บทที่ 28 เขาแค่แกล้งทำเป็นสู้

บทที่ 28 เขาแค่แกล้งทำเป็นสู้

วูบ!

หมัดลิงก์เฉียดคางแอนดรเซย์ไปนิดเดียว

“ว้าว!”

เสียงฮือฮาดังจากคนดู

“แขนลิงก์สั้นกว่าแอนดรเซย์นิดหน่อย แถมแอนดรเซย์หลบเร็วมาก” เวสต์วิเคราะห์อย่างเสียดาย

ผู้จัดการของแอนดรเซย์ปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก... รอดไปที

มีเพียงนักข่าวบางกลุ่มที่จับตามองด้วยความระแวง... เบาะแสที่ได้รับมาบอกว่ามี ‘ดีลลับ’ หมัดเมื่อกี้พลาด... จงใจหรือเปล่า? พวกเขากวาดตามองสังเวียนอย่างจับผิด พยายามหาหลักฐานการล้มมวย

บนเวที... ลิงก์และแอนดรเซย์แลกหมัดกันดุเดือด ผลัดกันรุกรับอย่างสูสี คนดูกรี๊ดกร๊าดสนุกสนาน

ยก 1 ถึง 6... ทั้งคู่ยังคงเสมอกัน โชว์เทคนิคระดับเทพ แต่ในสายตานักข่าว... มัน ‘ผิดปกติ’ ระดับลิงก์ น่าจะน็อกไอ้กุ้งแห้งอย่างแอนดรเซย์ได้สบาย ๆ แต่นี่ปาเข้าไป 6 ยกแล้ว ยังไม่มีใครร่วง อย่างมากก็แค่เซไปติดเชือก

นี่ไม่ใช่สไตล์ลิงก์ นักข่าวเริ่มปักใจเชื่อ... ข่าวลือเรื่องล้มมวยมีมูล!

ปัง! ปัง! ปัง!

ยก 8... เหงื่อท่วมสังเวียน ทั้งคู่ยังคงสาดหมัดใส่กันไม่ยั้ง เร็ว แรง ดังสนั่น คนดูมันส์สะใจ ตะโกนเชียร์คอแตก

แต่บรรดาโปรโมเตอร์เริ่มขมวดคิ้ว... “ทำไมไม่น็อกสักที?”

“ฝีมือลิงก์ไม่น่าจะยืดเยื้อขนาดนี้นะ”

“ลิงก์กำลังเล่นอะไรอยู่?”

ถึงจะไม่มีใครแจ้งเบาะแส แต่คนวงการมวยดูออก... แมตช์นี้มีกลิ่นทะแม่ง ๆ

“บอสครับ... มีข่าวลือว่าลิงก์ล้มมวย” ผู้ช่วยกระซิบบอกเกร็ก โคเฮน “นักข่าวได้เบาะแสมาครับ ว่าลิงก์กับแอนดรเซย์มีดีลลับกัน”

“งั้นเหรอ? มันจะทำไปทำไม?” เกร็กจ้องลิงก์บนเวที แล้วแสยะยิ้ม “หาเงินเหรอ? หึ! ปฏิเสธเงิน 20 ล้าน เพื่อมาเก็บเศษเงินเนี่ยนะ? โง่สิ้นดี... ติดต่อสื่อเลย ปล่อยข่าวว่าลิงก์ เบเกอร์ ล้มมวย!”

“ครับบอส!”

“เดี๋ยว... แล้วฟรังโก้ ดูวัล ล่ะ?”

“มิสเตอร์ดูวัลทะเลาะกับพ่อเขาครับ บินกลับนิวยอร์กไปเมื่อเที่ยงแล้ว ทิ้งผู้ช่วยไว้ดูงานแทน”

เกร็กยิ้มกริ่ม... เข้าทาง Main Events บริหารแบบครอบครัว หัวโบราณ ลู ดูวัล ไม่มีทางยอมให้ลูกชายทุ่มเงินเซ็นสัญญาเด็กใหม่แน่ ๆ ฟรังโก้แพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม

เกร็กมองลิงก์บนเวที... กำหมัดแน่นด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

“ลิงก์สู้ ๆ!”

“แชมป์เปี้ยน!”

“แอนดรเซย์สู้เขา!”

เสียงเชียร์กระหึ่มไม่หยุด... การได้ดูมวยระดับมาสเตอร์พีซสด ๆ มันโคตรคุ้มค่าบัตร

นักมวยคนอื่น ๆ จ้องตาไม่กระพริบ... เก็บทุกรายละเอียด เทคนิค การหลบ การสวน... เหมือนดูวิดีโอสอนมวยระดับโลก

“บ้าเอ๊ย... แอนดรเซย์ตัวบางจะตาย ฉันต่อยหมัดเดียก็ร่วงแล้ว ลิงก์มันยื้อมา 9 ยกได้ไงวะ? หรือว่ามันเสพยาแล้วแรงตกจริง ๆ?” มาริโอเท้าคางดูอย่างเซ็ง ๆ

“สนุกจะตาย! นายจะรีบให้จบไปทำไม?” เรกจี้ดูอย่างเพลิดเพลิน เวสต์ถือกล้องวิดีโอถ่ายเก็บไว้ทุกช็อต กะเอาไปเปิดสอนเด็กที่ยิม

“แต่มันผิดปกตินะเว้ย! ระดับลิงก์ไม่น่าจะเป็นแบบนี้... มีเงื่อนงำชัวร์” มาริโอแย้ง

“มีเงื่อนงำสิ... แต่ฉันเข้าใจลิงก์นะ” เรกจี้มองลิงก์ด้วยสายตาเทิดทูน

มาริโอตาโต... เข้าใจอะไรวะ?

“นายไม่เข้าใจหรอก... ถ้าเจอยอดฝีมือ นายไม่อยากสู้ให้นานที่สุดเพื่อฝึกปรือฝีมือตัวเองเหรอ?” เรกจี้ถามกลับ

“ไม่อะ... ฉันจะน็อกมันในหมัดเดียว” มาริโอตอบหน้าตาย

“นั่นแหละความต่างระหว่างเรากับลิงก์... เราคิดแต่จะชนะ แต่ลิงก์คิดว่าจะ ‘ได้อะไร’ จากการแข่ง เขาถึงเก่งขึ้นเรื่อย ๆ ไง... ทั้งเก่ง ทั้งขยัน ทั้งใฝ่รู้... เราควรเอาเยี่ยงอย่างนะ” เรกจี้พร่ำเพ้อ

มาริโอแทบคลั่ง “ไม่ใช่เว้ย! มันแค่เลี้ยงไข้! มันล้มมวย!”

“หุบปาก! นายด่าฉันได้ แต่อย่ามาด่าลิงก์!” เรกจี้ของขึ้น

มาริโออ้าปากพะงาบ ๆ... โลกนี้มันอยู่ยากขึ้นทุกวัน

“เวสต์! คุณไม่คิดว่ามันแปลกเหรอ? ลิงก์มันล้มมวยชัด ๆ!” มาริโอหันไปหาที่พึ่งสุดท้าย

“แล้วไง?” เวสต์ถามโดยไม่ละสายตาจากกล้อง

มาริโอชะงัก “ล้มมวยนะเวสต์! คุณบอกว่า ‘แล้วไง’ เนี่ยนะ?!”

“ใช่... ลิงก์สู้กับแอนดรเซย์ 9 ยก คุมเกมได้หมด 8 ยก ชนะคะแนนใส ๆ แอนดรเซย์เทคนิคดีที่สุดในรุ่น... ลิงก์ไม่ใช้แรงบด ไม่ใช้ร่างกายข่ม แต่ใช้ ‘เทคนิค’ เอาชนะ นี่พิสูจน์ว่าลิงก์ไร้จุดอ่อน... เขาคือนักมวยที่สมบูรณ์แบบ!” เวสต์ยิ้มปลื้มปริ่ม

“แต่มันล้มมวย!” มาริโอตะโกน

“หุบปาก!!” เวสต์หันมาดุ “ลิงก์ไม่ได้แกล้งแพ้! เขาแค่ไม่รีบน็อก! จะเรียกว่าล้มมวยได้ไง?! อย่าให้ฉันได้ยินคำนี้อีกนะ!”

มาริโอเดินคอตกกลับไปนั่งที่... เงยหน้ามองเพดาน ยืนยันคำเดิม... โลกนี้แม่งเพี้ยนไปแล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน