บทที่ 77: เชือกเหนียวแน่นพอไหมอ

ไอ้ตัวน่าขายหน้า !

เหยียนเหวยหานถมึงตามองลูกพี่ลูกน้องสมองทึบที่ไม่ได้เรื่องได้ราวคนนี้อย่างดุดัน ก่อนจะมีสีหน้าทะมึนแล้วรีบพุ่งออกจากลิฟต์ตามซูเสี่ยวเนี่ยนไปทันที

พนักงานที่กำลังรอลิฟต์อยู่ข้าง ๆ ต่างพากันยืนอึ้งตาค้าง

เอ๊ะ ! เมื่อกี้พวกเขาเห็นอะไร ?

ท่านประธานเหยียนผู้มองผู้หญิงเป็นของต้องห้ามและแพ้ผู้หญิงคนนั้น ทำไมถึงวิ่งไล่ตามพนักงานขายคนใหม่ของแผนกหนึ่งไปล่ะ ?

"ผู้จัดการเหยียน ผู้จัดการเหยียนคะ... ท่านประธานมีแฟนแล้วเหรอคะ ? รีบเล่าให้พวกเราฟังหน่อยสิ" ความอยากรู้อยากเห็นพลุ่งพล่าน ต่อมเผือกทำงานหนักมาก กลุ่มพนักงานสาวๆ รุมล้อมเข้ามาส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว อาศัยความที่ปกติเหยียนฉางชิงมักจะพูดคุยเป็นกันเองกับสาว ๆ พวกเธอเลยทำหน้าตื่นเต้นไล่ต้อนถามเขา...

ทำเอาเหยียนฉางชิงหน้าเขียวปั๊ด

เขาจะไปรู้ได้ยังไงว่ายัยปีศาจซูเสี่ยวเนี่ยนนั่นมันเรื่องอะไรกันแน่ !

แฟนงั้นเหรอ ?

ถ้าหล่อนกลายเป็นแฟนของพี่ชายเขาจริง ๆ นั่นมันฝันร้ายของเขาชัด ๆ !

"ไปให้พ้น ! เรื่องส่วนตัวของท่านประธานพวกเธอก็กล้าถาม... เชื่อไหมว่าเดี๋ยวเขาหันกลับมาไล่พวกเธอออกกันหมด ? ! "

เหยียนฉางชิงกัดฟันกรอด พอหันไปเห็นแม่สาวพราวเสน่ห์ที่เขาพามาด้วยกำลังมองตามแผ่นหลังของเหยียนเหวยหานตาละห้อย น้ำลายแทบจะหก...

เขาก็ยิ่งรู้สึกจุกอกเข้าไปใหญ่ !

"ไสหัวไป ! ไสหัวไปให้หมดเลยนะเว้ย ! " เขาปัดพวกพนักงานสาวๆ ออกไปให้พ้นทาง แล้วหันไปถลึงตาใส่แม่สาวแต่งตัวโป๊เปลือยอกโชว์เอวคนนั้น หน้าดำหน้าแดงตะคอกว่า "เธอก็ด้วย ไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเดี๋ยวนี้ ! "

นังแพศยา ! เกาะแกะเขาคนเดียวยังไม่พอ ยังคิดจะปีนเตียงเหยียนเหวยหานอีกเหรอ ?

นั่นใคร นั่นมันยมทูตมีชีวิตนะเว้ย !

หลังจากจัดการไล่ผู้หญิงน่ารำคาญพวกนี้ไปได้ในเวลาอันสั้น เหยียนฉางชิงก็เดินดุ่ม ๆ ขึ้นบันไดกลับห้องทำงาน แต่พอเพิ่งจะหย่อนก้นนั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน จู่ ๆ เขาก็เหลือบไปเห็นที่นอกกระจกหน้าต่างตึก... มีขาคนสองข้างห้อยต่องแต่งแกว่งไปมาตามสายลมอย่างน่าเวทนา...

พรูด !

เหยียนฉางชิงพ่นน้ำชาออกมาเต็มแรง เขาวิ่งถลันไปที่หน้าต่างราวกับลมพายุ เงยหน้ามองขึ้นไปข้างบน ไม่เพียงแต่โกรธจนเจ็บหน้าอก แต่ยังตกใจจนขาอ่อนพับ

เชี่ยเอ๊ย !

ตึก TGD ของเขา มีศพคนมาแขวนเป็นกุนเชียงตากแห้งตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ?

"ว๊ากกก" เหยียนฉางชิงร้องเสียงหลง กำลังจะตะโกนเรียก รปภ.

แต่ประตูห้องทำงานก็ถูก หมิงเกอ เปิดเข้ามาด้วยรอยยิ้มตาหยี โค้งตัวรายงานว่า "สวัสดีตอนเที่ยงครับคุณชายฉางชิง หวังว่าเรื่องเมื่อครู่คงไม่ได้ทำให้คุณตกใจนะ... แต่ว่า ท่านประธานสั่งไว้ก่อนไปว่า ให้ผมดูแลจัดการเรื่องนี้ แต่ผมคิดไปคิดมา เรื่องนี้ยังไงก็ต้องรายงานให้คุณชายฉางชิงทราบสักหน่อยครับ"

แม่งเอ๊ย! (MMP) ทำไปแล้วค่อยมารายงาน จะมีความหมายอะไรวะ ?

เหยียนฉางชิงปากสั่น หน้าซีดเผือด ตวาดถาม "ว่ามา ! "

"อืม เรื่องเป็นแบบนี้ครับ พนักงานดีเด่นของฝ่ายขาย 1 เปียนลี่ย่ง เป็นหนี้แล้วไม่ใช้คืน แถมยังใส่ร้ายป้ายสีทำลายชื่อเสียงความบริสุทธิ์ของเพื่อนร่วมงานคุณซูเสี่ยวเนี่ยน... คุณชายเหยียนโกรธมากกับเรื่องใส่ร้ายครั้งนี้ เลยตัดสินใจทันทีว่าจะต้องยกระดับคุณภาพและมารยาทของพนักงาน TGD สักหน่อย ก็เลยให้ผมจัดการเรื่องนี้ครับ"

เหยียนฉางชิง: ...

นี่มันยกระดับคุณภาพบ้าบออะไร นี่มันชัดเจนว่ากำลังให้ท้ายยัยปีศาจนั่นต่างหาก !

แยกแยะเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวไม่ออก นี่มันข้อห้ามของผู้บริหารชัด ๆ !

มุมปากเขากระตุก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ได้แต่ฝืนใจถามอย่างโมโหว่า "งั้นนี่ก็คือวิธีจัดการของคุณเหรอ ? เอาคนมาแขวนไว้ที่หน้าต่างห้องฉัน กะจะให้ฉันตกใจตายหรือไง ? "

เมื่อกี้สำลักน้ำชาเกือบตาย !

เขาพูดต่อ "ก็แค่เป็นหนี้ไม่คืน ถึงกับต้องแขวนคนไว้สูงขนาดนั้นเลยเหรอ ? เกิดตายขึ้นมาจะทำยังไง ? "

ที่สำคัญคือ มันเหมือนโดนตบหน้าฉาดใหญ่ !

เปียนลี่ย่ง นี่มันลูกน้องสายตรงของเขานะโว้ย ! เพลียจิต !

"อืม เรื่องยังไม่จบน่ะครับ" หมิงเกอกลั้นขำ โค้งตัวเล็กน้อย แล้วพูดต่ออย่างรู้สึกผิด(ปลอม ๆ ) ว่า "จริง ๆ แล้วแค่ลำพังเรื่องนั้น คุณชายเหยียนอาจจะยังไม่โกรธขนาดนี้ แต่ประเด็นสำคัญคือ เมื่อกี้เขาดันฉี่ราดในห้องทำงานของคุณชายเหยียนน่ะสิครับ... ดังนั้น เดี๋ยวผมคงต้องหาช่างมารีโนเวทห้องทำงานท่านประธานใหม่ด้วย"

พูดไป หมิงเกอก็อดขำไม่ได้ จะว่าไป การฉี่ราดของเปียนลี่ย่งครั้งนี้ มันช่างทรงพลังจริง ๆ !

ฉี่ครั้งเดียวพังพินาศทุกอย่าง !

ถือเป็นอาวุธมหาประลัยใน TGD เลยก็ว่าได้

ดูสิทำเอาคุณชายเหยียนโกรธจนแทบจะฆ่าคนได้

มีความสามารถขนาดนี้ ก็ถือว่าไม่ธรรมดาจริง ๆ !