บทที่ 5 โลกใบนี้มันชักจะเพี้ยนไปกันใหญ่

บทที่ 5 โลกใบนี้มันชักจะเพี้ยนไปกันใหญ่

ฉินอีเวยจ้องมองผลึกศิลาโลหิตที่วางอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาว่างเปล่า

เจ้าผลึกศิลาโลหิตก้อนนี้... มันให้เธออย่างนั้นหรือ

"โฮก" เสือกลืนวิญญาณส่งเสียงร้องอีกครั้ง พลางใช้กรงเล็บดันผลึกศิลาโลหิตไปข้างหน้าอีกรอบ

เมื่อต้องสบเข้ากับดวงตาขนาดมหึมาของเสือกลืนวิญญาณ ฉินอีเวยก็ถึงกับตัวสั่นสะท้านขึ้นมาทันที

"ศิษย์พี่รองครับ..."

ฉู่จิงจั๋วเดินเข้ามาหา พลางมองภาพคนกับเสือที่กำลังคุมเชิงกันอยู่ด้วยความหวั่นใจและมึนงง

"โฮก!"

เสือกลืนวิญญาณคำรามใส่ฉู่จิงจั๋ว ทำเอาเขาตกใจจนก้าวถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าเล็กๆ นั้นซีดเผือดลงทันตา

ทว่าแม้เขาจะมีความหวาดกลัว แต่ปฏิกิริยาที่แสดงออกมากลับดูธรรมดาเกินไปเสียหน่อย เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเสือกลืนวิญญาณในระดับถอดกายทิพย์เช่นนี้

"หงิง"

เสียงของเสือกลืนวิญญาณอ่อนลง มันขยับกรงเล็บดันผลึกศิลาโลหิตอีกก้อนไปวางไว้ตรงหน้าฉู่จิงจั๋ว

เมื่อเห็นผลึกศิลาโลหิตวางอยู่ตรงหน้า ฉู่จิงจั๋วก็มีสีหน้าไม่ต่างจากศิษย์พี่รองของเขาเลยแม้แต่น้อย

เนิ่นนานกว่าที่ฉินอีเวยจะดึงสติกลับมาได้

"นะ...นี่...จะ...เจ้า..." เธอกล่าวตะกุกตะกักจนไม่เป็นประโยค

ฉู่จิงจั๋วอธิบายขึ้นว่า "เสือกลืนวิญญาณตัวนี้อยู่ที่นี่มาสักพักแล้วครับ"

ฉินอีเวยตาโตเท่าไข่ห่าน "อยู่ที่นี่มาตั้งแต่เมื่อกี้งั้นเหรอ"

แล้วทำไมทุกคนถึงยังอยู่ดีมีสุขกันได้ล่ะ

ยิ่งไปกว่านั้น ท่าทางที่ท่านอาจารย์กับเสือกลืนวิญญาณปฏิบัติต่อกันมันดูประหลาดล้ำเกินไปแล้ว

ฉู่จิงจั๋อลอบสังเกตเสือกลืนวิญญาณที่นอนเกียจคร้านอยู่อย่างระมัดระวัง เขาเม้มริมฝีปากพลางถอยฉากออกมาเล็กน้อย แล้วค่อยๆ เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฟังอย่างเงียบๆ

หลังจากได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด ฉินอีเวยก็ถึงกับยืนทื่อทำอะไรไม่ถูก

ท่านอาจารย์ซัดเจ้าเสือกลืนวิญญาณตัวนี้จนหมอบด้วยหมัดเดียวเนี่ยนะ

มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน

ศิษย์ผู้น้องคนที่สี่ล้อเธอเล่นหรือเปล่า

แต่เมื่อเห็นเสือกลืนวิญญาณนอนพังพาบอยู่บนพื้นโดยไร้ซึ่งกลิ่นอายกดดัน แถมยังแกว่งหางไปมาอย่างเกียจคร้าน ฉินอีเวยก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเชื่อคำพูดของศิษย์ผู้น้อง

และนั่นยิ่งทำให้เธอตกใจหนักกว่าเดิม

นี่มันไม่เหมือนกับชีวิตในชาติก่อนของเธอเลยสักนิด

หรือว่าเจ้าเสือกลืนวิญญาณตัวนี้ไม่ใช่ตัวเดียวกับที่ทำลายสำนักในชาติที่แล้วกันแน่

สมองของฉินอีเวยสับสนวุ่นวายไปหมด

"โฮก" เสือกลืนวิญญาณร้องขึ้นอีกครั้ง สองกรงเล็บของมันพยายามดันผลึกศิลาโลหิตไปให้คนทั้งสอง

ศิษย์พี่และศิษย์น้องมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

"มัน... มันหมายความว่ายังไงกันแน่"

ฉู่จิงจั๋วตอบกลับเสียงเบา "ถ้าผมเดาไม่ผิด มันคงอยากกินอาหารที่ท่านอาจารย์ทำครับ แต่ท่านอาจารย์ไม่ยอมรับของพวกนี้ มันเลยอยากให้พวกเราเป็นคนรับไว้แทน"

ฉินอีเวย "..."

เธอยิ่งตกตะลึงหนักเข้าไปอีก

ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ท่านอาจารย์เข้าครัวทำอาหารเป็น

แล้วอาหารที่ท่านอาจารย์ทำ มันวิเศษขนาดที่ทำให้เสือกลืนวิญญาณยอมสยบถึงขั้นนี้เลยเชียวหรือ

ฉินอีเวยรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันไป หรือไม่เธอก็อาจจะเกิดใหม่ผิดที่ผิดทางไปเสียแล้ว

ไม่อย่างนั้น ทำไมทุกอย่างถึงได้ผิดเพี้ยนไปจากความทรงจำของเธอขนาดนี้

หรือว่าในชาติก่อนเธอต้องทนทุกข์ทรมานมานานเกินไป จนทำให้ความจำเสื่อมเลอะเลือนไปเอง

ฉู่จิงจั๋วไม่รู้ว่าศิษย์พี่รองกำลังคิดอะไรอยู่ เขาทำเพียงค่อยๆ ดันผลึกศิลาโลหิตกลับคืนไปอย่างระมัดระวัง

"ท่าน... ท่านผู้อาวุโส ผมรับไว้ไม่ได้ครับ"

เขากล่าวด้วยความประหม่า "ระ...เรื่องนี้ต้องขึ้นอยู่กับความต้องการของท่านอาจารย์ ผมตัดสินใจเองไม่ได้จริงๆ ครับ"

แววตาของเสือกลืนวิญญาณพลันเปลี่ยนเป็นอันตราย กลิ่นอายกดดันเริ่มแผ่ซ่านออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

ฉินอีเวยและฉู่จิงจั๋วรู้สึกเย็นวาบไปตามไขสันหลังในทันที

"อะแฮ่ม!"

เสียงไอเบาๆ ของมู่สือเย่ว์ดังออกมาจากในห้อง

ท่าทางของเสือกลืนวิญญาณแข็งทื่อไปทันควัน มันรีบเก็บงำกลิ่นอายกดดันทั้งหมดและกลับมาทำตัวเรียบร้อยประดุจแมวน้อยในพริบตา

สองศิษย์พี่น้อง "..."

มุมปากของฉินอีเวยกระตุกยิกๆ เธอรู้สึกอยากจะทึ้งหัวตัวเองเหลือเกิน

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย

นี่ไม่ใช่ท่านอาจารย์ที่เธอเคยรู้จักเลยสักนิด

ภายในห้องพัก มู่สือเย่ว์ไม่ได้ใส่ใจสถานการณ์ภายนอกมากนัก

เรื่องการกลับมาของเสือกลืนวิญญาณนั้น เธอรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้างแต่ก็ถือว่าอยู่ในขอบเขตที่คาดเดาได้

หลังจากได้ลิ้มรสรสมือของเธอแล้ว การที่เจ้าเสือตัวนี้จะติดใจจนย้อนกลับมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

เพียงแต่เธอไม่คิดว่ามันจะกลับมาเร็วขนาดนี้ แถมยังคาบผลึกศิลาโลหิตมาให้เสียด้วย

ผลึกศิลาโลหิตเป็นของดีและมีมูลค่ามหาศาล

แต่มันกลับสั่นคลอนใจเธอไม่ได้เลยสักนิด

ชาติก่อนเธอมีทรัพย์สมบัติมากมายก่ายกองนับไม่ถ้วน ผลึกศิลาโลหิตแค่สองก้อนจะไปสำคัญอะไร

ในอดีต เธอเคยหยิบจับมาหมดแล้วทั้งหินวิญญาณระดับสูงสุดและแร่ธาตุล้ำค่านานาชนิด

แม้ว่าชาตินี้เธอจะยากจนข้นแค้นเพียงใด แต่เธอก็ไม่ได้มีความปรารถนาในสิ่งของเหล่านี้นัก

เธอแค่อยากจะใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ไปวันๆ สมบัติจากสวรรค์หรืออาวุธวิเศษทั้งหลายจึงไม่มีความหมายสำหรับเธอเลย

เธอไม่อยากจะตะบี้ตะบันเพิ่มระดับการบำเพ็ญเพียรเหมือนชาติก่อน และไม่อยากจะออกไปเข่นฆ่ากับใครอีกแล้ว

ดังนั้น ของพวกนี้จึงไม่มีประโยชน์สำหรับเธอ

มู่สือเย่ว์พิจารณาทุกอย่างอย่างถี่ถ้วนแล้ว

ในเมื่อเธอมาเกิดใหม่แล้ว เรื่องราวในชาติก่อนก็ควรจะปล่อยให้มันมลายหายไปดั่งควันไฟ

เวลาผ่านพ้นไปนับพันปี ผู้คนที่เธอเคยรู้จักในชาตินั้นก็น่าจะล้มหายตายจากไปเกือบหมดแล้ว และบางทีตระกูลมู่อาจจะล่มสลายไปแล้วด้วยซ้ำ

ส่วนพวกที่ยังมีชีวิตอยู่ก็คงจะมีระดับการบำเพ็ญเพียรที่สูงส่งจนน่าตกใจ

การจะกลับไปรื้อฟื้นความหลังหรือตามหาญาตินั้น มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ทำ

เธอยังไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของใคร

อีกอย่าง ในตอนนั้นเธอก็มัวแต่ยุ่งกับการฝึกตนจนมีความสัมพันธ์กับผู้อื่นเพียงผิวเผินเท่านั้น จึงไม่มีความจำเป็นต้องกลับไปแสดงตัวเพื่อเรียกร้องความสัมพันธ์ใดๆ

เมื่อลองไตร่ตรองดูดีๆ เธอก็ดูเหมือนจะไม่มีความปรารถนาใดที่ต้องทำให้สำเร็จให้ได้เลย

หากจะต้องมีจริงๆ ก็คงเหลือเพียงเรื่องการบรรลุเซียน

ทว่าหลังจากถูกฟ้าผ่าเข้าให้ครั้งหนึ่ง ความต้องการนั้นก็มลายหายไปสิ้น

อันที่จริง ในชาติก่อนความปรารถนาที่จะเป็นเซียนของเธอก็ไม่ได้แรงกล้าขนาดนั้นอยู่แล้ว

แต่เป็นเพราะมีเสียงแผ่วเบาในหัวที่คอยเคี่ยวเข็ญให้เธอรีบบรรลุเซียนเสียที

เธอเลยตามน้ำไปอย่างนั้นเอง

แล้วดูสิ สุดท้ายผลลัพธ์ก็เป็นอย่างที่เห็น

ตอนนี้เธอมีระดับเพียงขั้นสร้างแกนลมปราณเท่านั้น หนทางสู่การเป็นเซียนยังอีกยาวไกลแสนไกล

แทนที่จะทำงานหนักจนตัวตาย สู้สนุกกับชีวิตในปัจจุบันดีกว่า

ส่วนเรื่องการบรรลุเซียนหรืออะไรนั่น ก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่และความพยายามของเหล่าลูกศิษย์ก็แล้วกัน

เมื่อคิดตก มู่สือเย่ว์ก็สลัดทิ้งเรื่องราวในอดีตไปจนหมดสิ้นและยอมรับทุกอย่างในปัจจุบันด้วยใจจริง

เธอยิ้มออกมาพลางลุกขึ้นจากเตียง เปิดประตูเดินออกไปด้านนอก

ทันทีที่เห็นเธอออกมา ทั้งสองคนและหนึ่งตัวก็หันไปมองเป็นตาเดียว

"โฮก"

เสือกลืนวิญญาณรีบตะปบผลึกศิลาโลหิตจากตรงหน้าของคนทั้งสองมาวางไว้แทบเท้าของมู่สือเย่ว์ พร้อมกับส่งยิ้มประจบสอพลอไปให้

ฉินอีเวย "..."

ฉู่จิงจั๋ว "..."

นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้เห็นสีหน้าประจบประแจงปรากฏบนหน้าของสัตว์อสูร

ความตกตะลึงในใจของฉินอีเวยโหมกระหน่ำประดุจคลื่นยักษ์ ใบหน้าสะสวยเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ท่านอาจารย์ก็ยังคงเป็นท่านอาจารย์คนเดิมอย่างเห็นได้ชัด แต่ทำไมทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไปขนาดนี้

หรือว่าท่านอาจารย์เองก็เกิดใหม่เหมือนกัน

แต่ถ้าท่านอาจารย์เกิดใหม่จริง เธอคงจะรีบทิ้งที่นี่ไปตั้งนานแล้วแน่ๆ

มู่สือเย่ว์จะไปรู้ได้อย่างไรว่าศิษย์คนที่สองกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเพียงแค่มองเจ้าเสือตัวใหญ่ตรงหน้าด้วยสายตาติดจะรำคาญเล็กน้อย

"ก็ได้ ฉันจะทำให้แกกินอีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้นนะ หลังจากนั้นห้ามมาเซ้าซี้ฉันอีก!"

"หงิง" เสือกลืนวิญญาณรีบพยักหน้าหงึกหงักพลางดันผลึกศิลาโลหิตไปข้างหน้า

มู่สือเย่ว์ไม่ได้หยิบผลึกก้อนนั้นขึ้นมา แต่เธอกลับใช้เท้าเขี่ยมันเบาๆ ส่งไปเข้าอ้อมแขนของศิษย์ทั้งสอง "พวกเจ้าเอาไปสิ"

เมื่อได้รับผลึกศิลาโลหิตมา ทั้งสองคนก็ถึงกับอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น

"ทะ...ทะ...ท่านอาจารย์ ของพวกนี้ให้พวกเราจริงๆ หรือครับ"

"ท่านอาจารย์ นี่มันผลึกศิลาโลหิตระดับสูงเลยนะเจ้าคะ!"

"อืม ของพวกเจ้าเจ้าแหละ" มู่สือเย่ว์พยักหน้า "ยังไงมันก็ไม่มีประโยชน์สำหรับฉันอยู่แล้ว"

"จะไม่มีประโยชน์ได้ยังไงกันคะ!" ฉินอีเวยขมวดคิ้ว "ท่านสามารถนำมันไปหลอมเป็นอาวุธได้นะเจ้าคะ"

"ไม่จำเป็นหรอก" มู่สือเย่ว์โบกมือปัด "เอาไปเถอะ"

โดยไม่รอให้ทั้งสองได้ทัดทานอะไรอีก เธอก็เดินนวยนาดไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เสือกลืนวิญญาณรีบเดินตามไปติดๆ

"ท่านอาจารย์..." ฉินอีเวยอยากจะพูดอะไรต่อ แต่เธอก็ถูกฉู่จิงจั๋วรั้งเอาไว้

ฉู่จิงจั๋วส่ายหน้าเป็นเชิงบอกว่าอย่าพูดอะไรอีก แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน

ฉินอีเวยเต็มไปด้วยความฉงนสงสัย แต่เธอก็ยังคงเดินตามไป

จากนั้นเธอก็ได้เห็นการกระทำของมู่สือเย่ว์ จนใบหน้าถึงกับบิดเบี้ยวไปหมด

กระทั่งเมื่อเธอเห็นเสือกลืนวิญญาณกำลังโซ้ยอาหารหน้าตาประหลาดที่คล้ายกับของเหลวข้นๆ ในอ่างใบใหญ่ราวกับพายุบุแคม ฉินอีเวยก็ถึงกับยืนแข็งเป็นหินไปเสียแล้ว

โลกใบนี้มันชักจะเพี้ยนไปกันใหญ่แล้วจริงๆ!!!