บทที่ 3 ผู้สร้าง ท่านต้องการให้ฉันช่วยไหม?

บทที่ 3 ผู้สร้าง ท่านต้องการให้ฉันช่วยไหม?

แต่ทูบีที่อยู่ตรงหน้าเขานั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นหุ่นยนต์ที่เขาลงมือสร้างขึ้นมากับมือ หากพูดกันตามตรง เธอเป็นเพียงเครื่องจักรที่เย็นชาเท่านั้น

ทว่าในขณะนี้ เมื่อเธอก้าวเดิน เขากลับรู้สึกประหม่าและหน้าร้อนผ่าวต่อร่างกายที่เป็นจักรกลของเธออย่างอธิบายไม่ได้ นี่มันเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ เสียจริง

หรือว่าจะมีพวกวิตถารแอบซ่อนอยู่ในใจของเขากันแน่?

ไม่ๆ ไม่ใช่แบบนั้นแน่ ฉันไม่ใช่พวกโรคจิตสักหน่อย มันต้องเป็นเพราะฉันสร้างเธอออกมาได้เหมือนจริงเกินไปต่างหาก

ใช่ ต้องเป็นแบบนั้นแน่นอน!

"ผู้สร้าง ตรวจพบอัตราการเต้นของหัวใจที่รวดเร็ว และมีความคั่งค้างของโลหิตอย่างรุนแรงที่ร่างกายส่วนล่าง ผู้สร้างต้องการให้ทูบีช่วยปรนนิบัติหรือไม่?"

ในขณะที่ลอเรนกำลังต่อสู้กับความคิดในใจ ทูบีก็มองมาที่เขาด้วยความห่วงใย

ในเวลาเดียวกัน นิ้วมือเรียวยาวดุจลำเทียนของเธอก็กำลังจะเอื้อมมาสัมผัสจุดอ่อนไหวของเขา

ทว่าก่อนที่เธอจะทันได้สัมผัสตัว ลอเรนก็รีบก้าวถอยหลังหลบเลี่ยงนิ้วมือของเธอได้อย่างรุนแรง

ตอนนี้เขากำลังอยู่ในสภาวะที่ถูกกระตุ้น หากทูบีสัมผัสเขาตอนนี้ เขาอาจจะตบะแตกคุมตัวเองไม่อยู่หน้างานได้เลย

ถ้าเรื่องแบบนั้นเกิดขึ้น เขาคงอับอายขายหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

และทูบีที่อยู่ตรงหน้าคือหุ่นยนต์ต่อสู้เอนกประสงค์ที่เขาประดิษฐ์ขึ้นมา จุดประสงค์ของเธอคือการต่อสู้เพื่อปกป้องเขา

เธอไม่ใช่หุ่นยนต์เพื่อความบันเทิง ไม่ได้มีไว้สำหรับทำเรื่องพรรค์นั้น ทั้งสองอย่างนี้มีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

แน่นอนว่าถ้าเขาดึงดันจะให้ทูบีช่วยทำเรื่องที่น่าเขินอายเหล่านั้น ดูเหมือนว่ามันก็คงจะไม่มีปัญหาอะไร

แต่ในตอนนี้เขายังไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจเลย อีกอย่างฝ่ายตรงข้ามมีร่างกายเป็นเหล็กกล้า ต่อให้เขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน เขาก็ขยับเหล็กไม่ได้หรอก!

"หยุดก่อน การสวมเสื้อผ้าคือการช่วยเหลือที่ดีที่สุดที่เธอจะให้ฉันได้ในตอนนี้"

ลอเรนกล่าวพลางยื่นชุดกระโปรงทรงโกธิคที่เตรียมไว้ให้แก่ทูบี

"รับทราบค่ะผู้สร้าง ทูบีขอปฏิบัติตามการตัดสินใจของผู้สร้างทุกประการ"

ทูบีรับเสื้อผ้าที่ลอเรนยื่นให้มาอย่างว่าง่ายและสวมใส่อย่างรวดเร็ว

เพียงไม่กี่นาที ทูบีในสไตล์โกธิคที่ถอดแบบมาจากโลกเดิมเป๊ะๆ ก็ปรากฏกายต่อหน้าลอเรน

เมื่อมองดูทูบีในชุดกระโปรงยาว ในที่สุดลอเรนก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

ทว่าไฟที่ถูกจุดขึ้นในใจโดยทูบีนั้นยังไม่ดับมอดลง ดูเหมือนว่าคืนนี้เขาคงต้องเรียกสาวใช้มาสักสองสามคนเพื่อช่วยดับไฟเสียแล้ว

เมื่อสวมชุดเสร็จสรรว ทูบีก็ดูราวกับเทพธิดาเอลฟ์ที่เปล่งประกาย เธอเยื้องกรายด้วยท่วงท่าที่พริ้วไหวราวกับเริงระบำต่อหน้าลอเรน

จากนั้นเธอก็กล่าวด้วยสีหน้าที่อ่อนโยนและเปี่ยมสุข "ผู้สร้าง ชุดนี้สวยงามมาก ทูบีชอบมากค่ะ ขอบคุณสำหรับของขวัญจากผู้สร้างนะคะ"

เพราะระบบอัจฉริยะทำให้ทูบีจำลองบุคลิกและพฤติกรรมของหญิงสาวจริงๆ ในตอนนี้เธอจึงดูเหมือนสาวงามที่สง่างามและมีการศึกษา

แม้จะเป็นหุ่นยนต์ แต่ทุกการเคลื่อนไหวของเธอกลับแฝงไปด้วยความสง่าและเสน่ห์ที่ผู้หญิงจริงๆ หลายคนยังเทียบไม่ติด ความรู้สึกนี้มันยอดเยี่ยมจริงๆ

แต่มันก็น่าตลกร้ายไม่น้อย สิ่งที่ผู้หญิงปกติในปัจจุบันกำลังค่อยๆ สูญเสียไป กลับถูกครอบครองโดยหุ่นยนต์ตัวหนึ่ง นี่มันช่างน่าเหลือเชื่อเสียจริง

เมื่อเห็นทูบีหมุนตัวไปมาอย่างมีความสุขต่อหน้าเขา ลอเรนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื้นตันใจ

เขาต้องยอมรับเลยว่าระบบอัจฉริยะนี้มีความเป็นมนุษย์สูงเกินไป จนเกือบจะแยกไม่ออกเลยว่าอันไหนจริงอันไหนปลอม

หากดูเพียงรูปลักษณ์ภายนอกและพฤติกรรม ใครจะไปดูออกว่าเธอคือหุ่นยนต์!

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องดี ทำให้เขาสามารถให้เธออยู่เคียงข้างได้ตลอดเวลาในอนาคต

เขารู้ดีว่าจุดประสงค์หลักของการสร้างทูบีขึ้นมาก็เพื่อให้เธอเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวและคุ้มครองความปลอดภัยของเขา

ก่อนหน้านี้เขาเคยกังวลว่าท่าทางของทูบีอาจจะดูแข็งทื่อเป็นเครื่องจักรเกินไปจนคนอื่นสังเกตเห็นได้ง่าย

แต่ตอนนี้เขาไม่มีความจำเป็นต้องกังวลเลย ทูบีที่อยู่ตรงหน้าแทบจะแยกไม่ออกจากคนจริงๆ

ดังนั้นเขาจึงสามารถให้เธอติดตามเขาไปได้ทุกที่ในฐานะเลขานุการส่วนตัว

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ออกคำสั่งแก่ทูบีทันที

"ทูบี นับจากนี้ไป เธอจะติดตามฉันในฐานะเลขานุการและทำหน้าที่คุ้มกัน เข้าใจไหม?"

"รับทราบค่ะ นับจากนี้ไป การปกป้องชีวิตและความปลอดภัยของผู้สร้างจะเป็นภารกิจสำคัญสูงสุด แม้ร่างกายของฉันจะต้องแหลกสลาย ฉันจะปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จอย่างแน่นอน"

"ดีมาก ในเมื่อเธอจะต้องอยู่ข้างกายฉันตลอดเวลา ต่อไปนี้เรียกฉันว่า เจ้านาย ก็พอ"

"รับทราบค่ะ เจ้านาย!"

"อืม ดีมาก สวมแว่นครอบตาทางทหารสีดำนี่ไว้ด้วยสิ มันเข้ากับบุคลิกของเธอมากกว่านะ"

ลอเรนกล่าวพลางยื่นแว่นครอบตาที่เขาลงมือสร้างเองให้แก่ทูบี

ในโลกเดิม ทูบีมักจะสวมสิ่งที่ดูเหมือนผ้าปิดตาอยู่เสมอ

แต่ในความเป็นจริงแล้ว มันไม่ใช่ผ้าปิดตา แต่เป็นอุปกรณ์แว่นครอบตามาตรฐานทางทหาร ซึ่งส่วนใหญ่ใช้สำหรับสอดแนมสถานการณ์ของศัตรู

เมื่อได้ยินคำสั่งของลอเรน ทูบีก็สวมแว่นครอบตาทางทหารสีดำโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

ทันใดนั้น ทูบีที่ดูสง่างามและดูมีความรู้เมื่อครู่ ก็เปลี่ยนเป็นดูสุขุมเยือกเย็นและแฝงไปด้วยจิตสังหารขึ้นมาทันที

เมื่อเห็นทูบีในลุคนี้ ลอเรนก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจอย่างมาก

"แบบนี้ค่อยดูดีหน่อย นี่แหละคือทูบีในความทรงจำของฉัน ตัวแม่แห่งวงการสามมิติ!" ลอเรนพึมพำกับตัวเอง พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก

"เจ้านายคะ ตัวแม่แห่งวงการสามมิติคืออะไรหรือคะ?" เมื่อได้ยินคำพูดของลอเรน ทูบีก็เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ไม่มีอะไรหรอก ผู้หญิงไม่ควรตั้งคำถามมากเกินไป เอาเป็นว่าไม่ใช่เธอแน่นอน" เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลอเรนก็ยิ้มแห้งๆ และบ่ายเบี่ยงไป

"แต่ฉันได้ยินชัดเจนว่าเจ้านายบอกว่าเป็นฉันนะคะ" ทูบีแสดงท่าทางสงสัย

"งั้นหรือ? สงสัยเธอจะหูฝาดแล้วล่ะ ฉันพูดชัดๆ ว่า ทีฟา ดูเหมือนระบบการได้ยินของเธอจะมีปัญหาเสียแล้ว เดี๋ยวฉันจะซ่อมให้ทีหลังนะ"

"อย่างนั้นหรือคะ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว"

"แล้วทีฟาคือใครคะ?"

"ก็บอกไปแล้วไง ว่าเธอคือตัวแม่แห่งวงการสามมิติ!"

"เข้าใจแล้วค่ะ ดูเหมือนระบบการได้ยินของฉันจะทำงานผิดปกติจริงๆ ด้วย" ทูบีเกาหูเบาๆ ดูราวกับเด็กสาวที่น่ารัก

และในขณะที่ลอเรนยังคงชื่นชมทูบีที่เขาสร้างขึ้นมา เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นภายในห้องทดลองลับ

เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ ลอเรนก็ขมวดคิ้ว นี่คือเสียงเรียกเข้าที่เฟรดดี้ใช้ติดต่อเขาจากภายนอกห้องทดลอง

ในช่วงเดือนกว่าๆ ที่ผ่านมา เพื่อสร้างทูบีขึ้นมา เขาแทบไม่ได้ก้าวเท้าออกจากห้องทดลองเลยแม้แต่ก้าวเดียว

อาหารการกินทั้งหมดถูกนำมาส่งที่หน้าประตูโดยเฟรดดี้ พ่อบ้านของเขา แล้วเขาก็เป็นคนยกเข้ามาเอง

แต่นี่เพิ่งจะสิบโมงเช้า ยังไม่ถึงเวลาอาหาร เฟรดดี้ติดต่อมาในเวลานี้น่าจะเป็นเพราะเรื่องสำคัญอื่น

เมื่อกดรับสาย เสียงที่ค่อนข้างเคร่งขรึมของเฟรดดี้ก็ดังมาจากปลายสายทันที

"นายน้อยครับ จับตัวฆาตกรที่ยิงคุณท่านได้แล้วครับ"

ประโยคสั้นๆ เพียงประโยคเดียว ทำให้สีหน้าของลอเรนมืดมนลงทันที

"มันอยู่ที่ไหน?"

"ตอนนี้ถูกควบคุมตัวอยู่ที่สถานีตำรวจและกำลังถูกสอบสวนครับ นายน้อยต้องการไปพบมันไหมครับ?"

"อืม เตรียมรถทันที ฉันต้องการไปสอบสวนมันด้วยตัวเอง"