บทที่ 19 เกลียดขี้หน้ากัน

เซี่ยซูมีเงินค่ากินค่าอยู่แค่เดือนละไม่กี่พันหยวน แล้วเขาจะเอาปัญญาที่ไหนมาเติมเงินเข้าบัตรทานอาหารทีเดียวตั้ง 10,000 หยวน?

แถมระบบเติมเงินของมหาวิทยาลัยก็ต้องใช้รหัสนักศึกษา โอกาสที่จะเติมเงินผิดบัญชีมันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ดังนั้น มันต้องมีใครสักคนแอบโอนเงินเข้าบัตรให้เขาแน่ๆ

พ่อกับแม่ของเขาไม่มีทางรู้รหัสนักศึกษาของเขาหรอก และต่อให้รู้ ถ้าพวกท่านเป็นคนโอนเงินให้จริงๆ ก็ต้องโทรมาบอกเขาก่อนแล้ว

พอมานั่งนึกดูว่าใครกันนะที่สามารถใช้จ่ายเงินหลักหมื่นได้อย่างหน้าตาเฉย คำตอบก็มีเพียงคนเดียว... หร่วนเนี่ยนซี

เงิน 10,000 หยวนอาจจะเป็นแค่เศษเงินทอนสำหรับหร่วนเนี่ยนซี แต่สำหรับคนธรรมดาหาเช้ากินค่ำอย่างพวกเขา มันถือเป็นเงินก้อนใหญ่เอาเรื่องเลยทีเดียว

เขารู้มาตั้งแต่เด็กแล้วว่าครอบครัวของหร่วนเนี่ยนซีรวยล้นฟ้าแค่ไหน เธอคือคุณหนูผู้คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดตัวจริงเสียงจริง

ถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่เต็มอก แต่เซี่ยซูก็เลือกที่จะหุบปากเงียบ ปล่อยให้คนอื่นเข้าใจผิดกันต่อไป

เขาไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวอวดรวยหรอกนะ แต่เหตุผลหลักคือ เขาไม่อยากเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของหร่วนเนี่ยนซีให้ใครรู้

เพราะเขายังจำได้ดีว่า พ่อแม่ของหร่วนเนี่ยนซีสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้เธอทำตัวหรูหราฟู่ฟ่าตอนอยู่โรงเรียน พวกท่านย้ำนักย้ำหนาว่าให้เธอใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายและทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นให้มากที่สุด

ได้ยินมาว่าตอนที่เธอยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ ก่อนที่พวกเขาจะได้รู้จักกันเสียอีก เธอเคยถูกลักพาตัวเรียกค่าไถ่

พวกคนร้ายจับตัวเธอไปเพื่อขู่กรรโชกทรัพย์จากพ่อแม่ของเธอ ถึงแม้พวกท่านจะไม่เดือดร้อนเรื่องเงิน แต่ก็ยังเป็นห่วงความปลอดภัยของลูกสาวจับใจ หลังจากช่วยเหลือเธอออกมาได้ พวกท่านก็สั่งให้เธอใช้ชีวิตแบบเงียบๆ ไม่ทำตัวโดดเด่นสะดุดตาใคร

พ่อแม่ของเธอทำงานยุ่งหัวปั่นตลอดทั้งปี แทบจะไม่มีเวลาอยู่กับเธอเลย ในหัวของพวกท่านมีแต่เรื่องงาน หมกมุ่นอยู่กับการปลุกปั้นบริษัทที่โด่งดังอยู่แล้วให้เจริญก้าวหน้ายิ่งขึ้นไปอีก

ถึงแม้พวกท่านจะรักหร่วนเนี่ยนซีมากแค่ไหน แต่ก็ไม่มีเวลาดูแลเอาใจใส่เธอเท่าที่ควร สิ่งที่พวกท่านพอจะทำได้ก็คือ การปรนเปรอเธอด้วยเงินทองข้าวของเครื่องใช้ที่ครบครัน ควบคู่ไปกับการพร่ำสอนให้เธอทำตัวติดดิน

สรุปง่ายๆ ก็คือ ห้ามอวดรวยเด็ดขาด

ประกอบกับเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตได้สร้างบาดแผลฉกรรจ์ในใจของหร่วนเนี่ยนซี เธอจึงกลายเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและเชื่อฟังคำสั่งของพ่อแม่อย่างเคร่งครัด

ขนาดตอนที่พวกเขายังนั่งรถไปโรงเรียนด้วยกัน เธอก็ยังสั่งให้คนขับรถหรูไปจอดส่งและรับเธอห่างจากโรงเรียนตั้งหลายช่วงตึก

ด้วยเหตุนี้ ตลอดหลายปีที่เรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันมา จึงมีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่รู้ฐานะที่แท้จริงของเธอ และเขาก็ไม่เคยปริปากเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลย เพราะกลัวว่าจะนำความเดือดร้อนมาสู่หร่วนเนี่ยนซี

ความเคยชินตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เซี่ยซูยังคงเลือกที่จะปิดปากเงียบ

เขาไม่นึกไม่ฝันเลยว่า วันหนึ่งตัวเองจะได้มีโอกาสสวมรอยเป็น 'ลูกเศรษฐี' รับหน้าแทนคนอื่นแบบนี้

เช้านี้ ด้วยความที่อยากจะกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากับหร่วนเนี่ยนซี เซี่ยซูจึงตัดสินใจนั่งกินข้าวที่โรงอาหารก่อนไปเรียน

พวกเพื่อนสนิททั้งสามคนไม่อยากทำตัวเป็น กขค. เลยพากันหิ้วข้าวกล่องเดินล่วงหน้าไปจองที่นั่งในห้องเรียนก่อน

ดังนั้น ตอนนี้จึงเหลือแค่เซี่ยซูกับหร่วนเนี่ยนซีนั่งกินข้าวกันอยู่สองต่อสอง

หลังจากพวกเพื่อนๆ เดินออกไปแล้ว เซี่ยซูก็เอ่ยถามเรื่องเงินในบัตร

"เงินในบัตรฉัน เธอเป็นคนเติมให้ใช่ไหม"

"อืม เมื่อวานฉันเห็นเงินในบัตรนายใกล้จะหมดแล้ว ก็เลยเติมเผื่อไว้ให้น่ะ"

"อ๋อ ฉันแค่ลืมเต็มน่ะ ไม่ใช่ว่าไม่มีเงินหรอกนะ ฉันไม่ได้กินข้าวที่โรงอาหารทุกวัน เติมเยอะขนาดนี้อาจจะใช้ไม่หมดด้วยซ้ำ"

"ก็ค่อยๆ ใช้ไปสิ ถ้ากินไม่หมดก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ถ้าไม่พอ... ก็บอกฉันนะ"

"...ยังไงก็ขอบคุณนะ แต่คราวหน้าไม่ต้องทำแบบนี้แล้วล่ะ"

นี่ยังไม่ได้ตกลงปลงใจคบกันเลยนะ เธอก็เปย์เขาหนักขนาดนี้แล้ว

คาดไม่ถึงเลยจริงๆ

เซี่ยซูจัดการปอกเปลือกไข่ต้มในมือจนเสร็จ แล้วยื่นส่งให้หร่วนเนี่ยนซี

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาทำแบบนี้ให้ แต่หร่วนเนี่ยนซีก็ยังแอบลังเลอยู่ลึกๆ ว่าเขาตั้งใจปอกให้เธอจริงๆ หรือเปล่า

"ไม่อยากกินเหรอ" เซี่ยซูถามด้วยความแปลกใจ

"เปล่า"

หร่วนเนี่ยนซีสะดุ้งสุดตัว รีบยื่นมือไปรับไข่ต้มมาถือไว้

เธอก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาเซี่ยซู พยายามซ่อนเร้นความรู้สึกว้าวุ่นที่ฉายชัดอยู่ในแววตา

หัวใจของเธอเต้นโครมครามรัวเร็วขึ้นทุกขณะ

หลังจากนั้น ทั้งคู่ก็ตกอยู่ในความเงียบ

เซี่ยซูรีบจัดการอาหารเช้าตรงหน้า เขาต้องรีบไปเข้าเรียน และตึกเรียนก็อยู่ค่อนข้างไกล เขาเลยไม่มีเวลาโอ้เอ้มากนัก

พอกินเสร็จ เขาก็คว้ากระเป๋าแล็ปท็อปที่วางอยู่ข้างๆ แล้วเดินเคียงคู่หร่วนเนี่ยนซีมุ่งหน้าไปทางประตูทางออกของโรงอาหาร

ระหว่างทาง เขาก็คอยกำชับให้เธอกลับไปนอนพักผ่อนให้เต็มที่ หร่วนเนี่ยนซีเดินฟังอย่างเงียบๆ ภายในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความสุข แต่ทว่า พอเดินมาถึงหน้าประตูโรงอาหาร เธอกลับเหลือบไปเห็นซูเชี่ยนอีกำลังเดินสวนทางมาแต่ไกล

ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงในพริบตา

เห็นได้ชัดว่าเซี่ยซูก็มองเห็นอีกฝ่ายเช่นกัน แต่เขากลับทำเพียงแค่ปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่ใส่ใจ

เขาหันกลับมามองหร่วนเนี่ยนซีที่สีหน้าดูไม่สู้ดีนัก แล้วเอ่ยว่า "งั้นเราแยกกันตรงนี้นะ ฉันต้องรีบไปเรียนแล้ว เธอก็กลับไปพักผ่อนซะ อย่าหักโหมล่ะ"

พูดจบ เขาก็รีบจ้ำอ้าวเดินมุ่งหน้าไปทางตึกเรียนราวกับกำลังเร่งรีบ

ตึกเรียนกับหอพักอยู่กันคนละทิศคนละทาง ทิศทางที่เขาเดินไปจึงสวนทางกับซูเชี่ยนอีพอดี ทำให้ทั้งคู่ไม่ต้องเผชิญหน้ากัน

และแล้วเซี่ยซูก็เดินจากไป

เขาไม่ได้ให้ความสนใจซูเชี่ยนอีเลยแม้แต่น้อย

หร่วนเนี่ยนซียืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ทำไมปฏิกิริยาของเซี่ยซูถึงได้แตกต่างจากที่เธอคาดคิดไว้ขนาดนี้นะ?

ตัดภาพมาที่ฝั่งของซูเชี่ยนอี เมื่อคืนเธอนอนดึกมาก เช้านี้เลยตื่นแทบไม่ไหว กว่าอันเถียนจะปลุกให้ลุกจากเตียงได้ก็แทบแย่ ระหว่างทางเดินมาที่โรงอาหาร เธอจึงรู้สึกง่วงนอนจนตาแทบจะปิด

เธอเอาแต่เดินก้มหน้าก้มตาตลอดทาง ดูอิดโรยไร้เรี่ยวแรง จึงไม่ได้สังเกตเห็นเซี่ยซูเมื่อครู่นี้ และไม่ได้เห็นตอนที่เขายืนอยู่กับหร่วนเนี่ยนซีด้วย

บริเวณหน้าประตูโรงอาหารมีบันไดเตี้ยๆ อยู่สองสามขั้น เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ก้าวขึ้นบันได แล้วมองตรงไปข้างหน้า ตั้งใจจะดูว่าในโรงอาหารมีอะไรน่ากินบ้าง

เมื่อก่อนเซี่ยซูมักจะเป็นคนซื้ออาหารเช้ามาให้เธอเสมอ เธอแทบจะไม่เคยมากินข้าวที่โรงอาหารตอนเช้าเลย ก็เลยไม่ค่อยรู้ว่าร้านไหนขายอะไรบ้าง... แต่สองวันมานี้ เซี่ยซูกลับทำตัวงี่เง่า แกล้งทำเป็นเล่นตัวเมินใส่เธอ เธอไม่อยากต้องทนหิวเหมือนเมื่อวานอีก วันนี้เลยตัดสินใจมาหาอะไรกินเอง

แต่พอเดินขึ้นบันไดมาได้ไม่กี่ก้าว เธอกลับบังเอิญเจอใครบางคนเข้าอย่างจัง

— หร่วนเนี่ยนซี

ทันทีที่เห็นหน้าอีกฝ่าย อารมณ์ที่ขุ่นมัวอยู่แล้วของซูเชี่ยนอีก็ยิ่งคุกรุ่นขึ้นไปอีก

วินาทีนี้ ทั้งสองคนต่างจ้องหน้ากันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง

หลังจากจ้องตากันอยู่พักหนึ่ง ซูเชี่ยนอีก็เป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา เธอเดินเชิดหน้าผ่านหร่วนเนี่ยนซีเข้าไปในโรงอาหารโดยไม่สนใจไยดี

หร่วนเนี่ยนซีหันไปมองแผ่นหลังของซูเชี่ยนอีที่เดินลับตาไป ก่อนจะหันกลับมามองทิศทางที่เซี่ยซูเพิ่งเดินจากไป

เมื่อกี้เซี่ยซูเห็นซูเชี่ยนอีเต็มสองตา เธอแน่ใจ

แต่เขากลับไม่ได้ทำตัวเหมือนอย่างเคย

คราวนี้ เขาเลือกที่จะเมินใส่ซูเชี่ยนอี

อ้อ แล้วเธอก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่า เมื่อก่อนเซี่ยซูมักจะเป็นคนซื้ออาหารเช้าไปประเคนให้ซูเชี่ยนอีถึงที่

แต่วันนี้เขาไม่ได้ทำแบบนั้น ซูเชี่ยนอีถึงต้องมาหาข้าวเช้ากินเองที่โรงอาหาร

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกเลยมั้งที่เธอเห็นเซี่ยซูทำตัวเย็นชาใส่ซูเชี่ยนอีขนาดนี้ แถมยังแทบจะไม่มองหน้าหล่อนเลยด้วยซ้ำ

เกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขาสองคนกันแน่นะ?