บทที่ 81: คุณป่วยนะ

บทที่ 81: คุณป่วยนะ

"สรุปแล้ว คุณซุน คุณต้องการจะสื่ออะไรกันแน่คะ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย มองซุนจินหรงด้วยสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดต่อ "ถ้าคุณซุนป่วยเป็นโรคความจำเสื่อม หรือรู้สึกไม่สบายตรงไหน ฉันสามารถโทรบอกให้ประชาสัมพันธ์ส่งยาขึ้นมาให้ได้นะคะ หรือจะให้ช่วยเรียกรถพยาบาลให้เลยก็ย่อมได้"

"นี่... นี่เธอพูดจาเหลวไหลอะไร ? ฉันไปเป็นโรคความจำเสื่อมตอนไหน ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่อง ? " ซุนจินหรงถูกตอกกลับจนมึนงง นางเบิกตาโพลงจ้องเขม็งไปที่ซูเสี่ยวเนี่ยนอีกครั้งด้วยความโกรธ "นี่ ๆ ๆ ! ฉันถามหน่อยเถอะว่าผู้หญิงอย่างเธอนี่มันยังไงกันฮะ ? สมองมีปัญหาหรือไง ? หรือฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ? ฉันกำลังถามเธอว่าเธอเป็นใครกันแน่ แล้วมีความสัมพันธ์อะไรกับเหวยหาน เธอตอบคำถามแบบคนปกติไม่เป็นหรือไง ? "

"อ้อ... ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง แต่ที่คุณถามมา ฉันจำเป็นต้องตอบด้วยเหรอคะ ? ถ้าไม่ใช่เพราะป่วยแล้วจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนสวนกลับอย่างรวดเร็ว "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ถ้าคุณไม่ไปหาหมอ แล้วอาการป่วยจะหายได้ยังไง ? "

"หยุด ! หยุดเเดี๋ยวนี้ ! " ในช่วงเวลาสั้น ๆ เพียงแค่นี้ ซุนจินหรงแทบจะถูกผู้หญิงคนนี้ยั่วโมโหจนอกแตกตาย "นี่เธอกล้าแช่งฉันเหรอ ? "

"เปล่าสักหน่อย ฉันก็แค่หวังดีเตือนสติเท่านั้นเอง ! "

"คำเตือนของเธอ มันแฝงเจตนาร้ายชัด ๆ ! " ซุนจินหรงยิ่งโมโหหนักกว่าเดิม ทำไมนางต้องมาเจอกับผู้หญิงปากคอเราะร้ายแบบนี้ด้วยนะ ? ไม่ยอมกินขาดทุนเลยแม้แต่นิดเดียว

ซูเสี่ยวเนี่ยน: "คุณซุนป่วยจริง ๆ นั่นแหละค่ะ มีป่วยก็ต้องกินยา เรื่องสามัญสำนึกแค่นี้ คุณซุนคงไม่ใช่ว่าไม่รู้หรอกนะคะ ? "

คำก็ป่วย สองคำก็ป่วย ซุนจินหรงโกรธจนตัวสั่นเทิ้มไปหมด นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ อย่างแรง ถลึงตามองซูเสี่ยวเนี่ยนแล้วพูดว่า "ได้ ! ได้ ! นังผู้หญิงคนนี้ เก่งนักนะ ! ในเมื่อเธอไม่อยากตอบคำถามของฉันก็ช่างหัวมัน แต่สิ่งที่ฉันต้องเตือนเธอก็คือ ฉันไม่สนว่าเธอจะเป็นใคร และไม่สนว่าเธอจะเคยคบหากับเหวยหานหรือไม่ แต่ถ้าเธอคิดจะฝันเฟื่องอยากแต่งงานกับเหวยหานล่ะก็ จะต้องผ่านความเห็นชอบจากฉันก่อนเท่านั้น ! "

ในวินาทีนี้ ซุนจินหรงตัดสินใจแน่วแนแล้วว่า ไม่ว่าซูเสี่ยวเนี่ยนจะมีสถานะอะไร หรือเป็นผู้หญิงแบบไหน ตราบใดที่นางยังมีลมหายใจอยู่ ผู้หญิงคนนี้อย่าหวังว่าจะได้แต่งเข้าบ้านตระกูลเหยียน !

ซูเสี่ยวเนี่ยนตีหน้าขรึม รู้สึกรำคาญความดันทุรังไร้เหตุผลของซุนจินหรงเต็มทน ฟังดูเหมือนกับว่าเหวยหานบ้านคุณมีราชบัลลังก์ให้สืบทอดงั้นแหละ คุณเป็นซูสีไทเฮาของเหวยหานหรือไงยะ ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนเก็บรอยยิ้มเอื่อยเฉื่อยในแววตา สีหน้าดูเย็นชาขึ้นมาทันที "ขอโทษนะคะคุณซุน เวลาของฉันมีค่ามาก"

มีอะไรก็รีบพูด ไม่มีอะไรก็ไสหัวไป !

อย่าคิดว่าเป็นแม่ของใคร แล้วฉันจะต้องปั้นหน้าดี ๆ ใส่ โดยเฉพาะผู้หญิงที่ไม่มีมารยาทแบบนี้ จะใช่แม่แท้ ๆ ของประธานเหยียนเหรอ ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนแค่นหัวเราะ หึหึ

ไม่ว่าแม่ใครก็ทางที่ดีอย่ามาแหยมกับเธอ !

"นี่ ! เธอ... เธอกล้าทำกิริยาแบบนี้..." ซุนจินหรงกำลังจะโวยวายต่อ แต่ประตูห้องประชุมก็ถูกเปิดออกดัง "แกร๊ก"

เหยียนเหวยหานยืนตัวตรงสง่างามปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตูห้องประชุม ตามมาด้วยซูหลิงเฉินที่เดินตามหลังออกมาด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาก็เรียกเสียงใสแจ๋วว่า "หม่ามี้"

"โต้วโต้ว" ซูเสี่ยวเนี่ยนพยักหน้ารับ แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหา "ลูกรัก เป็นอะไรไปครับ ? ทำไมทำหน้าไม่สบอารมณ์แบบนี้ ท่านประธานเหยียนรังแกลูกเหรอ ? "

คนชั่วที่รังแกเด็ก · ท่านประธานเหยียน: ... สีหน้าดำทะมึนได้ที่เลยทีเดียว นี่สรุปว่าเขาที่เป็นถึงท่านประธานใหญ่แห่ง TGD ในความทรงจำของเธอ... นอกจากรังแกเด็กแล้ว ก็ไม่มีความสามารถด้านอื่นเลยใช่ไหม ?

"เนี่ยนเนี่ยน คุณนี่มันช่างเป็นแม่บังเกิดเกล้าจริง ๆ ! " ท่านประธานเหยียนพูดไม่ออก เนี่ยนเนี่ยนหวงลูกออกนอกหน้าซะขนาดนี้ แต่แพะรับบาปอย่างเขาแบกรับความผิดจนแทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว !

เจ้าเด็กผีซูหลิงเฉินนั่นฉลาดเป็นกรด เขาไม่โดนเจ้าเด็กนั่นรังแกก็บุญโขแล้ว เขาจะไปกล้ารังแกมันได้ยังไง ?

"ฉันเป็นแม่บังเกิดเกล้าหรือเปล่า เรื่องนี้ยังต้องถามอีกเหรอ ? หรือว่าคุณเหยียนสายตาไม่ดีคะ ? ต้องให้ฉันแนะนำจักษุแพทย์ให้ไหม ?" ซูเสี่ยวเนี่ยนคว้ามือเล็ก ๆ ของโต้วโต้วมากุมไว้ แล้วเปิดฉากด่ากราดแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

โต้วโต้วมุมปากกระตุก มองหม่ามี้สุดที่รักด้วยความประหลาดใจ คิ้วเล็ก ๆ ขมวดมุ่นทันที "หม่ามี้ ? "

รู้สึกเหมือนหม่ามี้จะอารมณ์ไม่ค่อยดีแฮะ ใครกล้ารังแกหม่ามี้ของเขากัน ?

"เนี่ยนเนี่ยน..." เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว พูดด้วยท่าทางหน้าไม่อายว่า "เนี่ยนเนี่ยน สายตาผมไม่ได้มีปัญหา แต่ผมมีปัญหาที่อื่นต่างหาก คุณจะช่วยผมตรวจดูหน่อยไหม ? "

"โรคอะไรคะ ? นกเขาไม่ขัน ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนสวนกลับทันควัน

เหยียนเหวยหานหน้ามืดครึ้มเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปน...

ผู้หญิงคนนี้ ช่างกล้าพูดจริง ๆ

เขากัดฟันกรอด "ถ้าฉันนกเขาไม่ขันขึ้นมาจริง ๆ ความสุขเรื่องบนเตียงตลอดครึ่งชีวิตที่เหลือของเธอจะทำยังไง ? "

"คุณจะสุขหรือไม่สุข มันเกี่ยวอะไรกับฉันไม่ทราบ ฉันไม่ใช่แม่คุณสักหน่อย ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนปัดเขาออกอย่างใจเย็น แล้วชี้ไปที่ซุนจินหรงซึ่งยืนตาแทบถลนออกมาด้วยความโกรธอยู่ข้าง ๆ "โน่น แม่คุณอยู่นั่น เชิญพวกคุณคุยกันตามสบาย ฉันไปล่ะ"

พูดซะเหมือนกับว่า แม่ลูกคู่นั้นจะไปทำเรื่องบัดสีบัดเถลิงอะไรกันอย่างนั้นแหละ...

แค่ก ๆ พอที ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าขึ้นสีดำคล้ำ รู้สึกขยาดกับความคิดฟุ้งซ่านของตัวเอง เธอรีบจูงมือโต้วโต้วเตรียมจะลงลิฟต์

แต่ซุนจินหรงกลั้นอารมณ์ไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ตวาดเสียงดังลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด "นังสารเลว ! แกหยุดเดี๋ยวนี้นะ ! แกกล้าดียังไงมาแช่งลูกชายฉันให้เสื่อมสมรรถภาพ..."