บทที่ 76: ศัตรูหัวใจตัวจิ๋วที่ขวางหูขวางตา
บทที่ 76: ศัตรูหัวใจตัวจิ๋วที่ขวางหูขวางตา
โต้วโต้วเหลือบมองเหยียนเหวยหานแวบหนึ่ง "ขอแค่หม่ามี้อยากไป ก็ไม่มีที่ไหนที่โต้วโต้วไปไม่ได้หรอกฮะ"
ไอ้เด็กเปรตเอ๊ย !
เหยียนเหวยหานนึกอยากจะตั๊นหน้าคนขึ้นมาตะหงิด ๆ แย่งซีนเขาอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน นี่มันเกิดมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรชัด ๆ !
"วางใจเถอะ ! ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ต่อให้แกจะแช่งสักร้อยจบ TGD ก็ไม่มีทางเจ๊งหรอกเว้ย ! " เหยียนเหวยหานหน้าดำคร่ำเครียด เขาเดินอาด ๆ เข้าไปโอบเอวซูเสี่ยวเนี่ยนอย่างถือสิทธิ์ แล้วพาลงลิฟต์ไป
"นี่ คุณทำบ้าอะไรเนี่ย ? โต้วโต้วยังอยู่ข้างบนนะ ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนถลึงตามองเหยียนเหวยหาน "โตป่านนี้แล้ว ทำไมต้องไปหาเรื่องกับเด็กด้วย ? "
"ผมทำเหรอ ? " เหยียนเหวยหานเลิกคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยความหึงหวง "ผมก็แค่กำลังสอนบทเรียนชีวิตให้เขารู้ซึ้งถึง 'ความผิดหวัง' ด้วยการทำให้ดูเป็นตัวอย่างต่างหาก"
บทเรียนชีวิตบ้านคุณสิ !
ซูเสี่ยวเนี่ยนโมโหจนปวดหัว "ปล่อยนะ! ฉันเป็นห่วงลูก ! "
ต่อให้ลูกชายจะอัจฉริยะแค่ไหนก็เพิ่งจะห้าขวบเองนะ... ทิ้งให้อยู่ข้างบนคนเดียวจะทำยังไง ?
ห่วงมันเนี่ยนะ ?
มีอะไรต้องห่วง !
ขนาดนั่งรถแท็กซี่จากอพาร์ตเมนต์มาส่งข้าวกล่องที่บริษัทคนเดียวได้...
ลูกชายแบบนั้น ยังต้องห่วงอะไรอีก ?
เหยียนเหวยหานหน้าเขียวปั๊ด !
เขาดูออกแล้วว่า ถ้าคิดจะจีบซูเสี่ยวเนี่ยนให้ติด ก็ต้องกำจัดไอ้ศัตรูหัวใจตัวจิ๋วที่ขวางหูขวางตานี่ไปให้พ้นทางซะก่อน !
"เนี่ยนเนี่ยน คุณไม่ชอบผมขนาดนั้นเลยเหรอ ? " จู่ ๆ เหยียนเหวยหานก็กดเสียงต่ำ ทำหน้าตาน้อยอกน้อยใจมองเธอ "เนี่ยนเนี่ยน ผมก็แค่อยากกินข้าวกับคุณสักมื้อ ให้โอกาสผมหน่อยไม่ได้เหรอ ? "
อื้อหือ ! ผู้ชายตัวโต ๆ จู่ ๆ มาแอ๊บแบ๊วเป็นกระต่ายน้อยผู้น่าสงสาร...
อารมณ์เปลี่ยนไวขนาดนี้ เห็นแล้วแสบตาชะมัด !
"...ช่วยดูปากฉันนะคะ, ไส-หัว-ไป ! " ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มเหยียด กระทืบเท้าลงไปเต็มแรง ส้นสูงแหลมปรี๊ดเจาะลงบนหลังเท้าของเขา
เหยียนเหวยหานคำรามในลำคอ หน้าเขียวคล้ำ "ซูเสี่ยวเนี่ยน ! คุณ... จะฆาตกรรมสามีหรือไง ! "
กระทืบแรงขนาดนี้ เลือดออกแน่ ๆ "เจ็บไหมคะ ? "
ซูเสี่ยวเนี่ยนกอดอกถาม ลิฟต์กำลังเลื่อนลงด้วยความเร็วสูง
เหยียนเหวยหานเจ็บจนหน้าบิดเบี้ยว เหงื่อแตกพลั่ก แต่ปากยังวอนหาเรื่อง "เจ็บสิจ๊ะ ! ที่รัก ช่วยเป่าเพี้ยงให้หน่อยได้ไหม ? "
เป่าเพี้ยง ?
ซูเสี่ยวเนี่ยนยิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม "งั้นท่านประธานเหยียนคงต้องลำบากหน่อยแล้วล่ะ แผลเจ็บขนาดนี้ เป่าไปก็ไม่หายหรอก สู้ใช้หนามยอกเอาหนามบ่ง เอาไปอีกสักทีดีไหมคะ ? "
เหยียนเหวยหานมุมปากกระตุก
ผู้หญิงอะไรโหดชะมัด ! นี่กะจะซ้ำอีกรอบเหรอ ?
เขายกขาข้างหนึ่งขึ้นแล้วพิงตัวกับผนังลิฟต์ ทำท่าทางไม่ยี่หระ ยิ้มกวนประสาท "ยอมตายคาอกสาวงาม เป็นผีก็ยังสำราญ... ขอแค่เนี่ยนเนี่ยนยอมเป่าให้ผม ต่อให้ตายตอนนี้ ผมก็ยอม ! "
"เหรอคะ ? คุณเหยียน ดูไม่ออกเลยนะเนี่ยว่าคุณจะเป็นพวกมาโซฯ ! "
"อื้ม ! ถ้าเนี่ยนเนี่ยนเป็นซาดิสต์ ผมก็ไม่รังเกียจที่จะเป็นมาโซคิสต์ให้สักครั้งหรอกนะ ! "
ซูเสี่ยวเนี่ยน: ...
อยากจะแถมให้อีกสักเท้าจริง ๆ เอาให้พิการช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ โลกจะได้สงบสุขสักที
ติ๊ง ! ลิฟต์ถึงชั้นหนึ่ง
ซูเสี่ยวเนี่ยนคร้านจะสนใจเขา กำลังจะก้าวเท้าออกไป แต่เหยียนเหวยหานตาไวมือไว กดปิดลิฟต์อีกครั้ง แล้วฉวยโอกาสล็อกคอเธอไว้ ก่อนจะขโมยจูบที่ริมฝีปากไปหนึ่งที
ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่เสียเวลาคิด ตวาดมือตบสวนกลับไปทันที
เหยียนเหวยหานลูบหน้าตัวเอง แล้วเลียริมฝีปาก ราวกับยังติดใจในรสสัมผัส "หนึ่งตบแลกหนึ่งจูบ ไม่ขาดทุนแฮะ ! รสชาติของเนี่ยนเนี่ยนยังเหมือนในความทรงจำไม่มีผิด ! "
ความทรงจำบ้านแกสิ !
ซูเสี่ยวเนี่ยนหน้าดำทะมึนราวกับท้องฟ้ายามพายุโหม เธอยกเท้าขึ้นถีบเขา "ไอ้คนหน้าด้าน ไสหัวไป ! "
ติ๊ง ! ประตูลิฟต์เปิดออกอีกครั้ง
'เหยียนฉางชิง' กำลังโอบกอดผู้หญิงแต่งตัวยั่วยวนรอลิฟต์อยู่...
มือปลาหมึกของเขาล้วงเข้าไปในเสื้อตรงหน้าอกของผู้หญิงแล้วแท้ ๆ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ปกติ
พอเงยหน้าขึ้น ก็เจอกับใบหน้าเย็นยะเยือกของเหยียนเหวยหาน ราวกับดาบหิมะที่แผ่รังสีอำมหิต พร้อมจะผ่าคนให้แยกเป็นสองซีกได้ทุกวินาที
เหยียนฉางชิงอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นงันงก ตาเบิกโพลง "พี่... พี่มาทำอะไรที่นี่ ? "
ที่สำคัญที่สุดคือ ทำไมหน้าพี่ถึงแดง ๆ ? เหมือนโดนใครตบมายังไงยังงั้นแหละ