บทที่ 84: เด็กแก่แดด

บทที่ 84: เด็กแก่แดด

"ลูกรัก มีคนเคาะประตู ไปดูซิว่าเป็นใคร"

เสียงออดประตูหน้าดังขึ้น เสียงของซูเสี่ยวเนี่ยนก็ดังลอยตามเข้ามา

โต้วโต้วรีบขานรับคำหนึ่ง แล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ทรงสูงไปเปิดประตูอีกครั้ง

"เอ๊ะ ? คุณเหยียน คุณมาได้ยังไงฮะ ? "

เหยียนเหวยหานยืนตัวตรงสง่างามอยู่ที่หน้าประตู ในมือยังหิ้วถุงพะรุงพะรังทั้งใบเล็กใบใหญ่

โต้วโต้วตกใจไปชั่วขณะ ยังตั้งสติไม่ทัน

"ทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะ ? ตกลงกันไว้แล้วนี่ว่าจะช่วยแม่เธอมาดูแลเธอ"

ขายาว ๆ แทรกตัวเข้ามาในประตู เหยียนเหวยหานมองเห็นผู้หญิงที่กำลังนั่งดื่มน้ำทับทิมอย่างเกียจคร้านอยู่บนโซฟา มุมปากกระตุกเล็กน้อย เขาเดินเข้าไปหาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนั่งลงข้าง ๆ เธออย่างผ่าเผย เอียงคอถามว่า "เนี่ยนเนี่ยน มื้อเที่ยงกินไม่อิ่ม ตอนนี้หิวหรือยัง ? "

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ...

เธอกลอกตาใส่เขา "คุณเหยียนความจำไม่ดี เป็นอัลไซเมอร์หรือเปล่าคะ เมื่อตอนเที่ยงฉันได้กินข้าวที่ไหนกัน ? "

เหยียนเหวยหาน: เนี่ยนเนี่ยน คุณนี่ใจร้ายชะมัด ทำไมถึงขายผมแบบนี้ล่ะ ?

"เมื่อตอนเที่ยงหม่ามี้ไม่ได้ทานข้าวเหรอฮะ ? "

โต้วโต้วเดินเข้าไปหา มองเหยียนเหวยหานด้วยสีหน้าไม่พอใจ "คุณเหยียน คุณบอกว่าจะดูแลหม่ามี้ผมให้ดีไม่ใช่เหรอฮะ ? ทำไมตอนเที่ยงหม่ามี้ถึงไม่ได้ทานข้าว ? "

สายตาเตือนภัยพุ่งตรงไปที่เหยียนเหวยหาน เหยียนเหวยหานจนใจ แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท "นั่นสิ ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าทำไมตอนเที่ยงแม่เธอถึงบอกว่าไม่มีกะจิตกะใจจะกินข้าว"

ซูเสี่ยวเนี่ยน: ...

ไอ้หมาป่าจอมเจ้าเล่ห์หน้าไม่อาย โยนความผิดมาให้เธอดื้อ ๆ แบบนี้เลยเหรอ ?

ลูกชายเธอต่อต้านและไม่ชอบเรื่องที่เธอไม่กินข้าวเป็นที่สุด !

ซูเสี่ยวเนี่ยนถลึงตาใส่เขาอย่างดุเดือด แล้วรีบแก้ตัวพัลวัน "ลูกรัก ไม่ใช่ว่าแม่ไม่กินนะ แต่แม่รู้สึกว่ากับข้าวข้างนอกสู้ฝีมือลูกชายแม่ไม่ได้เลย มันกินไม่ลงจริง ๆ..."

อุ๊บ !

เนี่ยนเนี่ยน คุณเล่นประจบสอพลอแบบไม่มีศักดิ์ศรีแบบนี้ คนอื่นเขาจะเสียหายกันหมดนะ !

ใครบอกว่ากับข้าวข้างนอกไม่อร่อยกัน ?

เหยียนเหวยหานหัวเราะเบา ๆ ไม่คิดจะเปิดโปงคำโกหกของซูเสี่ยวเนี่ยน เขาหันไปมองโต้วโต้ว "เอาอย่างนี้ดีไหม พอดีฉันซื้อวัตถุดิบสด ๆ ติดมือมาด้วย เนี่ยนเนี่ยนไม่ได้กินมื้อเที่ยง กินแต่ของว่างก็ไม่ดีหรอก งั้นพวกเราทานมื้อเย็นให้เร็วหน่อย ทานเสร็จแล้วค่อยไปเดินเล่นกัน ?"

เหยียนเหวยหานคิดแผนไว้สวยหรู

พ่อแม่ลูกสามคนไปเดินเล่นด้วยกันงั้นเหรอ ?

แค่คิดภาพตามก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจแล้ว

"หม่ามี้ คิดว่ายังไงฮะ ? "

โต้วโต้วขอความเห็นซูเสี่ยวเนี่ยน...

อืม ส่วนเรื่องที่หม่ามี้แอบไม่กินข้าวมื้อเที่ยงนั้น โต้วโต้วคิดว่าจำเป็นต้องคุยกับหม่ามี้ให้รู้เรื่องสักหน่อยแล้ว ว่าวิถีแห่งการรักษาสุขภาพคืออะไร

"อื้ม แล้วแต่ลูกจะจัดการเลยจ้ะ" ซูเสี่ยวเนี่ยนพูดอย่างร้อนตัว

โต้วโต้วพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ทราบแล้วฮะหม่ามี้ พวกคุณ... หม่ามี้คุยกับคุณเหยียนไปก่อนนะฮะ ผมจะไปเข้าครัว"

สำหรับโต้วโต้วแล้ว ต่อให้มีเรื่องใหญ่แค่ไหน ก็เทียบไม่ได้กับความสุขและสุขภาพของหม่ามี้

หลังจากง่วนอยู่ในครัวพักใหญ่ จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ปิดคอมพิวเตอร์ในห้องหนังสือ หัวใจเขากระตุกวูบ รีบวิ่งออกมาจากครัว พุ่งเข้าไปในห้องหนังสือทันที

เห็นเหยียนเหวยหานที่กำลังว่างไม่มีอะไรทำ กำลังเดินสำรวจห้องหนังสือของเขาอยู่พอดี

โน้ตบุ๊กคอมพิวเตอร์เพราะไม่มีคนใช้งานมานาน จึงเข้าสู่โหมดพักหน้าจออัตโนมัติ ฟองสบู่สีชมพูหลากหลายรูปแบบกำลังลอยฟูฟ่องออกมาไม่หยุด ดูแล้วแฟนตาซีสุด ๆ

"โต้วโต้ว ในครัวเสร็จแล้วเหรอ ? "

เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว มือก็เคาะแป้นพิมพ์เปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์ไปด้วย

โต้วโต้วพุ่งตัวเข้าไป ตบหน้าจอพับลงดัง "ปัง" แล้วพลิกคอมพิวเตอร์กลับด้านอย่างแนบเนียนเพื่อถอดแบตเตอรี่ออก "คุณเหยียน คอมพิวเตอร์ผมมีปัญหานิดหน่อยฮะ เดี๋ยวต้องซ่อมอีกที"

"หืม ถ้าหนูเชื่อใจฉัน ฉันก็พอจะซ่อมคอมพิวเตอร์เป็นนะ ให้ฉันดูให้ไหม ? " เหยียนเหวยหานเหลือบมองโน้ตบุ๊กที่ไร้แบตเตอรี่ แววตาเจ้าเสน่ห์ฉายประกายบางอย่างวูบหนึ่ง

โต้วโต้วทำสีหน้าลำบากใจมองไปที่เหยียนเหวยหาน ท่าทางไม่ค่อยอยากจะเชื่อ "คงไม่ดีมั้งฮะ คุณเหยียนเป็นถึงคนใหญ่คนโตขนาดนี้ จะมาซ่อมคอมพิวเตอร์ให้เด็กอย่างผมได้ยังไง ? "

"เด็กแก่แดด"

ถึงจะไม่อยากยอมรับ แต่เจ้าเด็กนี่ก็ทำให้เขาพอใจอยู่ไม่น้อย

แต่เหยียนเหวยหานก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีกับคำพูดนั้น

"เอาเถอะ เห็นแก่ที่เธอปากหวาน งั้นคนใหญ่คนโตอย่างฉัน จะยอมลำบากช่วยเธออีกสักครั้งดีไหม ? "

เขายื่นมือมาทางโต้วโต้ว "เอาคอมพิวเตอร์มาสิ ? "