บทที่ 83: การเปรียบเทียบรูปถ่าย

บทที่ 83: การเปรียบเทียบรูปถ่าย

ซูเสี่ยวเนี่ยนใช้ข้ออ้าง "ดูแลลูกชาย" ขอลางานกับเหยียนเหวยหานเป็นเวลาสิบวัน

"หม่ามี้ ทำแบบนี้เดี๋ยวก็โดนคุณเหยียนไล่ออกหรอกฮะ"

เมื่อกลับมาถึงหยวนเหออพาร์ตเมนต์ โต้วโต้วก็อารมณ์ดีขึ้นทันตา เขาเริ่มปรนนิบัติหม่ามี้อย่างกระตือรือร้นทันที พอเข้าห้องมา เขาก็รีบช่วยหม่ามี้เปลี่ยนรองเท้าแตะ แล้วก็ไปกดน้ำร้อนชงชานมกลิ่นหอมกรุ่นมาเสิร์ฟ จากนั้นก็หมุนตัวเข้าไปในครัวอย่างคล่องแคล่ว หั่นผลไม้จัดใส่จานออกมาวางบนโต๊ะ "หม่ามี้ฮะ คนขี้โมโหจะแก่เร็วนะฮะ หม่ามี้อย่าโกรธเลยนะ ทานผลไม้เยอะ ๆ ดีกว่า"

เขาใช้ไม้จิ้มฟันจิ้มชิ้นผลไม้ส่งไปจ่อที่ปากซูเสี่ยวเนี่ยน ซูเสี่ยวเนี่ยนอ้าปากรับ โต้วโต้วก็ป้อนผลไม้เข้าปากแม่อย่างว่าง่าย แล้วถามตบท้ายว่า "หม่ามี้ อร่อยไหมฮะ ? "

"อร่อยจ้ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนมีความสุขจนตาหยี เธอพร่ำบ่นด้วยความปลื้มปริ่มไม่หยุดปาก "แม่บอกแล้วไง ! ลูกชายแม่เป็นเด็กอัจฉริยะที่มีค่าที่สุดในโลก... ใครกล้ามาบอกว่าลูกชายแม่ไม่ได้เรื่อง แม่จะจับมาตีก้นให้เข็ด ! " เธอทำท่าโบกมือ กำหมัด แล้วทำท่าตีประกอบคำพูด

โต้วโต้วถูกแม่ทำให้หัวเราะออกมา อดถามไม่ได้ว่า "ถ้าเป็นคุณเหยียน หม่ามี้จะกล้าตีเขาไหมฮะ ? "

"เขาเหรอ ?" ซูเสี่ยวเนี่ยนกลอกตามองบน "แม่ไม่อยากจะถือสาหาความกับเขาหรอก"

อื้ม หม่ามี้ก็เป็นแบบนี้แหละ ไม่เคยยอมแพ้ใคร

โต้วโต้วเลิกคิ้ว "แต่ไม่เป็นไรหรอกฮะ ถ้าหม่ามี้สู้คุณเหยียนไม่ได้ ก็ยังมีผมอยู่นี่นา ? หม่ามี้วางใจได้เลย ! โต้วโต้วจะปกป้องหม่ามี้เอง" เขากระโดดขึ้นกอดคอซูเสี่ยวเนี่ยน แล้วหอมแก้ม "จุ๊บ" ไปหนึ่งที

"หม่ามี้ มื้อเที่ยงยังทานไม่อิ่มใช่ไหมฮะ ? ไม่เป็นไรนะ เรายังมีของว่างยามบ่าย หม่ามี้อยากทานอะไร เดี๋ยวผมไปทำให้ ? "

ดูเวลาแล้ว เพิ่งจะบ่ายสองโมง ทานของว่างเวลานี้กำลังดีเลย

"อืม อะไรก็ได้จ้ะ ! แม่ไม่เรื่องมากอยู่แล้ว" ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มร่า แล้วเสริมอีกประโยค "แต่เค้กชาเขียวคราวที่แล้วอร่อยมากเลยนะ แล้วก็น้ำทับทิมคั้นสด..."

โต้วโต้ว: ...

แป่ว ! ตกลงหม่ามี้ไม่เลือกกินจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย !

"ได้เลยฮะหม่ามี้ ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมมานะฮะ"

เชฟโต้วโต้วรีบวิ่งเข้าครัวไป ใช้เวลาตระเตรียมของว่างพวกนี้อยู่พักหนึ่ง

ระหว่างรออบขนม โต้วโต้วก็ออกมาบอกว่า "หม่ามี้ฮะ อีกยี่สิบนาทีเรียกผมด้วยนะ เพื่อนผมมีธุระจะคุยด้วย"

ซูเสี่ยวเนี่ยนถาม "ใช่เพื่อนคนที่ทำธุรกิจร่วมกันหรือเปล่า ? " คราวก่อนเขาบอกว่ากำลังวิจัยยาอะไรสักอย่าง ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่ได้ห้ามไม่ให้เขามีเพื่อน แต่เรื่องคบเพื่อนเนี่ย เธอก็จำเป็นต้องเตือนสติเขาบ้าง

โต้วโต้ว: "วางใจเถอะฮะหม่ามี้ เพื่อนผมเป็นคนดีทุกคน เชื่อใจผมเถอะ ผมไม่โดนคนเลวหลอกง่าย ๆ หรอก" เขาทำมือสัญลักษณ์ "โอเค" แล้วกลับเข้าไปในห้องหนังสือ เปิดคอมพิวเตอร์ เขาเอารูปถ่ายที่แอบถ่ายไว้ในมือถือออกมา แล้วสแกนลงคอมพิวเตอร์

ไม่นานนัก ข้อมูลของรูปถ่ายเก่าใบนั้นก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ: เหยียนเหวยหาน ชาย เกิดปี 1980... นี่คือรูปถ่ายตอนเหยียนเหวยหานอายุห้าขวบ

โต้วโต้วขมวดคิ้ว พึมพำกับตัวเองว่า "เหมือนจริง ๆ ด้วย"

เขายังไม่ยอมแพ้ สแกนรูปถ่ายใบนี้แบบสามร้อยหกสิบองศาอย่างละเอียดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็แน่ใจว่ารูปนี้เป็นรูปของเหยียนเหวยหานตอนเด็กจริง ๆ ดวงตาสีนิลจ้องมองคนในจอคอมพิวเตอร์ตาไม่กระพริบ โต้วโต้วกัดฟันกรอด ในที่สุดก็ตัดสินใจเอารูปถ่ายของตัวเองใส่ลงไปด้วย เพื่อทำการเปรียบเทียบทั้งสองรูป

จังหวะนั้นเอง ซูเสี่ยวเนี่ยนก็ตะโกนเรียก "ลูกรัก ครบยี่สิบนาทีแล้วนะ จะไปดูในครัวหน่อยไหม ? "

"ได้ฮะหม่ามี้ ผมไปเดี๋ยวนี้แหละ" โต้วโต้วเหลือบมองรูปถ่ายสองใบที่กำลังทำการเปรียบเทียบกันอย่างรวดเร็ว แล้วพับหน้าจอโน้ตบุ๊กลง กระโดดลงจากเก้าอี้สูง วิ่งไปที่ห้องครัว เปิดเตาอบ เอาเค้กออกมา "หม่ามี้ ทานได้แล้วฮะ"

เค้กชาเขียววางอยู่บนโต๊ะ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย โต้วโต้ววางเค้กลงด้วยรอยยิ้ม แล้วหันไปยกน้ำทับทิมคั้นสดออกมาเสิร์ฟ "หม่ามี้ทานให้อร่อยนะฮะ เดี๋ยวผมค่อยมาเก็บ" พูดยังไม่ทันขาดคำ เขาก็รีบวิ่งจู๊ดกลับเข้าไปในห้องหนังสือ

หน้าจอโน้ตบุ๊กถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง แถบความคืบหน้าของการเปรียบเทียบรูปถ่ายทั้งสองใบ แสดงผลว่าเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์