บทที่ 11 : ยื่นมือออกไปซัดคนหน้ายิ้ม

บทที่ 11 : ยื่นมือออกไปซัดคนหน้ายิ้ม

แต่ในตอนนี้ สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาเลิกเห็นหัวตาแก่สองคนนั่นไปนานแล้ว และแน่นอนว่าเขาไม่มีทางปฏิบัติต่อเพื่อนนแย่ๆแน่

วันแรกที่ได้คาถาไม้ : ฉันจะปกป้องโคโนฮะ!

วันต่อมาหลังจากได้คาถาไม้ : ฉันจะปกป้องโคโนฮะ "ของฉัน"!

ตอนนี้เขาจะทำอะไรก็ได้ตามใจปรารถนา

"มัน...มันจะดีเหรอ"

"ใครๆ ก็เรียกฉันว่าไอ้ปีศาจจิ้งจอกทั้งนั้น..."

ในขณะที่นารูโตะกำลังตื่นเต้น เขาก็แอบลังเลอยู่ลึกๆ นานๆไปทีน่ะไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าต้องไปฝากท้องที่บ้านยูยูเอะบ่อยๆ แล้วพวกที่ชอบจับผิดมาเห็นเข้าล่ะ?

พวกเขาจะพากันแอนตี้และกีดกันยูยูเอะไปด้วยไหม? เขาไม่อยากให้เพื่อนเพียงคนเดียวต้องมาโดนด่าทอเหมือนกับเขา

ทว่า ชิโนมิยะ ยูยูเอะ กลับพูดออกมาอย่างไม่แยแส

"สำหรับฉันน่ะ โลกนี้มีคนอยู่แค่สองประเภท นายรู้ไหมว่ามีอะไรบ้าง?"

"ประเภทไหนเหรอ?" นารูโตะถามด้วยความสงสัย

แม้แต่อิโนะเองก็เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ เธอไม่เคยได้ยินยูยูเอะพูดอะไรแบบนี้มาก่อนเลย

ยูยูเอะเผยรอยยิ้มออกมา

"หนึ่งคือพวกมดปลวกที่ไร้ค่า และสองคือเพื่อน"

"นายคิดว่าฉันจะไปแคร์เหรอว่าพวกมดปลวกจะคิดยังไง?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ทั้งอิโนะและนารูโตะถึงกับยืนอึ้งไปตามๆ กัน

"อ๊ากกกกกกกก! ยูยูเอะ นายมันเบียวขั้นสุดไปแล้ว! ใครสั่งใครสอนให้พูดจาเลี่ยนๆ แบบนี้เนี่ย!" อิโนะตะโกนออกมาอย่างเสียอาการพลางลูบแขนที่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

นารูโตะเองก็หน้ากระตุก แต่มุมปากกลับยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

‘ไม่เท่เหรอ?’

‘ตอนอุจิฮะ มาดาระ พูดประโยคนี้ ฉันว่าเขาดูหล่อดีออก ทำไมพอมาเป็นฉันพูดแล้วมันกลายเป็นไอ้เด็กเบียวมัธยมต้นไปได้ล่ะเนี่ย?’

ยูยูเอะได้แต่ทอดถอนใจในใจ

อย่างไรก็ตาม ทั้งอิโนะและนารูโตะที่อยู่ตรงหน้าต่างก็ดูมีท่าทีเคอะเขินกันทั้งคู่

"เอาล่ะๆ เลิกทำเป็นเข้มแล้วไปหาอะไรกินกันเถอะ"

ยูยูเอะรีบเปลี่ยนเรื่องแล้วเดินนำลิ่วไปเหมือนจะวิ่งหนีความอาย

อิโนะถอนหายใจ ยูยูเอะในตอนนี้กลายเป็นตัวโจ๊กไปซะแล้ว ส่วนนารูโตะก็ได้แต่เอามือปิดปากแอบขำอยู่ข้างหลัง

สิบนาทีต่อมา ทั้งสามคนก็มาหยุดอยู่ที่หน้าภัตตาคารยอดฮิตร้านหนึ่ง

ชื่อร้านคือ ‘ปีกปักษา’

สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือ ลูกค้าที่นี่ส่วนใหญ่มากันเป็นคู่ๆ แทบไม่มีใครมานั่งทานคนเดียวเลย

เหตุผลก็ไม่มีอะไรมาก จุดเด่นของร้านนี้คือ ถ้ามาเป็นคู่รักจะได้รับส่วนลดค่าอาหารทันที 20%

"ร้านนี้แหละ!"

"ถึงจะยังไม่รู้ว่ารสชาติเป็นยังไง แต่ได้ส่วนลดก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว"

ยูยูเอะค่อนข้างพอใจกับตัวเลือกของตัวเอง โดยไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของอิโนะและนารูโตะที่เปลี่ยนไปเล็กน้อย

อิโนะกอดอกแล้วพูดด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง

"เขาบอกว่าลดราคาให้เฉพาะคู่รักนะ นายมีแฟนแล้วเหรอ? คนโสดน่ะไม่มีสิทธิ์ได้สวัสดิการนี้นะจ๊ะ"

"คุณชิโนมิยะ ยูยูเอะ ผู้โดดเดี่ยว"

ยูยูเอะหันขวับกลับมาจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่บอกไม่ถูก

"รู้ได้ยังไงว่าฉันไม่มี?"

สายตานั้นทำเอาอิโนะเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก

"มองอะไรของนาย? คิดจะลักไก่ฉันงั้นเหรอ? บอกเลยนะว่าฝันไปเถอะ!" อิโนะพ่นลมหายใจออกจมูกแล้วสะบัดหน้าหนี

เมื่อเห็นท่าทางเก้อเขินของอิโนะ ยูยูเอะก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

"โอเคๆ งั้นก็ยืนเก๊กอยู่ตรงนี้ต่อไปแล้วกัน ฉันกับนารูโตะจะเข้าไปก่อนละ"

"เอ๋?" นารูโตะถึงกับสตั๊น

"ไปกันเถอะนารูโตะ อย่ามัวแต่ยืนบื้อสิ" ยูยูเอะส่งซิกขยิบตาให้นารูโตะ

"อา... ฉัน... เราจะเข้าไปกินกันจริงๆ เหรอ?"

"เออตามมาเหอะน่า"

ยูยูเอะลากนารูโตะที่กำลังทำหน้าปูเลี่ยนๆ เดินเข้าร้านไปพร้อมกัน

อิโนะเบิกตากว้าง "พวกนาย..."

เธอแทบไม่เชื่อสายตาว่าสองคนนี้จะเอาจริงงั้นเหรอ?!

ภายในร้าน ทั้งคู่นั่งลงเรียบร้อย บริกรชายเดินเข้ามาวางเมนูบนโต๊ะอย่างสุภาพ

"ไม่ทราบว่าทั้งสองท่านอยากจะรับประทานอะไรดีครับ?" บริกรถามพร้อมรอยยิ้ม

"ขอเซตเมนู 'ใจประสานใจ' สองชุดครับ ขอบคุณมาก"

เมนูที่ยูยูเอะสั่ง คือชุดอาหารพิเศษที่ลดราคาให้เฉพาะคู่รักนั่นเอง

"เอ่อ... คือว่า เมนูนี้ต้องสั่งเฉพาะลูกค้าที่เป็นคู่รักกันนะครับ"

บริกรจ้องมองเด็กชายวัยใสสองคนอย่างยูยูเอะและนารูโตะ ก่อนจะเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี

"ก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่ครับ ว่าพวกเราน่ะใช่"

ยูยูเอะสบจังหวะคว้าตัวนารูโตะมากอดไหล่ทำท่าทางสนิทสนมเกินเบอร์

บริกรถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่เดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

ไม่นานนัก เจ้าของร้านก็ถูกเชิญออกมา และทั้งคู่ก็ถูก "เชิญ" ออกจากร้านอย่างไม่ไว้หน้า

"เด็กๆ อย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่ไปหน่อยเลย!"

"วู้วววว! เทคออฟ!"

ร่างของยูยูเอะและนารูโตะลอยละลิ่วเป็นเส้นโค้งพาราโบลาที่สมบูรณ์แบบ ก่อนจะลงมานอนแอ้งแม้งอยู่แทบเท้าของอิโนะพอดีเป๊ะ

ยูยูเอะเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มแห้งๆ ที่ดูสุภาพแต่แฝงความอับอายกลับไป

"ไฮ... อิโนะ"

เส้นเลือดปูดเป็นเครื่องหมาย "#" ปรากฏบนหน้าผากอิโนะทันที เธอทำหน้าบึ้งตึงสุดขีด

เธอกระชากคอเสื้อยูยูเอะขึ้นมา "นายนี่มันน่าขายหน้าที่สุดเลย!"

ส่วนนารูโตะได้แต่ขดตัวอยู่ข้างๆ แอบหัวเราะคิกคัก

ถึงแม้ตัวจะถูกเขย่าไปมาจนหัวสั่นหัวคลอน แต่ยูยูเอะก็ยังไม่ลืมใช้สมองอันชาญฉลาดสวมวิญญาณเจ้าแห่งไอเดีย

"ฉันมีแผนใหม่ ครั้งนี้รับรองว่าได้ผลชัวร์"

"นารูโตะ นายมีวิชาแปลงกายเด็ดๆ ไม่ใช่เหรอ? แค่แปลงร่างซะ ครั้งนี้ไม่มีปัญหาแน่"

นารูโตะได้ยินเข้าก็เริ่มขัดเขิน

"เอ่อ... ฉันว่าพอเถอะ"

พออิโนะได้ยินแผนใหม่ของยูยูเอะ ดวงตาก็พลันมืดครึ้มลงทันที

"นี่ยังจะคิดแผนบ้าๆ อะไรขึ้นมาอีก!"

"พูดงี้ได้ไง แผนนี้ไม่บ้าเลยนะ วิชาแปลงกายของนารูโตะน่ะ แม้แต่ท่านรุ่นที่สามยังยอมรับเลย!"

"ไปไกลๆ เลยไป!"

อิโนะกุมขมับอย่างหมดหนทาง "ฉันล่ะทำอะไรนายไม่ได้จริงๆ... เอ้อๆ! เดี๋ยวฉันเข้าไปกับนายเองก็ได้ จบนะ!"

เพื่อป้องกันไม่ให้ชิโนมิยะ ยูยูเอะ ขยันผลิตไอเดียชวนอับอายจนเธออยากจะแทรกแผ่นดินหนีไปสร้างบ้านใหม่ อิโนะเลยจำใจต้องกัดฟันยอมตกลง

พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของยูยูเอะก็เป็นประกาย

"ก็แค่นั้นแหละ เรื่องก็จบไปนานแล้ว"

อิโนะไม่พูดพร่ำทำเพลง กัดฟันกรอดแล้วประเคนลูกเตะใส่เขาไปหนึ่งที

ยูยูเอะตบก้นตัวเอง ลุกขึ้นยืนปัดฝุ่น แล้วเดินมุ่งหน้าไปในทิศตรงกันข้ามกับร้านอาหาร

"ยูยูเอะ นายไปผิดทางแล้ว" นารูโตะเตือน

"ไม่ผิดหรอก ทางนั้นน่ะฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาแก้ปัญหาของนายบ้าง" ยูยูเอะยิ้มกริ่มพลางก้าวยาวๆ ไปข้างหน้า

และที่ปลายทางของถนนที่เขามุ่งหน้าไปนั้น คือที่ตั้งของตระกูลขีดจำกัดสายเลือดชื่อดังแห่งโคโนฮะ ตระกูลฮิวงะ ผู้เชี่ยวชาญวิชาเนตรสีขาวนั่นเอง

นารูโตะเป็นเด็กที่หัวช้าสุดๆ ในเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ทั้งที่ฮินาตะแสดงออกชัดเจนขนาดนั้น แต่หมอนนี่ยังไม่รู้ตัวเลย กว่าจะรู้ความในใจตัวเองก็ปาเข้าไปหลังจบสงครามโลกนินจาครั้งที่ 4 นู่น

แต่ในเมื่อมีชิโนมิยะ ยูยูเอะ อยู่ที่นี่แล้ว แน่นอนว่าเขาต้องช่วยเติมเชื้อไฟให้สักหน่อย ถือว่าเป็นการทำบุญให้พี่ชายคนดีแล้วกัน

อิโนะกับนารูโตะเดินตามมาด้วยความงุนงงไม่รู้เหนือรู้ใต้ ได้แต่เดินตามติดไปเงียบๆ ทั้งสามคนมาถึงหน้าประตูตระกูลฮิวงะ

เบื้องหน้าประตูอันโอ่อ่า นินจาฮิวงะที่เข้าเวรอยู่นั่งทำหน้าเซ็งๆ ยูยูเอะทักทายอย่างสุภาพพร้อมรอยยิ้มประดับหน้า

"สวัสดีครับ พวกเรามาหาฮินาตะครับ"

มาหาฮินาตะ?

อิโนะถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่ง

ส่วนนารูโตะดูเหมือนจะเริ่มนึกอะไรบางอย่างออกและทำตัวไม่ถูก... ไอ้หมอนี่ยูยูเอะ…

นายจะไปตามฮินาตะมาแกล้งเป็นคู่รักเพื่อไปกินข้าวกับฉันจริงๆ เรอะ?

ถึงแม้เขาจะเคยเจอฮินาตะบ้างตอนเด็กๆ และเคยช่วยเหลือกันอยู่หลายครั้ง แต่เขาไม่ยักษ์กะรู้สึกเลยว่าเขากับฮินาตะจะมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันถึงขั้นนั้นจริงไหม?

ในขณะที่นารูโตะกำลังลังเลว่าจะถอดใจจากแผนของยูยูเอะดีไหม จู่ๆ เสียงตวาดอย่างดูแคลนก็ดังขึ้น ขัดจังหวะความคิดของเขา

"ไปๆๆ ไอ้หนู คุณหนูฮินาตะใช่คนที่พวกแกจะมาขอพบได้ตามใจชอบงั้นเรอะ?"

"ไสหัวกลับไปทางที่พวกแกมาซะ"

พูดเสร็จ นินจาฮิวงะคนนั้นก็โบกมือไล่ส่งราวกับไล่หมูไล่หมา รอยยิ้มของชิโนมิยะ ยูยูเอะ แข็งค้างอยู่บนใบหน้า

"อุตส่าห์ยิ้มให้ตามมารยาทกะว่าจะไม่ให้มีเรื่อง แต่ไอ้บ้านี่ดันเปิดฉากด่าฉันก่อนซะงั้น ทั้งที่ฉันยังยิ้มอยู่แท้ๆ!"