บทที่ 10 : โกงงั้นเหรอ? ×, อัจฉริยะต่างหาก!

บทที่ 10 : โกงงั้นเหรอ? ×, อัจฉริยะต่างหาก!

อิโนะขยับตัวลุกขึ้นนั่งตัวตรง ไม่ใช่เพราะเธอกังวลว่ายูยูเอะจะทำอะไรแผลงๆ ใส่เธอหรอกนะ แต่เธอแค่แปลกใจว่าทำไมในช่วงเวลาสั้นๆ ยูยูเอะถึงดูเหมือนกลายเป็นคนละคนไปเลย

"นายนี่เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ รู้สึกเหมือนโดนสลับวิญญาณเลยยังไงอย่างงั้น"

อิโนะมองยูยูเอะหัวจรดเท้าด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

เมื่อก่อนเวลาที่ทั้งคู่กระหนุงกระหนิงอยู่ด้วยกัน ยูยูเอะมักจะวางตัวสำรวมอยู่เสมอ บทสนทนาส่วนใหญ่มีอิโนะเป็นคนนำ และมีเขาคอยเออออไปตามน้ำเป็นครั้งคราว

บรรยากาศที่เป็นกันเองและดูผ่อนคลายขนาดนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ ยิ้มกว้างพลางตอบทีเล่นทีจริง

"จริงๆ ฉันก็เป็นแบบนี้มาตั้งนานแล้วล่ะ เพียงแต่เมื่อก่อนเธอยังเด็ก ฉันเลยกลัวว่าถ้าพูดอะไรแบบนี้ออกไป เดี๋ยวคุณลุงหน่วยลับจะลากตัวไปซะก่อนน่ะสิ"

อิโนะกรอกตาและพึมพำในใจ : ให้ผีหลอกยังจะน่าเชื่อกว่า ใครมันจะไปแสร้งทำเป็นคนอื่นได้นานกว่าสิบปีกัน?

มีเพียงยูยูเอะเท่านั้นที่รู้แก่ใจว่า ความเปลี่ยนแปลงนี้มาจาก "ความมั่นใจ"

ในวันที่เขายังไม่มี "โปรแกรมโกง" เขาคือนินจาปลายแถวที่ทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง ส่วนอิโนะคือยอดขวัญใจแห่งตระกูลยามานากะ เป็นสาวสวย รวย เก่ง ตามแบบฉบับคุณหนูผู้เพียบพร้อม

เขารู้ดีว่าอิโนะมีใจให้เขา แต่ในเมื่อเขาไม่มีทั้งพรสวรรค์หรือภูมิหลังที่โดดเด่น เขาจะไปรั้งอนาคตที่สดใสของคนอื่นไว้ทำไม?

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ด้วยพลังจากระบบ ต่อให้ไม่ต้องพยายามอะไรมาก การจะขึ้นเป็นราชาผู้ปกครองโลกนินจาก็ไม่ใช่เรื่องที่ไกลเกินฝัน ดังนั้นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอิโนะ เขาจึงไม่ต้องรู้สึกประหม่าอีกต่อไป

"เอาล่ะ เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว มานี่ ลุกขึ้นมาฝึกวิชาพื้นฐานทั้งสามก่อนเลย"

อิโนะลุกขึ้นยืนแล้วยื่นมือไปหาหมายจะฉุดยูยูเอะที่นอนอืดอยู่บนโซฟาให้ลุกขึ้น

ยูยูเอะยิ้มแล้วส่งมือไปวางบนฝ่ามือของอิโนะ ในจังหวะนั้นเองเขาก็เอ่ยขึ้นว่า

"อิโนะ ดูให้ดีนะ"

อิโนะทำหน้าฉงน

วินาทีถัดมา ยูยูเอะก็เริ่มประสานอินด้วย "มือเดียว" อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ!

ปึ้ง!

ร่างแยกที่สมบูรณ์แบบปรากฏขึ้นข้างกายเขาทันที

อิโนะถึงกับอึ้งไปเลย

เธอมองรอยยิ้มอันสงบราบเรียบของยูยูเอะ สลับกับร่างแยกที่เหมือนตัวจริงเป๊ะๆ จนแยกไม่ออก

เธอตกใจจนพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

"ประสานอิน มือเดียวงั้นเหรอ?"

การประสานอินด้วยมือเดียวจะทำได้ก็ต่อเมื่อนินจาคนนั้นต้องมีความชำนาญในวิชานั้นๆ ถึงขีดสุดเท่านั้น!

แต่ยูยูเอะเนี่ยนะ... คนที่รั้งท้ายมาตลอดคนนั้นน่ะนะ?

จู่ๆ อิโนะก็รู้สึกเหมือนมีใครมาสะกิดที่ไหล่

เธอหันกลับไปตามสัญชาตญาณ

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าอันหล่อเหลาที่กำลังส่งยิ้มให้เธออยู่

"เอ๊ะ?"

"ไหงนายมาอยู่ตรงนี้ได้ล่ะ? แล้วนั่น..."

อิโนะก้มมองที่มือตัวเอง แล้วก็พบว่ามือที่เธอจับอยู่เมื่อกี้ กลายเป็นท่อนไม้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้!

ยูยูเอะหายตัวไปจากโซฟาเช่นกัน

"คาถาสลับร่าง? ใช้ตอนไหนกัน? ฉันไม่เห็นแม้แต่จังหวะประสานอินเลยนะ"

"ยูยูเอะ นาย..."

อิโนะหันกลับมาจะถามให้รู้เรื่อง แต่ก็พบว่าไม่มีใครอยู่ข้างหลังเธอเลย

ในจังหวะนั้นเอง ความรู้สึกอุ่นๆ ก็สัมผัสที่ฝ่ามือ เธอจึงรีบหันหน้ากลับมาอีกครั้ง ท่อนไม้ในมือเลือนหายไป และมือของยูยูเอะก็กลับมาวางอยู่ในมือเธอตามเดิม

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ ยังคงนอนเอกเขนกอยู่ตรงนั้น พร้อมส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เธอ

"ฮึ่ย"

อิโนะรีบกระชากมือออกพลางลูบแก้มตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เธอตื่นเต้นจนเนื้อเต้นที่เห็นยูยูเอะกลายเป็นอัจฉริยะที่บรรลุ "วิชาพื้นฐานทั้งสาม" ขั้นปรมาจารย์ไปแล้ว

"นี่นายทำได้หมดเลยเหรอ ทั้งคาถาแยกร่าง สลับร่าง แล้วก็แปลงกาย! แถมยังคล่องแคล่วขนาดนี้ด้วย!"

ยูยูเอะยักคิ้วพลางตอบอย่างภูมิใจ

"แน่นอนอยู่แล้ว"

เขาก็แค่ยอมควักเหรียญทองไม่กี่ร้อยเหรียญจากร้านค้าระบบ มาอัปเลเวลความชำนาญคาถาแปลงกายกับสลับร่างเท่านั้นเอง

"แหม ทำเป็นยืดเชียวนะ!"

อิโนะฟาดฝ่ามือใส่หน้าผากยูยูเอะเข้าให้หนึ่งปึก

"ถ้าเก่งขนาดนี้แล้วจะแกล้งทำเป็นห่วยไปทำไม? สนุกนักหรือไงที่โดนหัวเราะเยาะในห้องเรียนทุกวันน่ะ?"

ยูยูเอะผายมือออก "เธอเข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้ห่วงสายตาคนอื่นหรอก ฉันแค่ห่วงความรู้สึกของนารูโตะ"

"นารูโตะน่ะโดดเดี่ยวมาตั้งแต่เด็ก ฉันเลยอยู่เป็นเพื่อนเขาให้เขารู้สึกเหงาน้อยลง ส่วนพวกที่ชอบล้อคนอื่นน่ะ ปล่อยพวกนั้นไปเถอะ"

"ในอนาคต เมื่อชื่อของฉันกับนารูโตะสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งโลกนินจา พวกเขาก็อาจจะยังเป็นได้แค่ตัวประกอบนิรนามที่เดินหลงทางอยู่ในวงเวียนเดิมๆ นั่นแหละ"

แน่นอนว่าเรื่องกลุ่มแชทน่ะบอกไม่ได้ ยูยูเอะเลยแถเหตุผลที่ฟังดูหล่อๆ ขึ้นมาแทน

ซึ่งอัจฉริยะที่ซ่อนคมมาตั้งแต่เด็กย่อมยอมรับได้ง่ายกว่าพวกขี้แพ้ที่จู่ๆ ก็เก่งขึ้นมาปุบปับอยู่แล้ว และอิโนะก็ดันเชื่อสนิทใจเสียด้วย

เธอรู้ดีว่ายูยูเอะกับนารูโตะเป็นเพื่อนรักกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ไม่นึกเลยว่าเขาจะยอมทำเพื่อเพื่อนขนาดนี้…

เธอมองยูยูเอะที่กำลังแคะจมูกอย่างสบายอารมณ์ในตอนนี้ ภาพลักษณ์ของ "ผู้ปิดทองหลังพระ" ที่ยอมซ่อนพรสวรรค์เพื่อรักษาศักดิ์ศรีให้เพื่อนเริ่มชัดเจนขึ้นในหัวของเธอ

"ไม่น่าเชื่อเลยว่านายจะมีมุมที่ละเอียดอ่อนแบบนี้ด้วย" อิโนะรู้สึกซึ้งใจ

"แต่แต่มันคุ้มเหรอ ที่ต้องสละชื่อเสียงตัวเองเพื่อเพื่อนน่ะ?"

ยูยูเอะลุกขึ้นนั่งตัวตรงบนโซฟาพลางยิ้มอย่างผ่อนคลาย

"คุ้มหรือไม่คุ้ม ฉันรู้ดีอยู่แก่ใจ"

"นารูโตะน่ะ ถึงปกติจะดูซุ่มซ่าม แต่ความฝันของหมอนั่นน่ะร้อนแรงกว่าใครเพื่อน"

"ฉันก็แค่ช่วยเขารับแรงเสียดทานจากการถากถางพวกนั้น ก่อนที่เขาจะเปล่งประกายออกมาจริงๆ เท่านั้นเอง"

"อีกอย่างนะ..." ดวงตาของยูยูเอะดูลึกล้ำขึ้น

"คนที่แข็งแกร่งจริงๆ เขาไม่มานั่งใส่ใจกับลาภยศชั่วคราวหรอก"

"ยูยูเอะในวันนี้ไม่ใช่คนเดิมที่รั้งท้ายอีกต่อไปแล้ว ได้เวลาที่ทุกคนจะได้เห็นพลังที่แท้จริงของฉันซะที"

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ ค่อยๆ กำหมัดแน่นราวกับโลกทั้งใบอยู่ในกำมือ

"โอ๊ย......"

ยังไม่ทันจะพูดจบ เท้าของอิโนะก็ประเคนเข้าที่ก้นของยูยูเอะอย่างสุภาพ

"จ้าๆ พ่อคนหล่อ"

"เลิกขี้เก๊กได้แล้ว ในเมื่อไม่ต้องฝึกวิชานินจาแล้ว ก็ออกไปเที่ยวข้างนอกกันเถอะ นายจะอุดอู้อยู่แต่ในบ้านทั้งวันไม่ได้นะ"

–

หลังจากโดดออกจากบ้าน ยูยูเอะก็ลากอิโนะมุ่งตรงไปยังรังของนารูโตะทันที

"เฮ้ นารูโตะ ทำอะไรอยู่? ออกไปหาอะไรสนุกๆ ทำกันเถอะ!"

ยูยูเอะโผล่หัวเข้าไปด้อมๆ มองๆ ทางหน้าต่าง

ในตอนนั้นนารูโตะกำลังง่วนอยู่กับมื้อกลางวัน ซึ่งก็คือถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ใกล้จะหมดอายุ

พอนารูโตะได้ยินเสียงเรียกของยูยูเอะ เขาก็เงยหน้าขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้างทันที

"ยูยูเอะ! ไหงนายมาโผล่ที่นี่ได้ล่ะ?"

"ก็มาหาอะไรทำสนุกๆ กับนายน่ะสิ"

"เฮ้? กินบะหมี่อีกแล้วเหรอ? มานี่ เลิกกินไอ้นั่นได้แล้ว เดี๋ยวฉันพาไปจัดมื้อใหญ่เอง"

ยูยูเอะขมวดคิ้วพลางกวักมือเรียก

"โอเค! ยูยูเอะจงเจริญ!"

นารูโตะวางถ้วยบะหมี่ทันทีแล้วกระโดดออกจากห้องมาอย่างร่าเริง

ชิโนมิยะ ยูยูเอะ มองอิโนะสลับกับนารูโตะ "พวกนายสองคนก็น่าจะคุ้นหน้ากันดีอยู่แล้ว ฉันคงไม่ต้องเป็นคนกลางแนะนำตัวหรอกมั้ง"

"แน่นอนสิ อิโนะจังเป็นนักเรียนตัวท็อปของห้องเราเลยนะ ระดับพระเจ้าเลยล่ะ" นารูโตะฉีกยิ้มพลางชูนิ้วโป้งยืนยัน

"ไม่ขนาดนั้นหรอกน่า" อิโนะโบกมืออย่างขัดเขิน ทำเป็นถ่อมตัวสุดๆ

ยูยูเอะกอดคอนารูโตะไว้

"ระหว่างทางฉันเจอร้านอาหารเปิดใหม่ร้านหนึ่ง น่าสนใจมาก ไปลองกันเถอะ"

"แล้วก็นะนารูโตะ นายกินแต่ของไม่มีประโยชน์พวกนี้ ระวังท้องไส้จะพังเอาล่ะ"

นารูโตะลูบจมูก "แหม ก็มันถูกนี่นา ห้าร้อยเยนอิ่มได้ตั้งหลายมื้อ..."

ยูยูเอะจ้องเขาด้วยสีหน้าจริงจัง  "เลิกแตะไอ้พวกนี้ได้แล้ว ต่อไปมาฝากท้องที่บ้านฉันเถอะ"

ก่อนที่จะเปิด "โปรแกรมโกง" ยูยูเอะไม่กล้าเข้าใกล้นารูโตะมากเกินไปจริงๆ เพราะตาแก่สองคนอย่างดันโซกับรุ่นที่สามที่หัวรั้นน่ะ บทจะเหี้ยมก็เหี้ยมสุดๆ

ถ้าพวกนั้นเข้าใจผิดว่ายูยูเอะเข้าหานารูโตะด้วยประสงค์ร้ายล่ะก็ เขาคงไม่ได้ตายดีแน่!

เผลอๆ เดินเล่นตอนกลางคืนอยู่ดีๆ อาจจะหายสาบสูญไปจากโลกนี้เลยก็ได้