บทที่ 82: จะไม่ยอมให้ใครรังแกแม่อีก

บทที่ 82: จะไม่ยอมให้ใครรังแกแม่อีก

"หม่ามี้ !" โต้วโต้วร้องเสียงหลง ใบหน้าถอดสี !

เขาสาบานเลยว่า ถ้าคุณยายแก่ ๆ แซ่ซุนคนนี้ กล้าทำอะไรราชินีหม่ามี้ของเขาต่อหน้าต่อตาอีกล่ะก็...

เขา ซูหลิงเฉิน จะเอาคืนให้นางเจ็บแสบกว่าร้อยเท่าพันทวี !

โต้วโต้วที่กำลังโกรธจัดยังไม่ทันได้พุ่งตัวออกไป

เหยียนเหวยหานก็ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว เหวี่ยงซุนจินหรงกระเด็นออกไป พร้อมตวาดลั่น "ใครก็ได้ ! ไปเรียกผู้จัดการฝ่ายรักษาความปลอดภัยให้ไสหัวขึ้นมาเดี๋ยวนี้ ! ตึก TGD ของฉัน ใช่ที่ที่ใครจะเดินดุ่ม ๆ เข้ามาเพ่นพ่านได้ตามใจชอบหรือไง ? ! "

ซุนจินหรงเซล้มลงไปกองกับพื้น ทั้งตกใจและโกรธจัด "เหยียนเหวยหาน ฉันเป็นแม่แกนะ ! "

เหยียนเหวยหาน: "หุบปาก ! แม่ฉันตายไปนานแล้ว ! "

เขาหันไปตวาดใส่รปภ. ที่วิ่งหน้าตื่นขึ้นมา "ยังจะยืนบื้ออยู่อีกทำไม ? โยนผู้หญิงบ้าคนนี้ออกไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ! "

รปภ. ยืนตัวสั่นงันงก พวกเขาไม่เคยเห็นท่านประธานเหยียนระเบิดอารมณ์รุนแรงขนาดนี้มาก่อนเลย...

เกิดเผลอไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ แล้วพาลมาลงที่พวกเขาจะทำยังไง ?

พวกเขารีบกรูกันเข้าไปช่วยกันหิ้วปีกซุนจินหรงที่ดิ้นรนขัดขืนออกไป เสียงโวยวายค่อย ๆ เงียบหายไปในที่สุด

"หม่ามี้ เป็นยังไงบ้างครับ ? บาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ? ตกใจไหมครับ ? " โต้วโต้วพุ่งตัวเข้ามาหาเหมือนลูกวัวตัวน้อยที่กำลังเกรี้ยวกราด แรงพุ่งชนอันดุดันเกือบจะชนเหยียนเหวยหานหงายหลัง แต่ก็... สมน้ำหน้า ! โต้วโต้วโผเข้ากอดขาซูเสี่ยวเนี่ยนไว้แน่น ดวงตาสีนิลคู่โตเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตเย็นยะเยือก

ซูเสี่ยวเนี่ยนสะดุ้งโหยง

แววตาของลูกชายตอนนี้น่ากลัวชะมัด !

เธอรีบก้มลงไปปลอบโยนลูกชายหัวแก้วหัวแหวน พูดเสียงอ่อนเสียงหวานว่า "เด็กดี ไม่ต้องห่วงนะลูก หม่ามี้ไม่เป็นไร ไม่ตกใจด้วย... คนอื่นไม่รู้ฝีมือหม่ามี้ แต่ลูกรู้นี่นา ? ป้าแกทำอะไรหม่ามี้ไม่ได้หรอก"

ด้วยฝีมือระดับเธอ อย่าว่าแต่ซุนจินหรงคนเดียวเลย ต่อให้มาเป็นสิบ ก็ไม่ใช่คู่มือของเธอหรอก นี่คือความมั่นใจของซูเสี่ยวเนี่ยน

"แต่หม่ามี้ฮะ ในฐานะลูกผู้ชาย แต่ผมกลับปกป้องหม่ามี้ไม่ได้ นี่เป็นความผิดของผมเอง" โต้วโต้วพูดเสียงเย็นชา แววตาสีนิลมืดมิดยิ่งดูหนาวเหน็บเข้าไปอีก

"หม่ามี้ ผมนี่มันไม่ได้เรื่องเลยใช่ไหมฮะ ?"

เห็นอยู่ตำตาว่าหม่ามี้กำลังจะโดนรังแก แต่เขากลับตัวเล็กนิดเดียว แขนขาก็สั้น นอกจากตะโกนเรียกหม่ามี้แล้ว... ก็ทำอะไรไม่ได้เลย !

เรื่องนี้ทำให้ซูหลิงเฉิน ผู้ที่ชีวิตราบรื่นมาตลอดและคิดว่าตัวเองฉลาดเป็นกรด ได้ตระหนักรู้ถึงความจริงข้อหนึ่งอย่างแจ่มแจ้ง

เขา... ยังอ่อนแอเกินไป ต่อให้ไอคิวสูงแค่ไหน เขาก็เป็นแค่เด็กน้อยอ่อนแอที่ไม่มีแรงจะไปสู้รบปรบมือกับใคร...

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพละกำลังดิบเถื่อน เขาก็เปราะบางจนน่าสมเพช !

ดังนั้น เพื่อหม่ามี้ เขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้น แข็งแกร่งยิ่งกว่านี้ ! แข็งแกร่งจนไม่มีใครกล้ามารังแกหม่ามี้ได้ตามอำเภอใจอีก !

"ใครบอกว่าลูกชายแม่ไม่ได้เรื่องฮะ ? เรื่องที่แม่ภูมิใจที่สุดในชีวิต ก็คือการได้คลอดหนูออกมานะ เพราะลูกชายของแม่เป็นเด็กที่น่ารักที่สุด หล่อที่สุด รู้ความที่สุด และรักหม่ามี้ที่สุดในโลกเลย !"

"เพราะฉะนั้น โต้วโต้วมีค่าสำหรับหม่ามี้มากที่สุดเลยนะลูก... หม่ามี้เคยบอกตลอดไม่ใช่เหรอว่า ถ้าชีวิตนี้ไม่มีโต้วโต้ว หม่ามี้ก็ไม่รู้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปยังไง จำคำนี้ได้ไหมครับ ? "

"ถ้าไม่มีหนู โลกของหม่ามี้ก็จะมืดมนไร้แสงตะวัน หายใจไม่ออก... ถ้าไม่มีหนู หม่ามี้คงอยู่ไม่ได้หรอก"

"ดังนั้น โต้วโต้วสำคัญกับหม่ามี้มาก ๆ เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ตลอดไปเลยนะลูก"

ซูเสี่ยวเนี่ยนปวดใจแทบขาด เธอกลั่นกรองคำพูดทุกคำมาปลอบโยนโต้วโต้ว งัดคำหวานทั้งหมดเท่าที่จะนึกออกมาใช้ แถมยังทั้งกอดทั้งหอมแก้มซ้ายขวา...

รังสีอำมหิตในแววตาของโต้วโต้วถึงได้ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย

"หม่ามี้ ต่อไปนี้ผมจะไม่ยอมให้ใครมารังแกหม่ามี้ได้อีกแล้วนะฮะ" โต้วโต้วหลุบตาลง พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

ซูเสี่ยวเนี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเริ่มรู้สึกปวดหัวตึบ ๆ ขึ้นมาอีก

เฮ้อ ! ไอ้ลูกตัวแสบนี่... คงจะไม่เดินหลงทางเข้าสู่ด้านมืดจริง ๆ ใช่ไหมเนี่ย ?

พูดไปก็ป่วยการ สถานการณ์แบบนี้คงไม่มีอารมณ์ทำงานต่อแล้ว ซูเสี่ยวเนี่ยนตัดสินใจพาโต้วโต้วกลับทันที "ท่านประธานเหยียน ฉันขอโทษด้วยนะคะ สถานการณ์เมื่อกี้คุณก็เห็นแล้ว... ตอนนี้ฉันขอลาหยุดไปดูแลลูกชายสักสิบวันนะคะ ! ถ้าท่านประธานไม่อนุมัติ พรุ่งนี้ฉันจะส่งจดหมายลาออกตามมา เพราะสำหรับฉันแล้ว งานเป็นเรื่องรอง ลูกชายสำคัญที่สุดค่ะ"

"ลาหยุดได้ แต่ไม่อนุญาตให้ลาออก"