกำหมัดแน่นเเละอธิษฐานในใจ ส่วนชูเหยียนเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆก็ทำได้แค่มีสีหน้ากังวล
ณ ตอนนี้…สายตาของทุกคนจับจ้องไปยังจุดเดียว
พลังดาบของชูเกอกำลังเข้าปะทะเข้ากับพลังมีดของม่อเสี่ยวหลางอีกครั้ง ครั้งนี้…พลังของพวกเขาทั้งคู่ต่างก็แข็งแกร่งเกินกว่าจะบรรยาย
ดาบอัศนี เต็มไปด้วยพลังสายฟ้า
ส่วนคมดาบพายุคลั่งมีพลังที่สามารถฟาดฟันแยกสายลมและคลื่นยักษ์
พลังทั้งสองชนิดปะทะกันอย่างรุนแรง ก่อเกิดเป็นคลื่นพลังที่มองไม่เห็นแผ่กระจายออกไปโดยรอบ
ผู้ฝึกตนระดับอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นต้นที่ยืนดูอยู่ใกล้ๆต่างพากันกระเด็นออกไป, มีต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ข้างถนนหักโค่นลงมาหลายต้น
ส่วนร่างของพวกเขาทั้งคู่ถูกฝุ่นผงที่ฟุ้งกระจายปกคลุมเอาไว้จนมองไม่เห็น
"ใครชนะ?"
"น่าจะเป็นม่อเสี่ยวหลางนะ โอกาสที่ชูเกอจะชนะมีน้อยมาก"
"ดูนั่น!"
ฝุ่นผงค่อยๆจางหายไป มันก็ค่อยๆเผยให้เห็นร่างของชูเกอและม่อเสี่ยวหลาง
ชูเกอยืนหยัดอยู่ตรงนั้น เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่นเพราะถูกคมมีดเฉือน บนร่างกายมีบาดแผลมากมาย แต่บาดแผลเหล่านั้นล้วนเป็นแผลเล็กๆน้อยๆที่ไม่สามารถทำอันตรายถึงชีวิตเขาได้
อย่างไรก็ตาม, ที่มุมปากของเขามีเลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บภายใน
ส่วนม่อเสี่ยวหลางก็ไม่ได้ดีไปกว่าชูเกอเท่าไหร่ เสื้อผ้าของเขาก็ขาดวิ่นเช่นกัน บนร่างกายก็ปรากฏบาดแผลจากคมดาบหลายแห่ง
“พลังของแก…มันเกินคาดจริงๆ ข้าไม่คิดเลยว่าด้วยระดับพลังแค่อาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นกลาง แกจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้” ม่อเสี่ยวหลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทึ่งๆ
“แต่การต่อสู้ครั้งนี้ ข้าเป็นฝ่ายชนะ ระดับพลังของข้าแข็งแกร่งกว่าแก ร่างกายของข้าก็แข็งแกร่งกว่าแกมาก!” ม่อเสี่ยวหลางพูดต่อ
เเต่ชูเกอยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
บางครั้ง…การกระทำก็สำคัญกว่าคำพูด!
ม่อเสี่ยวหลางคิดว่าชูเกอคงจะหมดแรงแล้ว เขาจึงแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย ยกมีดสั้นขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับพุ่งเข้าใส่ชูเกออย่างรวดเร็ว
ตอนนี้ ร่างกายของชูเกอเหนื่อยล้าอย่างมาก…พลังปราณในร่างกายของเขาก็ก็น่าจะใกล้จะหมดลงแล้ว
แต่ทันใดนั้นเอง…พลังชีวิตลึกลับก็ไหลบ่าออกมาจากภายในร่างกายของชูเกอ, พลังชีวิตนี้ไหลเวียนไปทั่วเส้นชีพจร รักษารอยแผลของเขาในชั่วพริบตา
แม้แต่รอยแผลบนผิวหนังก็ยังหายเป็นปกติ, ตันเถียนที่เหือดแห้งราวกับสระน้ำที่ไม่มีน้ำ ก็มีน้ำพุผุดขึ้นมา จนทำให้พลังปราณของเขาฟื้นตัวอย่างรวดเร็ว
‘ร่างกายแมลงสาบทำงานแล้ว!’
มุมปากของชูเกอยกยิ้ม ตราบใดที่เขายังมีพลังชีวิตลึกลับนี้คอยปกป้อง…เขาก็แทบจะเป็นอมตะ!
ชูเกอรวบรวมพลังปราณในร่างกาย ปล่อยให้มันไหลเวียนอย่างอิสระ…จากนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกายอีกครั้ง
“ดาบอัศนี!”
ชูเกอฟาดฟันดาบอัศนีออกไปอีกครั้ง
เเละครั้งนี้…เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เขาได้ปลดปล่อยพลังปราณทั้งหมดที่มีอยู่ออกไป…ก่อให้เกิดเป็นเงาดาบมากมายที่ดูน่าเกรงขาม
เเละจากรังสีสังหารแผ่ซ่านออกมา…ม่อเสี่ยวหลางก็ได้เเต่เบิกตากว้างอย่างตกตะลึง
“ทำไม…ทำไมพลังปราณของเจ้าถึงไม่มีที่สิ้นสุดเช่นนี้?!”
ตอนนี้ ม่อเสี่ยวหลางอยากจะกระอักเลือดออกมาจริงๆ
หลังจากต่อสู้มาอย่างดุเดือด, ตอนนี้พลังปราณในร่างกายของเขาก็ใกล้จะหมดแล้ว…แต่ชูเกอกลับยังคงสามารถโจมตีได้อย่างเต็มกำลัง!
ม่อเสี่ยวหลางกัดฟันแน่น รีบยกมีดสั้นขึ้นมาป้องกัน
เคร้ง!
มีดสั้นของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนมีดเกือบจะหลุดออกจากมือ
“ดาบอัศนี!”
ก่อนที่ม่อเสี่ยวหลางจะทันตั้งตัว ชูเกอก็ฟาดฟันดาบอัศนีออกมาอีกครั้ง
รังสีสังหารพุ่งเข้าหาม่อเสี่ยวหลางราวกับพายุคลั่ง
ม่อเสี่ยวหลางรีบถอยหลังอย่างรวดเร็ว เขาไม่กล้าปะทะกับคมดาบเล่มนี้อีก
“แกคิดจะหนีอย่างเดียวหรือไง?” ชูเกอตะโกน
เมื่อได้ยินเช่นนี้, ม่อเสี่ยวหลางก็กัดฟันกรอดจนเลือดออก
เขาเคยพูดแบบนี้กับชูเกอมาก่อน แต่ตอนนี้…ชูเกอกลับเอาคำพูดของเขามาพูดใส่!
ยิ่งต่อสู้…ชูเกอก็ยิ่งดูแข็งแกร่ง!
"รับดาบข้าอีกเล่มหนึ่งสิ, แล้วข้าจะปล่อยเจ้าไป!" ชูเกอพูดจบก็ตวัดดาบออกไปอีกครั้ง
“ดาบอัศนี!”
พลังดาบอันรุนแรงพุ่งเข้าหาม่อเสี่ยวหลางอย่างรวดเร็ว…ด้วยดาบนี้ม่อเสี่ยวหลางไม่สามารถต้านทานได้อีกต่อไป, สุดท้าย…มีดสั้นในมือของเขาก็หลุดเเละกระเด็นออกไป
เสื้อผ้าของเขาขาดวิ่น ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจากคมดาบ
ความเจ็บปวดได้แล่นริ้วไปทั่วร่างกาย
เเละในที่สุด…ม่อเสี่ยวหลางก็ทนไม่ไหวเเล้วสลบลงไป
"ชูเกอชนะแล้ว!"
หลังจากที่ตะลึงงันอยู่นาน ผู้คนรอบข้างจึงค่อยๆได้สติ
‘อาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นกลาง เอาชนะอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นปลาย, แถมอีกฝ่ายยังไม่ใช่ผู้ฝึกตนอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นปลายธรรมดาๆ…’
‘ชูเกอชนะได้อย่างไร?’
‘อัจฉริยะของสำนักซวนหยุน…แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?’
ผู้คนรอบๆมองชูเกอด้วยความหวาดกลัว
‘ถึงแม้ระดับพลังของชูเกอจะลดลง แต่เขาก็ยังคงแข็งแกร่งกว่าพวกเรามาก’
‘อาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นกลาง เอาชนะอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นปลาย…นี่มันบ่งบอกถึงพรสวรรค์ที่น่ากลัว!’
……..
ทันใดนั้น, ชูเกอก็เหลือบมองหวังอู่ที่กำลังจะวิ่งหนี
“กลับมานี่…เเล้วคุกเข่าลงซะ!”
ร่างของหวังอู่สั่นเทา เขารีบหันกลับมาคุกเข่าลงต่อหน้าชูเกอด้วยสีหน้าหวาดกลัว
“ข้า…ข้ามีตาหามีแววไม่…ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย! ข้าจะไม่กล้าอีกแล้ว!”
ชูเกอมองหวังอู่ด้วยความรังเกียจพร้อมคิดในใจ
‘ต่อสู้กับคนแบบนี้ มันทำให้มือข้าสกปรก’
ดังนั้นเขาจึงโบกมือไล่เเล้วพูดว่า
“พาม่อเสี่ยวหลางกลับไปซะ วางใจเถอะ มันตายไม่ได้หรอก!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หวังอู่ก็อุ้มม่อเสี่ยวหลางที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสรีบวิ่งหนีไปทันที
เมื่อเห็นว่าการต่อสู้จบลงแล้ว ผู้คนรอบข้างก็แยกย้ายกันไป
แต่ทว่า…สายตาที่พวกเขามองชูเกอนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
‘ชายหนุ่มคนนี้…น่ากลัวเกินไปแล้ว!’
ข่าวที่ชูเกอเอาชนะม่อเสี่ยวหลางได้แพร่กระจายไปทั่วศูนย์กลางการค้าอย่างรวดเร็ว
‘ถึงแม้ระดับพลังของชูเกอจะลดลง แต่เขาก็ยังคงแข็งแกร่ง’
แม้แต่หลินเทียนก็ยังมองชูเกอด้วยความชื่นชม
“อาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นกลาง เอาชนะอาณาจักรทะเลทุกข์ยากขั้นปลาย…ในชีวิตนี้ ข้าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน!”
ส่วนชูเหยียนเอ๋อร์นั้น ยิ้มร่าอย่างยินดี ถึงแม้ว่านางจะไม่ชอบการต่อสู้ แต่การได้เห็นฉากตรงหน้า…มันทำให้รู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้น, ชูเกอก็เข้าไปที่ร้านของหลินเทียนเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
เเล้วเขาก็ออกมาเรียกหลินเทียนที่กำลังเก็บกวาดเศษซากอยู่
"เจ้าพอจะรู้จักที่ที่ขายบัวเก้าปล้องสีเขียวหยกบ้างไหม?”
…………………