บทที่ 102: นี่แค่ดอกเบี้ย

บทที่ 102: นี่แค่ดอกเบี้ย

"ดูสภาพนายสิ หรือว่าจะเป็นนาย ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดด้วยสีหน้าเย้ยหยัน

ชายคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปทันทีด้วยความโกรธจนหน้าแดง "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ลูกชายเธออยู่ในกำมือฉัน เธอยังจะมีหน้ามาทำท่าผยองอะไรอีก ! "

"ก็เพราะไม่ใช่ไง นายถึงได้มายืนพูดกับฉันอยู่ตรงนี้"

ซูเสี่ยวเนี่ยนมองชายคนนั้นด้วยสายตาอำมหิต แล้วเข้าประเด็นทันที "บอกมา หัวหน้าขององค์กร G เป็นใครกันแน่ ? "

"เจ๊ซู..."

ชายคนนั้นถึงกับพูดไม่ออก

เขาขมวดคิ้วมองผู้หญิงตรงหน้า รู้สึกว่าคนก็ยังเป็นคนเดิม แต่กลับไม่ใช่คนเดิมเลยสักนิด

หรือว่าเวลาหกปี จะสามารถเปลี่ยนผู้หญิงที่มือเปื้อนเลือด ให้กลายเป็นคนแปลกหน้าไปได้อย่างสิ้นเชิงจริง ๆ เหรอ ?

"เจ๊ซู แกล้งความจำเสื่อมต่อหน้าคนอื่นก็พอแล้วมั้ง... แต่พวกเรายังไงก็เป็นเพื่อนเก่ากันมาหลายปี แถมยังเคยขึ้นเตียงด้วยกันมาแล้ว เพราะงั้น มุกนี้ใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก"

เวลาล่วงเลยมาถึงเก้าโมงเช้า ผู้คนที่ลงมาเดินเล่นในหมู่บ้านเริ่มเยอะขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังมีเพื่อนบ้านที่คุ้นเคยกับซูเสี่ยวเนี่ยนไม่น้อย เข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง "แม่น้องโต้วโต้ว ลงมาแต่เช้าเลยนะ ขยันจัง ! "

นี่มันประโยคชวนคุยแก้เขินชัด ๆ

เก้าโมงเช้าแล้ว เธอขยันตรงไหนเนี่ย ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนยกยิ้มมุมปาก ยกมือผลักผู้ชายที่ยืนขวางประตูทางเข้าออกไป แล้วเดินตามออกไปพร้อมกับพูดเสียงดังว่า "ไม่เช้าแล้วนะคะ จะกินข้าวเที่ยงกันอยู่แล้ว..."

เพื่อนบ้านผู้ขยันขันแข็ง: ...

รู้สึกจุกอกขึ้นมาทันที

เสียงขาดห้วงไป ยิ้มเจื่อนๆ ทักทายกลับ แล้วรีบเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว

พอเดินไปไกลแล้ว เหมือนจะได้ยินเสียงบ่นของเพื่อนบ้านลอยมาตามลม "ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจจะตาย เธอจะไปยุ่งกับเขาทำไม ? ไม่เห็นข่าวเหรอว่าเมื่อคืนในซูเปอร์มาร์เก็ตหมู่บ้าน มีคนโดนผู้หญิงคนนี้ซัดจนเข้าโรงพยาบาลไปแล้วน่ะ ? "

ดังนั้น ผู้หญิงโหด... เลี่ยงได้ก็ต้องเลี่ยงสิ !

"เจ๊ซู หมู่บ้านที่เธออยู่นี่ ไม่เลวเลยนะ" ชายคนนั้นแววตาไหวระริก จ้องมองแผ่นหลังของเพื่อนบ้านที่เดินจากไป ในใจครุ่นคิดถึงเรื่องเมื่อคืน... มันเรื่องอะไรกันแน่ ?

"อย่าพล่าม ! เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาย ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดเสียงเย็น กระชากคอเสื้อชายคนนั้น แล้วก้าวยาว ๆ พาไปที่ชั้นใต้ดินของหมู่บ้าน

ในลานจอดรถที่ว่างเปล่า ซูเสี่ยวเนี่ยนหามุมที่กล้องวงจรปิดส่องไม่ถึง แล้วยกเท้าถีบชายคนนั้นจนล้มคว่ำไปกองกับพื้น พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า "ตอนนี้ฉันมีทางเลือกให้นายสองทาง ทางแรก ส่งลูกชายฉันคืนมา แล้วฉันจะปล่อยนายไป ! ทางที่สอง ฉันจะฆ่านายทิ้ง แล้วค่อยไปช่วยลูกชายฉัน ! สองทางเลือก เลือกมาสักทาง ! "

ส่วนสาเหตุที่ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ได้รีบวิ่งขึ้นไปดูบนห้องว่าโต้วโต้วยังอยู่ไหม เป็นเพราะเธอรู้ดีว่า ในเมื่อพวกมันกล้าลงมือกับโต้วโต้ว ป่านนี้พวกมันคงไม่อยู่ในตึกนี้แล้ว

มันเหมือนเป็นสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก

ชายคนนั้น: ...

โดนถีบทีเดียวถึงกับมึน

เขากลิ้งตัวไปบนพื้น ที่มุมปากมีเลือดไหลซึมออกมาเป็นสาย

แต่ดวงตาคู่นั้นกลับฉายแววโกรธเกรี้ยวจนน่ากลัว

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! เธอตั้งสติให้ดีนะ ตอนนี้ลูกชายเธออยู่ในมือฉัน... ถ้าเธอกล้าแตะต้องฉันแม้แต่ปลายก้อย ลูกชายเธอจะตายศพไม่สวยแน่ ! "

"ก็ลองดูสิ ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนโกรธจัด ถีบซ้ำเข้าไปอีกที "ฉันจะตีให้นายตายคาตีนตอนนี้แหละ คอยดูซิว่าจะมีใครกล้าแตะลูกชายฉันไหม ! "

"ซูเสี่ยวเนี่ยน ! "

ชายคนนั้นเห็นท่าไม่ดี รีบดีดตัวลุกขึ้นหลบ สายตาชั่วร้ายจ้องมองซูเสี่ยวเนี่ยนเขม็ง

ครั้งนี้ เขาเชื่อจริง ๆ แล้วว่าซูเสี่ยวเนี่ยนความจำเสื่อม

ไม่อย่างนั้น กุหลาบไฟแห่งองค์กรเพลิงทมิฬผู้ยิ่งใหญ่ จะมาทำตัวปัญญาอ่อน ทำตัวเป็นเด็ก ๆ แบบนี้ได้ยังไง ?

"ทำไม ? คิดได้แล้วเหรอ ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยนกำหมัดแน่น ข่มอารมณ์โกรธของตัวเอง แล้วถามเสียงเย้ยหยัน "ว่ามา จะเลือกทางไหน ? "

"ฉันเลือกทางที่สาม ! "

ชายคนนั้นยกมือเช็ดเลือดที่มุมปาก แล้วถ่มน้ำลายออกมาอย่างแรง พูดด้วยความเคียดแค้นสุดขีดว่า "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! ทางที่สาม สำหรับเธอมันง่ายมาก... ฆ่าไอ้ T แห่งองค์กร G ซะ แล้วฉันจะคืนลูกชายให้ ! "

ไอ้ T แห่งองค์กร G ?

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!

"ไม่รู้จัก ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนตอบ "อยากฆ่าใครพวกนายก็ไปลงมือกันเองสิ เกี่ยวอะไรกับลูกชายฉัน ? "

"เดี๋ยวเธอก็จะรู้จักเขาเอง"

โดนถีบฟรีไปหนึ่งที ชายคนนั้นรู้สึกเจ็บใจไม่น้อย

เขาพินิจดูผู้หญิงตรงหน้าอย่างละเอียด หกปีก่อน เธอคือบุปผาแห่งราชันย์มืดในองค์กร ไม่ว่าจะเป็นฝีมือหรือปฏิกิริยาตอบโต้ ล้วนเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าขององค์กร

และด้วยความที่ซูเสี่ยวเนี่ยนมีนิสัยเย็นชา ไม่เคยไว้หน้าใคร จึงได้รับฉายาว่า "ดอกฟ้าที่ไม่อาจเอื้อม"

ชายคนนี้ย่อมหมายปองดอกฟ้าดอกนี้มานานแสนนาน...

พอนึกถึงความสุขที่เกือบจะได้ลิ้มลองเมื่อหกปีก่อน แววตาของเขาก็วาววับขึ้นมาอย่างลำพองใจ "เจ๊ซู ในฐานะที่เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ฉันรู้สึกเป็นเกียรติจริง ๆ ... เพียงแต่ไม่รู้ว่า พ่อของโต้วโต้ว จะใช่ฉันหรือเปล่านะ หื้ม ? "

หญิงสาวผู้เย็นชาดุจน้ำแข็งยืนอยู่ตรงหน้า ชายคนนั้นขยับตัวเข้าไปใกล้ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ อย่างอดใจไม่ไหว

ราวกับได้ย้อนกลับไปเมื่อหกปีก่อน ที่เขาเกือบจะได้กดร่างของดอกฟ้าผู้นี้ลงใต้ร่างอย่างเร่าร้อน...

ปัง !

โลกหมุนคว้างในชั่วพริบตา ชายคนนั้นถูกหญิงสาวที่จู่โจมกะทันหันจับทุ่มด้วยท่าทุ่มข้ามไหล่อย่างสวยงาม ร่างกระแทกพื้นอย่างจัง

ชายคนนั้นร้องโหยหวน เลือดกบปาก "ซูเสี่ยวเนี่ยน เธอ..."

"รนหาที่ตาย ! "

ซูเสี่ยวเนี่ยนเหยียบอกเขาไว้ สายตาเย็นยะเยือกจับขั้วหัวใจ "พล่ามอยู่ได้ ไอ้คนโง่เง่าอย่างนาย คู่ควรจะเป็นพ่อของลูกฉันงั้นเหรอ ? "

ลูกชายเธอไอคิวระดับไหน แล้วไอ้โง่นี่ไอคิวระดับไหน ?

มันคนละชั้นกันอย่างสิ้นเชิง

ซูเสี่ยวเนี่ยนแค่นหัวเราะ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาในชั่วพริบตา ชายคนนั้นรู้สึกจุกแน่นที่หน้าอก ความหนาวเหน็บอันทรงพลังทำให้เขาแทบจะหายใจไม่ออก !

สมกับที่เป็นบุปผาแห่งราชันย์มืดจริง ๆ

แม้จะห่างหายจากการเสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาหกปี แต่ความเฉียบขาดและจิตสังหารยังคงรุนแรงไร้คู่ต่อกร

หัวใจชายคนนั้นเต้นรัว ทั้งอิจฉาและเจ็บใจ ถุยน้ำลายปนเลือดในปากออกมา แล้วพูดเสียงแหบพร่าว่า "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! เธอคิดให้ดี ๆ นะ ถ้าเธอกล้าฆ่าฉัน ลูกชายเธอตายแน่ ! "

"ฉันไม่เชื่อ"

ซูเสี่ยวเนี่ยนสีหน้าเคร่งขรึม กวาดตามองหน้าชายคนนั้นอย่างเย็นชา แล้วแย่งโทรศัพท์มือถือมาจากมือเขา

ปลายนิ้วกดที่หน้าจอ ปรากฏว่าติดรหัสสแกนลายนิ้วมือ ซูเสี่ยวเนี่ยนมองหน้าชายคนนั้นแวบหนึ่ง แล้วก้มลงกระชากมือนายคนนั้นมากดปลดล็อกหน้าจออย่างรวดเร็ว

จังหวะพอดีที่อีกฝ่ายกดวิดีโอคอลเข้ามา

ซูเสี่ยวเนี่ยนกดรับสายทันที คนปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเต็มทน "โหลวฉงเลี่ยง ! ตั้งนานขนาดนี้แล้ว มัวทำอะไรชักช้าอยู่ได้ ? อย่าบอกนะว่าผู้ชายอกสามศอกอย่างแก จัดการผู้หญิงคนเดียวไม่ด..."

เสียงบ่นอย่างหัวเสียเงียบกริบไปทันที

บนหน้าจอมือถือ อีกฝ่ายเห็นใบหน้าสวยเฉี่ยวที่แผ่รังสีอำมหิตของซูเสี่ยวเนี่ยน ก็ถึงกับกระตุกริมฝีปาก เบิกตากว้าง "เธอ เธอคือซูเสี่ยวเนี่ยน ? "

เชี่ย !

ไอ้โหลวฉงเลี่ยงมันไม่ได้เรื่องจริง ๆ !

จัดการผู้หญิงคนเดียวไม่ได้จริง ๆ ด้วย !

ซูเสี่ยวเนี่ยนจ้องมองอีกฝ่าย จิตสังหารในแววตาเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ "ฉันไม่สนว่าแกเป็นใคร แต่ถ้ากล้าแตะต้องลูกชายฉัน แกต้องชดใช้ ! "

กร๊อบ !

สิ้นเสียงร้องโหยหวนของโหลวฉงเลี่ยง ซูเสี่ยวเนี่ยนกระทืบจนกระดูกซี่โครงของเขาหักไปหลายซี่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วยื่นมือถือไปจ่อให้เห็นโหลวฉงเลี่ยงชัด ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายเห็นสภาพ "กระดูกซี่โครงไม่กี่ซี่ ถือซะว่าเป็นดอกเบี้ย ส่วนเรื่องหัวหน้าองค์กร G..."

ฝ่ายตรงข้ามมองโหลวฉงเลี่ยงผู้โชคร้ายอย่างเงียบ ๆ แล้วรีบส่งรูปของ T มาให้ทันที

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ...