บทที่ 75: TGD ยากจนมากเหรอครับ

ประตูลิฟต์เปิดออก โต้วโต้วในชุดสูทตัวจิ๋วสุดเนี้ยบ เดินออกมาจากลิฟต์พร้อมกับหิ้วกล่องข้าวแห่งความรักมาด้วย

"โต้วโต้ว ? ทำไมมาเร็วจังลูก ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนมองดูเวลา เพิ่งจะสิบเอ็ดโมงเอง ส่งมื้อเที่ยงตอนนี้มันจะเช้าไปหน่อยไหม

"โต้วโต้วคิดถึงหม่ามี้ ก็เลยรีบมาหาฮะ" โต้วโต้วตอบ พลางสังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่า เหยียนเหวยหาน... ผู้ชายคนนี้ดันอาบน้ำในเวลางาน ? ระหว่างนี้มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นที่เขาไม่รู้หรือเปล่านะ ? คิ้วเล็กๆ ขมวดมุ่น โต้วโต้วจ้องมองสำรวจเหยียนเหวยหาน

เหยียนเหวยหานมุมปากกระตุก...

ลูกชายบ้านนี้นี่ มันน่ารังเกียจจริงๆ ! ไม่ช่วยเป็นพ่อสื่อพูดจาดี ๆ ให้ก็แล้วไปเถอะ แต่นี่ยังคอยจะขัดขาเขาไปซะทุกเรื่อง !

"โต้วโต้ว มาได้จังหวะพอดีเลย พวกเรากำลังจะไปรับคนทื่สนามบิน งั้นไปด้วยกันไหม ? " เหยียนเหวยหาน 'ขาย' ซูเสี่ยวเนี่ยนออกไปอย่างหน้าตาเฉย จะไปรับผู้ชายแซ่ฟางคนนั้นเหรอ ? เขาจำเป็นต้องอยู่ด้วย

โต้วโต้ว: ...

กลิ่นน้ำส้มสายชู (กลิ่นหึง) แรงขนาดนี้ หมายความว่าไงเนี่ย ?

"หม่ามี้ฮะ ลุงฟางจะกลับมาแล้วเหรอฮะ ? งั้นก็ดีเลย โต้วโต้วก็คิดถึงเขาอยู่พอดี โต้วโต้วอยากไปกับหม่ามี้ด้วย" โต้วโต้วพยักหน้า พูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย พลางยื่นกล่องข้าวแห่งความรักในมือส่งให้เหยียนเหวยหาน โต้วโต้วยิ้มหวาน "คุณเหยียนฮะ ข้าวกล่องนี้ยกให้คุณนะครับ คงไม่รังเกียจใช่ไหม ? คุณเหยียนมีงานรัดตัว ทุกนาทีเป็นเงินเป็นทอง เรื่องไปรับคนแค่นี้ พวกเราไปกันเองได้ฮะ"

กล่องข้าวถูกยื่นมาตรงหน้า แต่เหยียนเหวยหานปฏิเสธทันควัน เขากระพริบตาปริบ ๆ แล้วพูดว่า "เรื่องไปรับคนแบบนี้ ไม่ต้องการคนช่วยเหรอ ? จาก TGD ไปสนามบินตั้งไกล มั่นใจเหรอว่าจะเรียกแท็กซี่ได้ ? "

โต้วโต้วแค่นเสียงฮึ ขึ้นจมูก กลอกตามองบนแล้วพูดว่า "คุณเหยียนดูถูกพวกเราเกินไปแล้ว... สังคมสมัยนี้ แอปฯ เรียกรถมีตั้งเยอะแยะ เมื่อกี้ผมก็นั่งรถมาเองไม่ใช่เหรอ ? "

ความหมายแฝงในคำพูดคือ... หม่ามี้มีผมดูแลแล้ว... ไอ้หมาป่าหางโผล่ผู้ไม่ประสงค์ดีอย่างคุณ กลับไปเป็นท่านประธาน TGD ของคุณเงียบ ๆ เถอะไป๊ !

"อืม ! เมื่อกี้ก็ส่วนเมื่อกี้ ตอนนี้ก็ส่วนตอนนี้... เธอแน่ใจเหรอว่าตอนนี้จะยังเรียกรถได้ ? " เหยียนเหวยหานกอดอก เลิกคิ้วมองโต้วโต้ว ตั้งท่าจะงัดข้อกับไอ้เด็กแสบนี่ให้ได้

ซูเสี่ยวเนี่ยนเหงื่อตก !

โตจนป่านนี้แล้ว ยังจะมาทำตัวเป็นเด็ก ๆ อีก ?

แต่เธอเป็นประเภทหวงลูกอยู่แล้ว พอเห็นลูกชายจะเสียเปรียบ ซูเสี่ยวเนี่ยนก็รีบพูดขึ้นทันที "เรื่องนี้ไม่รบกวนให้ท่านประธานเหยียนต้องกังวลหรอกค่ะ ต่อให้เรียกรถไม่ได้ พวกเราเดินไปก็ได้ค่ะ ! "

โต้วโต้วตายิ้มเป็นสระอิ หัวเราะร่าออกมาทันที "หม่ามี้พูดถูกฮะ เรื่องนี้ไม่มีปัญหา ต่อให้เราเรียกรถไม่ได้ ลุงฟางเขาก็เรียกรถกลับมาเองได้อยู่ดี" พอลองคิดแบบนี้แล้ว ก็ยิ่งรู้สึกว่าไอ้เรื่องไปรับคนเนี่ย จริง ๆ ก็ไม่ได้รีบด่วนอะไรขนาดนั้น

เหยียนเหวยหานแค่นเสียงเย็นชา

ช่างเกิดมาเป็นเจ้ากรรมนายเวรจริง ๆ เกิดมาเพื่อเป็นศัตรูกับเขาชัด ๆ !

แล้วยังมียัยผู้หญิงซูเสี่ยวเนี่ยนคนนี้อีก...รู้จักคำว่าโรแมนติกบ้างไหม ?

เขาเป็นถึงประธานใหญ่ TGD จะขับรถไปส่งเธอรับคนด้วยตัวเอง เธอยังจะบ่ายเบี่ยงอิดออดไม่เต็มใจ...

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ป่านนี้คงดีใจจนตัวลอยไปแล้วมั้ง ?

ซูเสี่ยวเนี่ยนหันมา ดวงตาคู่สวยโค้งลงมองเหยียนเหวยหาน "ท่านประธานเหยียนคะ ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นก็ไม่ต้องรีบไปสนามบินแล้วล่ะค่ะ... โต้วโต้ว ไปที่บันไดหนีไฟกับแม่เถอะลูก ใกล้จะได้เวลาพักเที่ยงพอดี"

ส่วนเรื่องกินข้าวในห้องทำงานน่ะเหรอ ? ซูเสี่ยวเนี่ยนไม่คิดจะทำหรอก การกินข้าวในห้องทำงาน เป็นเรื่องที่เสียมารยาทต่อลูกค้าและพนักงานมาก และยังทำลายภาพลักษณ์ของบริษัทด้วย โดยเฉพาะบริษัทใหญ่อย่าง TGD ถ้าตกต่ำถึงขนาดต้องมากินข้าวในห้องทำงานล่ะก็... ก็ไม่จำเป็นต้องบริหารธุรกิจต่อไปแล้วล่ะ

"โอเคฮะหม่ามี้ ไม่มีปัญหาฮะ" โต้วโต้วพยักหน้ารับทันที แต่กลับทำหน้าไม่เห็นด้วยแล้วพูดว่า "แต่ว่าหม่ามี้ฮะ ทำไมมื้อเที่ยงต้องไปกินที่บันไดหนีไฟด้วยล่ะฮะ กินที่โรงอาหารบริษัทไม่ได้เหรอ ? "

เขาแสร้งหันไปมองเหยียนเหวยหาน แล้วถามว่า "คุณเหยียนฮะ ทำไมหม่ามี้ผมต้องไปกินมื้อเที่ยงที่บันไดหนีไฟด้วยล่ะ ? หรือว่าโรงอาหารของบริษัทคุณ ยากจนถึงขนาดไม่มีปัญญาจัดหาที่นั่งให้พนักงานแล้วเหรอฮะ ? "

เหยียนเหวยหานหน้าดำคร่ำเครียด: ...

ไอ้เด็กบ้า บริษัทของเขาออกจะดูดีมีระดับ !

"ก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอกนะ เพียงแต่ว่า ที่โรงอาหารคนเยอะขนาดนั้น... โต้วโต้วจะยอมไปเหรอ ? " ซูเสี่ยวเนี่ยนก้มตัวลง ยกมือลูบหัวทุย ๆ ของลูกชาย