บทที่ 4 สกปรกเหลือเกิน
บทที่ 4 สกปรกเหลือเกิน
บทที่ 4 สกปรกเหลือเกิน
"ศิษย์พี่รอง ท่านกลับมาแล้วหรือ"
ฉู่จิงจั๋อมองไปทางฉินอีเวยที่มีเหงื่อท่วมกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดกลัวด้วยความแปลกใจ
"ท่านไม่ได้ไปตามหาหญ้าเหมันต์เงินหรอกหรือ ทำไมถึงกลับมาเร็วนักล่ะ"
เมื่อเห็นศิษย์น้องสี่ของตนยังอยู่ดีมีสุข หัวใจที่เคยเย็นเยียบของฉินอีเวยก็เริ่มอบอุ่นขึ้นมาบ้าง
ศิษย์น้องสี่ยังไม่เป็นอะไร! เขายังไม่ได้รับบาดเจ็บ!
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากสีหน้าของศิษย์น้องสี่แล้ว ท่านอาจารย์ก็น่าจะยังปลอดภัยดีเช่นกัน
เธอกลับมาทันเวลา!
เธอกลับมาก่อนที่จะเกิดโศกนาฏกรรมขึ้น!
ใช่แล้ว ฉินอีเวยคือผู้ที่กลับชาติมาเกิดใหม่
ในชาติที่แล้ว เธอคือบุตรสาวที่แท้จริงของตระกูลจ้าว แต่กลับพลัดพรากจากครอบครัวมาตั้งแต่เยาว์วัยและเติบโตขึ้นในชนบท
ต่อมาด้วยพรหมลิขิตชักนำ เธอจึงถูกท่านบรรพบุรุษรับมาเลี้ยงดูและกลายเป็นลูกศิษย์ของท่านอาจารย์
ท่านอาจารย์ไม่ได้มีความสามารถอะไรมากมาย ซ้ำยังเป็นคนเย่อหยิ่งและรักสวยรักงาม
อย่างไรก็ตาม ท่านบรรพบุรุษทั้งสองดีต่อพวกเธอมาก รวมถึงเหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องด้วยกันเอง เธอจึงใช้ชีวิตอยู่ที่นี่อย่างมีความสุขไม่น้อย
แต่แล้ว ทุกอย่างกลับหยุดชะงักลงอย่างกะทันหัน!
ในวันนี้ของชาติที่แล้ว ท่านบรรพบุรุษได้สิ้นชีพลง!
สำนักบานเย็นถูกทำลายย่อยยับด้วยน้ำมือของสัตว์อสูร!
ท่านอาจารย์เสียชีวิต!
เมื่อเธอกลับมาถึงในชาติก่อน เธอทำได้เพียงช่วยชีวิตศิษย์น้องสี่ที่ถูกซากปรักหักพังทับจนร่อแร่ใกล้สิ้นใจไว้ได้เพียงคนเดียวเท่านั้น
นั่นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมสำหรับพวกเขาทั้งหกคน!
เพราะสำนักบานเย็นล่มสลาย พวกเขาทั้งหกคนจึงต้องพากันระหกระเหินไปเข้าสังกัดสำนักอื่น
หลังจากที่เธอเข้าสำนักใหม่ได้ไม่นาน ตระกูลจ้าวก็ตามหาเธอจนพบ
เธอคิดว่าในที่สุดจะได้กลับไปหาพ่อแม่ที่แท้จริงเสียที แต่กลับคาดไม่ถึงเลยว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของการตกสู่นรกอเวจี!
บุตรสาวตัวปลอมที่สลับตัวกับเธอนั้นมีพรสวรรค์ไม่ด้อยไปกว่าเธอเลย และด้วยการสนับสนุนจากทรัพยากรของตระกูลจ้าว ทำให้ระดับการบำเพ็ญเพียรของนางสูงส่งยิ่งนัก
หลังจากฉินอีเวยกลับเข้าบ้าน เธอถูกบุตรสาวตัวปลอมกลั่นแกล้งและปองร้ายด้วยวิธีการต่างๆ นานา
ในภายหลัง เธอถึงขั้นถูกส่งตัวไปยังดินแดนปีศาจ!
ท้ายที่สุด เธอก็ถูกขุนพลปีศาจผู้โหดเหี้ยมทรมานจนถึงแก่ความตาย!
ก่อนจะถูกส่งตัวไปให้ขุนพลปีศาจ เธอได้รับรู้ข่าวคราวของศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ
ไม่มีใครมีชีวิตที่ดีไปกว่าเธอเลย แต่ละคนต่างมีโศกนาฏกรรมเป็นของตัวเอง
อาจกล่าวได้ว่าเธอคือคนสุดท้ายที่สิ้นลม
เธอไม่คาดคิดเลยว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอจะย้อนกลับมาในวันนี้ของชาติที่แล้ว!
เธอไม่สนใจสิ่งอื่นใดอีก รีบบึ่งกลับมาทันทีเพราะกลัวว่าประวัติศาสตร์จะซ้ำรอย!
แม้ฝีมือของท่านอาจารย์จะธรรมดาและไม่ได้สูงส่งไปกว่าพวกเธอเท่าใดนัก แต่ตราบใดที่ท่านอาจารย์ยังอยู่ สำนักก็ยังคงอยู่
ตราบใดที่พวกเขาไม่ทิ้งสำนักและร่วมแรงร่วมใจกัน โศกนาฏกรรมในชาติก่อนย่อมไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอน!
ด้วยความคิดที่ตีกันยุ่งอยู่ในหัว ฉินอีเวยไม่สนสิ่งใดทั้งสิ้น รีบละล่ำละลักถามฉู่จิงจั๋วว่า "ท่านอาจารย์อยู่ที่ไหน"
"ท่านอาจารย์กำลังพักผ่อนอยู่ข้างใน..."
"ไม่ได้การ เราต้องรีบไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!" ฉินอีเวยพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด "เดี๋ยวนี้ ทันทีเลย!"
ฉู่จิงจั๋วเหวอไปเล็กน้อยพลางกำไม้กวาดในมือแน่น "เอ๋? ทำไมเราต้องไปล่ะครับ"
อีกอย่าง ถ้าพวกเขามีที่อื่นให้ไป ก็คงไม่ทนอยู่ที่นี่กันหรอก
"ฉันไม่มีเวลาอธิบายอะไรตอนนี้ บอกได้แค่ว่าที่นี่อันตรายมาก! เราต้องหนีไปเดี๋ยวนี้! ถ้าไม่ไปตอนนี้จะสายเกินไป!"
ฉินอีเวยร้อนใจจนแทบบ้า
เธอไม่รู้เวลาที่แน่นอนว่าสัตว์อสูรจะมาถึงเมื่อไหร่ในชาติที่แล้ว แต่ต้องเป็นวันนี้แน่ๆ!
ในขณะที่สัตว์อสูรยังมาไม่ถึง พวกเขาต้องรีบหนีไปให้เร็วที่สุด!
ฉู่จิงจั๋วเริ่มลนลานตามศิษย์พี่รองของตน "ถ้าอย่างนั้นผมจะไปตามท่านอาจารย์..."
แม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมถึงอันตราย แต่ในเมื่อศิษย์พี่รองร้อนรนขนาดนี้ หนีไปก่อนก็น่าจะดีกว่า
ฉินอีเวยรีบวิ่งไปยังห้องที่ท่านอาจารย์พักอยู่ หมายจะพามู่สือเย่ว์หนีไปให้ได้
แต่เธอเพิ่งจะก้าวไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงบางอย่างแหวกอากาศดังมาจากทางด้านหลัง
เธอหันขวับไปมอง และดวงตาก็หดเกร็งขึ้นทันที ใบหน้าถอดสีขาวซีดในชั่วพริบตา แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
"เสือกลืนวิญญาณ!"
หัวใจของฉินอีเวยเต้นผิดจังหวะ เลือดในกายเย็นเฉียบ
นี่มันคือเสือกลืนวิญญาณระดับจุติวิญญาณเชียวนะ!
เสือกลืนวิญญาณตัวนี้แข็งแกร่งยิ่งกว่าท่านบรรพบุรุษเสียอีก!
ดังนั้น ในชาติก่อนสำนักถึงได้ถูกทำลายด้วยน้ำมือของเสือกลืนวิญญาณตัวนี้เองหรือ?!
ในใจของฉินอีเวยร้องตะโกนว่าอันตราย ขณะที่เธอพยายามขยับร่างกายที่แข็งทื่อ "เร็วเข้า ไปหาท่านอาจารย์!"
ทว่าเธอมีระดับเพียงขั้นสร้างฐานเท่านั้น จะไปเทียบความเร็วกับเสือกลืนวิญญาณที่ระดับสูงกว่าเธอหลายขั้นได้อย่างไร
เพียงไม่กี่อึดใจ เสือกลืนวิญญาณก็ขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม
ใบหน้าของฉินอีเวยมืดมนไร้สีเลือด
จบสิ้นแล้ว!
สายเกินไปเสียแล้ว!
หรือว่าการกลับชาติมาเกิดครั้งนี้ นอกจากเธอจะช่วยท่านอาจารย์และศิษย์น้องไม่ได้แล้ว เธอยังต้องมาตายไปพร้อมกับพวกเขาด้วยอย่างนั้นหรือ?!
ไม่!
เธอไม่ได้เกิดใหม่เพื่อมาดูโศกนาฏกรรมเกิดขึ้นซ้ำซากหรอกนะ!
พรสวรรค์ที่แฝงอยู่ของฉินอีเวยระเบิดออกมา เธอพุ่งตัวไปยังห้องของท่านอาจารย์ด้วยความเร็วที่ไม่เคยทำได้มาก่อน
"ศิษย์น้อง เจ้าหนีไปก่อน!" เธอตะโกนก้อง
ปัง!
เธอพังประตูเข้าไปในสภาพผมเผ้ายุ่งเหยิง พลางกรีดร้องสุดเสียง "ท่านอาจารย์ หนีเร็วเข้า!"
มู่สือเย่ว์ที่นอนอยู่ข้างในสะดุ้งตกใจ "เกิดอะไรขึ้น"
"เสือกลืนวิญญาณมาแล้ว! หนีเร็ว!" ฉินอีเวยพุ่งไปประชิดตัวมู่สือเย่ว์ราวกับสายลม คว้าแขนเธอไว้เตรียมจะเผ่นหนี
แต่มู่สือเย่ว์กลับจับแขนเธอไว้และไม่ขยับเขยื้อน "เสือกลืนวิญญาณเหรอ"
ฉินอีเวยแทบจะเสียสติ "หนีสิ! ไม่อย่างนั้นเราจะตายกันหมด!"
เธอร้อนใจจนอกจะแตกอยู่แล้ว
เวลาเจออันตราย สิ่งแรกที่ต้องทำคือหนีไม่ใช่หรือไงกัน?!
ฉินอีเวยรู้อยู่แล้วว่าท่านอาจารย์ไม่ใช่คนฉลาดหลักแหลมนัก แต่เสือกลืนวิญญาณมันมาจ่ออยู่หน้าประตูแล้ว เธอยังจะมาโอ้เอ้อยู่อีก นี่กะจะรอความตายหรืออย่างไรกัน?!
เธอร่ำร้องอยู่ในใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดคือความหวาดกลัวที่เกาะกินหัวใจ
"โฮก"
เสียงคำรามที่ดังขึ้นในระยะประชิดทำให้ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับคนตาย ฟันของเธออดไม่ได้ที่จะกระทบกันดังกรอดๆ
จบสิ้นแล้ว!
คราวนี้จบเห่จริงๆ แล้ว!
เมื่อเห็นเสือกลืนวิญญาณที่หน้าประตูกำลังก้าวเท้าเข้ามาข้างใน เธอรู้สึกสิ้นหวังจนสูญเสียแม้กระทั่งความกล้าที่จะขัดขืน
"หยุดนะ ห้ามเข้ามาข้างใน"
สุ้มเสียงใสแจ๋วดังขึ้นจากข้างกายเธอ
เสือกลืนวิญญาณที่ตั้งท่าจะก้าวเข้ามาหยุดชะงักฝีเท้าลงทันที
ดวงตาของฉินอีเวยเบิกกว้างราวกับระฆังทองเหลือง!
"โฮก"
"ทำไมแกถึงมาที่นี่อีกแล้วล่ะ" มู่สือเย่ว์บ่นพึมพำพลางขมวดคิ้ว
"โฮก"
เสือกลืนวิญญาณอ้าปากแล้วพ่นหินสีแดงสวยงามก้อนหนึ่งออกมา
จากนั้น มันก็ใช้อุ้งเท้าเขี่ยหินก้อนนั้นมาให้ แล้วส่งเสียงร้องอย่างประจบเอาใจ "หงิง"
แม้แต่เสียงของมันก็ยังเปลี่ยนไป!
ฉินอีเวยจ้องเขม็งจนตาพร่า ลูกตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า
เธอค่อยๆ หันศีรษะที่แข็งทื่อกลับมา ลำคอส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าด
แล้วเธอก็เห็นว่า ท่านอาจารย์ที่เธอกำลังตำหนิอยู่ในใจว่ารนหาที่ตาย กลับมีสีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์
"สกปรกเหลือเกิน"
สกปรกงั้นเหรอ?!
ฉินอีเวยสะบัดหน้ากลับไปมองจนเห็นลักษณะของหินก้อนนั้นชัดเจน แล้วเธอก็สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างแรง
หินอะไรกัน!
นี่มันคือหินผลึกโลหิต!
หินผลึกโลหิตสามารถนำไปใช้หลอมอาวุธวิเศษได้ หากช่างหลอมอาวุธมีฝีมือเก่งกาจพอ พวกเขาสามารถหลอมมันให้กลายเป็นเครื่องรางของขลังระดับยอดเยี่ยมได้เลย
หากมีฝีมือสูงส่งยิ่งกว่านั้น อาจจะหลอมเป็นศาสตราจิตวิญญาณได้ด้วยซ้ำ!
หินผลึกโลหิตขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกที่มีคุณภาพดีเยี่ยมเช่นนี้ อย่างน้อยก็แลกหินวิญญาณระดับกลางได้หลายร้อยก้อน
หินวิญญาณระดับกลางของทั้งสำนักรวมกันยังไม่มากเท่านี้เลย!
อย่าว่าแต่หินผลึกโลหิตก้อนนี้ถูกพ่นออกมาจากปากของเสือกลืนวิญญาณเลย ต่อให้มันถูกขับถ่ายออกมา ผู้คนก็นับไม่ถ้วนต่างพากันแย่งชิงมันอยู่ดี!
แต่น่าเสียดายที่มู่สือเย่ว์ไม่ได้มองว่าหินผลึกโลหิตนี้มีค่าอะไรเลย
เธอยังคงแสดงท่าทีรังเกียจ "แกจะเอาเงินมาฟาดหัวฉันงั้นเหรอ"
"หงิง"
เสือกลืนวิญญาณส่งเสียงร้องอีกครั้ง แล้วพ่นหินผลึกโลหิตขนาดใกล้เคียงกันออกมาอีกก้อน ใบหน้าเสือของมันดูประจบสอพลออย่างเห็นได้ชัด
ฉินอีเวย: "..."
ฉินอีเวยกลายเป็นหินไปแล้ว!
"ไม่เอา ฉันบอกแล้วไงว่าฉันเหนื่อยมาก" มู่สือเย่ว์ยังคงนิ่งเฉย "รอให้ฉันพักผ่อนให้พอก่อนเถอะ"
"ออกไปได้แล้ว!"
มู่สือเย่ว์จัดการเตะทั้งคนทั้งเสือออกไปทันที แม้แต่หินผลึกโลหิตก็ยังถูกเตะกระเด็นออกไปด้วย ก่อนจะปิดประตูดังปัง
เมื่อยืนอยู่ข้างเสือกลืนวิญญาณ ขนทั่วร่างของฉินอีเวยก็ลุกซู่ด้วยความสยดสยอง
จากนั้น เธอเห็นเสือกลืนวิญญาณยกอุ้งเท้าขึ้น
อันตราย!
จิตใต้สำนึกของเธอร่ำร้องอย่างบ้าคลั่ง แต่เธอกลับขยับตัวไม่ได้
วินาทีต่อมา เธอเห็นเสือกลืนวิญญาณเขี่ยหินผลึกโลหิตมาวางไว้ตรงหน้าเธอ จนเธออ้าปากค้างจนกรามแทบจะตกลงไปบนพื้น