บทที่ 2 สร้างทูบีด้วยมือตนเอง ปั้นภรรยาในฝันขึ้นมาใหม่

บทที่ 2 สร้างทูบีด้วยมือตนเอง ปั้นภรรยาในฝันขึ้นมาใหม่

เมื่อได้ยินเสียงนี้ ลอเรนจึงหันไปมองตามสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น เขาก็เห็นชายชราผมขาวคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาที่เขาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ต่อมา กระแสความทรงจำก็พรั่งพรูขึ้นมาในใจของเขาโดยอัตโนมัติ

เพียงชั่วพริบตา เขาก็รู้ว่าชายชราตรงหน้าคือใคร

ชายชราผู้นี้ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่คือเฟรดดี้ พ่อบ้านมืออาชีพของตระกูลมอร์แกน ผู้รับใช้ตระกูลนี้มาอย่างยาวนานถึงสี่สิบปีเต็ม

เขาอยู่เคียงข้างพ่อของเจ้าของร่างเดิมมาตั้งแต่สมัยที่ท่านยังเยาว์วัย ถือเป็นผู้อาวุโสที่มีคุณูปการต่อตระกูลมอร์แกน และเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่เจ้าของร่างเดิมสามารถไว้วางใจได้อย่างเต็มที่

"ใช่ ผมฟื้นแล้ว พ่อบ้านเฟรดดี้ นี่ผมหมดสติไปนานแค่ไหน?" ลอเรนเอ่ยถามเฟรดดี้ด้วยความสงสัย

"ยี่สิบชั่วโมงครับ ขอบคุณสวรรค์ที่เห็นนายน้อยฟื้นขึ้นมา ผมดีใจจริงๆ" เฟรดดี้กล่าวด้วยความตื่นเต้นขณะก้าวเข้ามาในห้อง

"เมื่อวานนี้ หมอประจำตัวบอกว่าท่านได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจมากเกินไป และอาจจะหมดสติไปหลายวัน ผมไม่คิดเลยว่าท่านจะฟื้นเร็วขนาดนี้ นี่เป็นเรื่องที่วิเศษมากจริงๆ ครับ"

"ยี่สิบชั่วโมงงั้นหรือ? มิน่าล่ะผมถึงรู้สึกปวดหลังและเมื่อยขาไปหมด นานขนาดนั้นเลยสินะ" เมื่อได้ยินว่าร่างกายนี้หมดสติไปนานถึงยี่สิบชั่วโมง ลอเรนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจ

"นายน้อยรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ? ผมจะรีบตามหมอประจำตัวมาตรวจอาการท่านเดี๋ยวนี้" เมื่อได้ยินลอเรนบอกว่าปวดหลังปวดขา เฟรดดี้ก็แสดงความกังวลออกมาทันที

เมื่อได้ยินดังนั้น ลอเรนก็โบกมือปฏิเสธ "ไม่ต้องหรอก มันก็แค่การปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากการนอนนานเกินไป แทนที่จะตามหมอ ทำไมคุณไม่ลองหาพนักงานนวดสวยๆ มาให้ผมสักสองสามคนล่ะ"

"รับทราบครับ ผมจะให้พนักงานนวดขึ้นมาพบท่านเดี๋ยวนี้" เฟรดดี้กล่าวจบก็เดินออกจากห้องไป

ภายในเวลาไม่กี่นาที หญิงสาวชาวตะวันตกที่สวยสะดุดตาสองคน พร้อมรูปร่างที่ยอดเยี่ยมอย่างเหลือเชื่อ ก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องของเขาโดยเดินตามหลังเฟรดดี้เข้ามา

"นายน้อยครับ พวกเธอคือสาวใช้ที่เพิ่งจ้างมาเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่พวกเธอมีใบประกอบวิชาชีพนักกายภาพบำบัด และผ่านการตรวจสุขภาพมาเรียบร้อยแล้ว พวกเธอมีสุขภาพที่แข็งแรงมาก และสามารถทำทุกอย่างเพื่อท่านได้ครับ"

"นี่มัน... ไม่เกินไปหน่อยเหรอ!" เมื่อมองไปยังหญิงสาวผู้งดงามทั้งสองตรงหน้า ลอเรนตกใจจนไม่รู้จะพูดอะไรดี

เมื่อสักครู่เขาแค่พูดเล่นเท่านั้น แต่ไม่นึกเลยว่าพ่อบ้านจะพาหญิงงามระดับนี้มาให้จริงๆ

แถมยังบอกว่าพวกเธอทำได้ทุกอย่างเพื่อเขา ความหมายมันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง!

สมกับที่เป็นตระกูลมหาเศรษฐีจริงๆ!

ชีวิตแบบนี้มันช่างสะดวกสบายเสียเหลือเกิน!

"นายน้อยครับ ทุกอย่างในคฤหาสน์หลังนี้เป็นของท่าน รวมถึงร่างกายและแม้กระทั่งชีวิตของพวกเธอ ท่านสามารถสั่งการพวกเธอได้ตามความปรารถนา ถือเป็นเกียรติของพวกเธอที่จะได้รับความเมตตาจากท่าน"

เฟรดดี้ยืนสำรวมอยู่ด้านข้าง โดยไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติแม้แต่น้อย

เมื่อได้ยินเช่นนั้น มุมมองของลอเรนก็ถูกเปิดโลกใหม่อีกครั้งด้วยคำพูดของอีกฝ่าย สมกับที่เป็นหนึ่งในสิบตระกูลธุรกิจยักษ์ใหญ่ของประเทศนี้ มันจะไปต่างอะไรกับตระกูลขุนนางในสมัยโบราณกันล่ะ?

หากเขายังเป็นเพียงคนธรรมดาเหมือนเมื่อก่อน เขาคงจะหัวเราะเยาะเรื่องนี้และแอบด่าพวกนายทุนพวกนี้ในใจ

แต่ในเมื่อตอนนี้เขาคือกลุ่มนายทุนนั้นเสียเอง เขาก็มีเพียงประโยคเดียวที่จะพูดคือ: จัดมาอีกเยอะๆ เลย!

"ตกลง ให้พวกเธอรับใช้ผมก็แล้วกัน! อ้อ แล้วอีกไม่กี่วันข้างหน้า ช่วยเตรียมห้องแล็บให้ผมด้วยนะ เดี๋ยวผมจะเขียนรายการวัสดุที่จำเป็นให้ในภายหลัง" ลอเรนกล่าวหลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"ห้องแล็บหรือครับ? นายน้อยคิดจะทำอะไรหรือเปล่าครับ?" เฟรดดี้มองลอเรนด้วยความฉงนสงสัย

"อย่าถามในสิ่งที่ไม่ควรถาม อีกหน่อยคุณก็จะรู้เอง ไปจัดการตามที่สั่งเถอะ" ลอเรนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ผมเข้าใจแล้วครับ ผมจะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ ขอให้ท่านพักผ่อนให้สบายนะครับ" เฟรดดี้พยักหน้าด้วยความสงสัยเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องไป

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

ในช่วงเดือนนี้ ลอเรนได้เปลี่ยนห้องใต้ดินของคฤหาสน์ให้กลายเป็นห้องแล็บลับของเขา

นอกจากตัวเขาเองแล้ว ไม่อนุญาตให้ใครเข้าไปข้างในเด็ดขาด แม้แต่พ่อบ้านเฟรดดี้ก็ตาม

ด้วยเทคโนโลยีหุ่นยนต์แอนดรอยด์ต่อสู้เอนกประสงค์ที่ได้รับรางวัลจากระบบ และหลังจากความพยายามนานนับเดือน ในที่สุดเขาก็สร้างทูบีขึ้นมาได้สำเร็จ

ภายในห้องแล็บ ทูบีที่สร้างขึ้นจากชิ้นส่วนจักรกลที่มีความแม่นยำหลากหลายชิ้น ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าลอเรน

เช่นเดียวกับในโลกเดิม ทูบีที่อยู่ตรงหน้าเขามีร่างกายเป็นเหล็กกล้า โดยมีชั้นผิวหนังเทียมปกคลุมอยู่ภายนอก

เนื่องจากเป็นงานฝีมือที่ประณีตอย่างยิ่ง หากมองเพียงรูปลักษณ์ภายนอก ทูบีก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ปกติเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ความงามของเธอยังเหนือกว่าผู้หญิงที่เป็นมนุษย์ถึงเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ เธอดูงดงามอย่างไร้ที่เปรียบ ราวกับผลงานศิลปะที่ชวนให้หลงใหล

เมื่อจ้องมองทูบีที่แสนเย้ายวนตรงหน้า แม้ลอเรนจะรู้ดีว่าเธอเป็นหุ่นยนต์ และแม้ว่าชิ้นส่วนร่างกายของเธอจะถูกสร้างขึ้นด้วยมือของเขาเองทุกชิ้นก็ตาม...

...เขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดอกุศลขึ้นมาเล็กน้อย

หากหญิงงามที่ล่มเมืองได้ขนาดนี้กลายเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจจริงๆ จะนำความสุขมาให้เขาได้มากขนาดไหนกันนะ!

ลอเรนลูบไล้ใบหน้าอันน่าหลงใหลของทูบีเบาๆ พลางวางแผนการที่อาจหาญไว้ในใจ

ในอนาคต เขาจะต้องอัปเกรดและดัดแปลงเธอให้กลายเป็นร่างกายที่มีเลือดเนื้อให้ได้ ต้องทำให้ได้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบกดลงไปที่กึ่งกลางหน้าผากของทูบี ซึ่งเป็นสวิตช์เปิดการทำงานของเธอ

ทันทีที่เขากดลงไป ทูบีที่เคยยืนนิ่งสนิทก่อนหน้านี้ ก็ค่อยๆ ลืมตาที่สวยงามราวกับอัญมณีสีน้ำเงินขึ้น

ในขณะเดียวกัน เธอก็ยืดเส้นยืดสายช่วงเอวที่คอดกิ่วราวกับงูน้ำเหมือนคนที่เพิ่งตื่นนอน จากนั้นก็หาวออกมาอย่างเกียจคร้าน

ในขณะนี้ ท่าทางและการเคลื่อนไหวของทูบีไม่ต่างจากผู้หญิงจริงๆ เลยแม้แต่น้อย

และนี่คือความเหนือชั้นของเทคโนโลยีหุ่นยนต์แอนดรอยด์ต่อสู้เอนกประสงค์

เทคโนโลยีนี้ไม่เพียงแต่ทำให้รูปลักษณ์ของหุ่นยนต์เหมือนมนุษย์ตัวจริงเท่านั้น แต่ระบบสมองกลอัจฉริยะยังยอดเยี่ยมยิ่งกว่า

มันช่วยให้หุ่นยนต์เหล่านี้ประพฤติตัวและทำกิจกรรมได้เหมือนมนุษย์ทุกประการ และยังสามารถทำให้หุ่นยนต์พัฒนาอารมณ์และความรู้สึกนึกคิดของตัวเองขึ้นมาได้

แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องใช้เวลาพอสมควร และยังมีเรื่องของความน่าจะเป็นเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย ไม่ใช่หุ่นยนต์ทุกตัวที่จะสามารถพัฒนาความรู้สึกนึกคิดขึ้นมาได้เอง

ถึงกระนั้น สิ่งนี้ก็เพียงพอแล้วที่จะพิสูจน์ว่าระบบอัจฉริยะของหุ่นยนต์ต่อสู้เอนกประสงค์นั้นฝืนกฎธรรมชาติเพียงใด

เรียกได้ว่าระบบสมองกลอัจฉริยะนี้คือหัวใจสำคัญของเทคโนโลยีหุ่นยนต์แอนดรอยด์ต่อสู้เอนกประสงค์เลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ระบบสมองกลนี้ไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในหุ่นยนต์แอนดรอยด์เท่านั้น แต่ยังสามารถนำไปติดตั้งในเครื่องจักรกลอัจฉริยะอื่นๆ ได้อีกด้วย

หากนำมาใช้ได้อย่างเหมาะสม เขาจะสามารถพึ่งพาระบบสมองกลนี้เพื่อสร้างกองทัพจักรกลของตนเองขึ้นมาในอนาคตได้อย่างแน่นอน

เมื่อคิดได้เช่นนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้น

ในขณะที่เขากำลังจมอยู่ในห้วงความคิดฟุ้งซ่าน ทูบีที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็ก้าวเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางที่เย้ายวนและสง่างาม

เนื่องจากทูบีเพิ่งจะถูกสร้างเสร็จ เธอจึงไม่ได้สวมใส่เสื้อผ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

สิ่งนี้ทำให้เขาได้รับประสบการณ์ทางสายตาที่รุนแรงอย่างเลี่ยงไม่ได้ จนเกบจะควบคุมตัวเองเอาไว้ไม่อยู่!