บทที่ 103: ชาตินี้ถ้าไม่ใช่เธอ ผมไม่แต่ง

บทที่ 103: ชาตินี้ถ้าไม่ใช่เธอ ผมไม่แต่ง

โรงพยาบาล, ในห้องผู้ป่วย

"ปัง ! "

เสียงประตูดังสนั่น ประตูที่งับไว้ไม่สนิทถูกใครบางคนถีบจนเปิดอ้าออก

ผู้เฒ่าแห่งตระกูลเหยียน 'เหยียนเฉิงซง' ที่กำลังโกรธจัด มือไม้เท้าค้ำยัน เดินนำขบวนผู้ติดตามกลุ่มใหญ่บุกเข้ามาในห้องด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด ตวาดลั่นว่า "เหยียนเหวยหาน ! แกนี่มันทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ ! เพื่อผู้หญิงคนเดียว... ถึงกับไม่เอาชีวิตแล้วเรอะ ? "

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า ระดับความโกรธของเหยียนเฉิงซงในตอนนี้พุ่งทะลุปรอทไปแล้ว

เหล่าคนรับใช้ที่ติดตามมาด้านข้าง ต่างพากันก้มหน้าก้มตาสำรวมกิริยา ราวกับเห็นภาพนี้จนชินตาและรู้หน้าที่เป็นอย่างดี

"คุณปู่ครับ อย่าโมโหไปเลย ดูสิครับหน้าแดงหมดแล้ว... เดี๋ยวจะเสียสุขภาพเอานะครับ"

เหยียนฉางชิงเห็นท่าไม่ดี จึงรีบก้าวเข้าไปช่วยพูดเกลี้ยกล่อมให้เหยียนเฉิงซงใจเย็นลง

"แกก็อีกคน ! "

หลานชายคนโตสุดที่รักดื้อด้านไม่เชื่อฟัง เหยียนเฉิงซงที่มีไฟโทสะอยู่เต็มอกแต่ไม่มีที่ระบาย จึงหันไปลงที่เหยียนฉางชิงแทน "แกนึกว่าเรื่องที่แกทำช่วงนี้ฉันไม่รู้หรือไง ? อาศัยว่าตัวเองแซ่เหยียน ก็เที่ยวทำตัวเหลวไหลไปทั่ว ! บอกมานะ ว่าข้างนอกนั่นแกเลี้ยงดาราตกอับไว้กี่คนแล้ว ! "

พอเหยียนเฉิงซงเริ่มด่า ก็กระแทกไม้เท้าลงกับพื้นดังปึก ๆ

แถมยังโมโหจนตาเหลือก แทบจะเป็นลมล้มพับไป...

"เอ่อ... คุณปู่เชิญต่อเลยครับ ทำเหมือนผมไม่มีตัวตนก็ได้"

เหยียนฉางชิงหดคอหนี ถอยฉากไปด้านข้างด้วยความรู้สึกผิด

เขาแค่จะมาช่วยห้ามทัพแท้ ๆ เขาไปทำอะไรให้ใครหรือยัง ?

"ปู่ครับ เลิกแสดงได้แล้ว"

เหยียนเหวยหานพูดขึ้นเสียงเรียบ เหยียนเฉิงซงที่กำลังทำตาเหลือกตาปลิ้นชะงักกึกทันที ใบหน้าเหี่ยวย่นปรากฏรอยแดงระเรื่อที่ดูมีพิรุธ

ก่อนจะเปลี่ยนเป็นโกรธกลบเกลื่อน "ไอ้เด็กบ้า ! แกกล้าหาว่าฉันแกล้งทำเหรอ ? "

ต่อให้แกล้งทำจริง ๆ ก็ไม่ควรมาฉีกหน้ากันต่อหน้าธารกำนัลแบบนี้สิ !

ไอ้หลานไม่รักดี !

เหยียนเฉิงซงเงื้อไม้เท้าจะฟาด

เหยียนฉางชิงจำต้องเข้าไปขวางอีกรอบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่าย "คุณปู่ พี่ครับ ทั้งสองคนคุยกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ ? นี่มันโรงพยาบาลนะ ทะเลาะกันแบบนี้เดี๋ยวคนเขาจะสมเพชเอา"

เหยียนเฉิงซงหนวดกระดิก ตาถลน "ฉันจะดูซิว่าใครมันจะกล้า ? ! "

เหยียนเฉิงซงแผ่รังสีอำมหิตออกมา "ใครหน้าไหนจะมาสมเพช ? "

เหยียนฉางชิง: ...

! ! !

ได้ ! พวกคุณเก่ง ! สองปู่หลานพวกคุณเก่งที่สุดในปฐพีแล้ว โอเคไหม ?

เขาก้มตัวโค้ง ทำท่าผายมือเชิญ "เชิญครับ" แล้วเหยียนฉางชิงก็ถอยออกไปพร้อมกับความหงุดหงิดเต็มท้อง

เอาเถอะ !

สู้ไม่ได้ก็หนีดีกว่า

"พวกแกก็ออกไปให้หมด"

ไม้เท้าชี้ไปที่ประตู ภายในห้องผู้ป่วยจึงเหลือเพียงสองปู่หลานตระกูลเหยียน

เหยียนเหวยหานมองไปที่ผู้เป็นปู่ มุมปากกระตุกเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ท่านผู้เฒ่า ตกลงมาโรงพยาบาลทำไมครับ ? "

"ฉันมาดูว่าแกตายหรือยัง ! "

เหยียนเหวยหาน: ...

นี่คือปู่แท้ ๆ ของเขาใช่ไหมเนี่ย ?

"ยังดีครับ ยังไม่ถึงเวลาลงโลง"

เหยียนเหวยหานตอบกลับอย่างใจเย็น เล่นเอาปู่แท้ ๆ ของตัวเองแทบกระอักเลือด

ยิ่งแก่ตัวลง ก็ยิ่งเกลียดคำว่าลงโลงเข้ากระดูกดำ

ไม้เท้ากระแทกพื้นดังปึก ๆ ผู้เฒ่าตะคอกด้วยความโมโห "ฉันจะบอกให้นะไอ้หลานชาย แกก็รู้อยู่เต็มอกว่าตัวเองแพ้ผู้หญิง ยังจะไปพัวพันกับนังผู้หญิงแซ่ซูนั่นอีก เกิดแกตายด้วยน้ำมือแม่นั่นขึ้นมาจริง ๆ ตาแก่อย่างฉันจะทำยังไง ? ตายไปแล้ว แม้แต่คนจะมาไว้ทุกข์ถือกระถางธูปหน้าศพก็ไม่มี"

"ปู่คิดมากไปแล้วครับ เดี๋ยวนี้สังคมพัฒนาไปเร็วมาก เรื่องถือกระถางธูปไว้ทุกข์มันล้าสมัยไปแล้ว ปู่อย่าไปหวังอะไรแบบนั้นเลย"

รู้สึกว่าอาการแพ้ตามร่างกายดีขึ้นมากแล้ว เหยียนเหวยหานลุกจากเตียงผู้ป่วย หยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาเปลี่ยน แล้วหันหลังเตรียมจะเดินออกจากห้อง

เหยียนเฉิงซง: "เหยียนเหวยหาน ! แกหยุดเดี๋ยวนี้ ! ฉันกำลังพูดกับแกอยู่นะ ! "

เหยียนเหวยหาน: ...

ยิ่งแก่ยิ่งเอาแต่ใจจริง ๆ

เขาหยุดเดิน หันกลับมา ยังไงซะก็เป็นปู่แท้ ๆ ถ้าโมโหจนล้มหมอนนอนเสื่อไปจริง ๆ ก็คงไม่ดีแน่

"ครับปู่ ? "

"เอาล่ะ ฉันไม่อยากพูดมากความกับแก ! แกบอกมา ว่าเมื่อไหร่จะไล่นังผู้หญิงแซ่ซูนั่นออกไป แล้วไปรับเหลนรักของฉันกลับมา ? " พอเหยียนเฉิงซงพูดถึงโต้วโต้ว สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นอ่อนโยน เมตตาอารีขึ้นมาทันที

ช่างเป็นคุณทวดที่ประเสริฐจริง ๆ !

"ปู่คิดมากอีกแล้ว สำหรับซูเสี่ยวเนี่ยน ผมไม่มีวันไล่เธอออกครับ"

แววตาไหวระริก เหยียนเหวยหานพูดด้วยความนัยลึกซึ้ง

เหยียนเฉิงซงเชิดหน้าแค่นเสียงฮึในลำคอ พ่นลมออกจมูก "ไอ้เด็กบ้า ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกต้องพูดแบบนี้... แต่ว่า ฉันไม่ยอมรับ ! อย่าหวังว่าแม่นั่นจะได้เข้าประตูบ้านตระกูลเหยียน ! "

"อืม ก็พอดีเลยครับ ผู้หญิงของผมก็เข้าแค่ประตูบ้านผม ไม่รบกวนให้คุณปู่ต้องมาลำบากใจหรอกครับ"

เหยียนเฉิงซงตาถลนทันที แทบจะหงายหลังตึงด้วยความโมโห "ไอ้หลานชั่ว แกกะจะให้ฉันอกแตกตายจริง ๆ ใช่ไหม ? "

"อืม ก็ไม่นะครับ"

เหยียนเหวยหานตีหน้าตาย "ดูจากความแข็งแรงของปู่แล้ว อยู่ต่ออีกยี่สิบปีก็ไม่มีปัญหาครับ"

เวรเอ๊ย !

ที่ฉันยังฝืนสังขารไม่ยอมลงโลง ก็เพราะมีหลานอกตัญญูอย่างแกนี่แหละ !

"สรุปคือฉันไม่สน ! ยังไงแกก็ต้องแต่งงานกับซานซาน แกต้องรู้นะว่า บนโลกใบนี้ มีแค่หล่อนคนเดียวที่คู่ควรกับแกที่สุด ! "

เหยียนเฉิงซงเห็นว่าใช้ไม้แข็งไม่ได้ผล ก็เริ่มจะงอแง แถมยังรู้จักยกเหตุผลมาหว่านล้อม

"เหวยหาน แกคิดดูดี ๆ สิ ด้วยสภาพร่างกายของแก ที่แพ้ผู้หญิงรุนแรงขนาดนี้ นี่มันเป็นโรค ต้องรักษานะ ! แกดูซานซานสิ ดีจะตาย ชาติตระกูลดี การศึกษาสูง หน้าตาสะสวย ที่สำคัญที่สุดคือ... แกอยู่ใกล้หล่อนแล้วไม่มีอาการแพ้เลย เพราะงั้น ถ้าแกจะแต่งงาน แกไม่แต่งกับหล่อนแล้วจะไปแต่งกับใคร ? "

"ผมจะแต่งกับซูเสี่ยวเนี่ยน"

เหยียนเหวยหานพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เขาโตมาป่านนี้แล้ว ตัวเองอยากได้อะไร ไม่อยากได้อะไร เขารู้ดียิ่งกว่าใคร

"ก็คำเดิม ฉันไม่ยอมรับ ! "

เหยียนเฉิงซงเกรี้ยวกราด "ซูเสี่ยวเนี่ยนเป็นผู้หญิงหัวนอนปลายเท้าไม่ชัดเจน..."

"แต่เธอคลอดลูกให้ผม"

"หล่อนไม่รู้จักเคารพผู้หลักผู้ใหญ่..."

"เธอคลอดลูกให้ผม"

"หล่อนไม่มีแม้แต่งานการที่มั่นคง..."

"เธอคลอดลูกให้ผม"

"หล่อน..."

คราวนี้เหยียนเฉิงซงแทบจะขาดใจตายจริง ๆ หนวดกระดิกตาถลน "ไอ้คนแซ่เหยียน แกตั้งใจจะเป็นศัตรูกับปู่ให้ได้เลยใช่ไหม ? "

"เปล่าครับ ผมแค่จะบอกปู่ว่า ผมก็แซ่เหยียน ปู่ก็แซ่เหยียน"

เหยียนเหวยหานทำหน้าจริงจัง "เพราะงั้น ปู่อย่าด่าคนแซ่เหยียนว่าไม่ดีเลยครับ ระวังจะเข้าตัวนะครับ"

พอนึกถึงว่าซูเสี่ยวเนี่ยนมีลูกกับเขาแล้ว ทำไมเขาจะแต่งงานกับแม่ของลูกตัวเองไม่ได้ ?

เหอะ !

เธอไม่คู่ควรเหรอ ?

ถ้าแม้แต่เธอยังไม่คู่ควร แล้วในโลกนี้ยังมีใครคู่ควรกับเขาอีก ?

เห็นผู้เฒ่าเหยียนอ้าปากค้าง เถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว นัยน์ตาของเหยียนเหวยหานฉายแววขบขันวูบหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบาว่า "คุณปู่ครับ ในสายตาผม เนี่ยนเนี่ยนดีไปหมดทุกอย่าง ชาตินี้ถ้าไม่ใช่เธอผมไม่แต่ง อีกอย่าง เรื่องประเภท 'เก็บลูกไว้แต่ไล่แม่ไป' ผมเหยียนเหวยหานทำไม่ลงหรอกครับ ผมยังมียางอายอยู่ แต่ถ้าปู่ยังยืนกรานจะไล่เนี่ยนเนี่ยนไป แล้วเก็บโต้วโต้วไว้ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลเหยียนนะครับ"

อื้ม

เอาตามนี้แหละ

คำนวณดูแล้ววันหยุดของซูเสี่ยวเนี่ยนยังเหลืออีกแปดวัน เหยียนเหวยหานตัดสินใจว่าจะหยุดงานแปดวันตามไปด้วย

เหยียนเหวยหานเปิดประตูเดินออกไป ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กำลังจะกดโทรหาซูเสี่ยวเนี่ยน เสียงเรียกเข้าของซูเสี่ยวเนี่ยนก็ดังขึ้นพอดี

มุมปากเขายกยิ้ม มองชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอด้วยความดีใจ กำลังจะกดรับสาย

ประตูห้องผู้ป่วยด้านหลังถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เหยียนเฉิงซงขว้างไม้เท้าลอยละลิ่วมาฟาดเข้าที่มือถือ จนร่วงกระแทกพื้น หน้าจอดับวูบ...